ตอนที่ 10 ม้าวิ่งเตลิด

หลังจากที่เสียนเปาออกเดินทางตั้งแต่เช้า ไม่ถึงครึ่งวันนางก็เห็นกำแพงเมืองจากที่ไกล ๆ คาดว่าอีกไม่ถึงครึ่งชั่วยามนางคงจะได้เห็นหั่งโจวเสียที เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ก็ทำให้ดรุณีอารมณ์ดีขึ้นตลอดการเดินทาง ท่ามกลางเสียงล้อรถม้าลากจึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของหนึ่งผู้โดยสารกับหนึ่งสารถี

เมื่อรถม้าเคลื่อนมาหยุดตรงหน้าประตูเมืองขนาดยักษ์ ทั้งสองก็จำต้องร่ำลากันแต่เพียงเท่านี้

"ขอบใจเจ้ามากตาเฒ่า หวังว่าเราคงได้พบกันอีก" เสียนเปากระโดดลงรถม้าพร้อมหันมาเอ่ยกับตาแก่ที่บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม เขาพยักหน้ารับก่อนจะตอบ "โชคดีแม่นาง"

เสียนเปายืนมองรถม้าคันเก่าวิ่งย้อนกลับไปเส้นทางที่จากมาจนลับสายตา แล้วจึงหันกลับมาเพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่ประตูเมืองใหญ่ เนื่องจากหั่งโจวเป็นเมืองที่เปิดกว้างและอิสระ ไม่จำเป็นต้องมีการตรวจตราคัดคนเข้าเมืองอย่างเคร่งงวดสักเท่าไหร่ ดรุณีน้อยจึงสามารถผ่านเข้าไปได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องทำอะไรมากนัก

บนถนนสายหนึ่งที่มีผู้คนสัญจรอยู่คับคั่ง ร้านรวงและแผงอาหารตั้งเรียงรายกันตลอดเส้นทางไปจนสดสาย สตรีรูปร่างบอบบางผู้มีใบหน้างดงามกำลังเดินปะปนกับฝูงชน นัยน์ตากลมโตพลางกวาดมองสิ่งต่าง ๆ รอบกาย ในดวงตาคู่นั้นฉายแววสนอกสนใจอย่างเด่นชัด บ่อยครั้งที่นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายปีศาจปะปนอยู่ในกลุ่มคนที่นางเดินผ่าน แต่หากไม่สังเกตดี ๆ คงยากจะรู้ว่ากลิ่นนั้นมาจากผู้ใด มันยิ่งยืนยันได้ว่าสิ่งที่นางได้ยินมานั้นเป็นความจริง ที่ในหั่งโจวมนุษย์และปีศาจใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน

ทว่าแม้หั่วโจวเปรียบเสมือนวิมานของเหล่าปีศาจ ก็ใช่ว่าปีศาจอย่างพวกนางจะถูกยอมรับอย่างเปิดเผย พวกนางต้องยอมรับความจริงในข้อนี้และปลอมตัวเพื่อดำเนินชีวิตอยู่กับคนพวกนี้ต่อไป เหตุผลหลักที่ปีศาจยังคงอาศัยอยู่ในเมืองและเพิ่มจำนวนขึ้นทุกวันได้ คงเพราะทางการไม่ได้ใส่ใจที่จะขับไล่ปีศาจอย่างจริงจัง แม้จะมีข่าวคราวว่ามนุษย์ถูกปีศาจโจมตีหลายต่อหลายคราก็ตาม

ในระหว่างที่เสียนเปานึกเรื่องราวต่อมิอะไรไปหลายอย่างก็พลางเดินชมเครื่องประดับตามแผงลอยข้างทาง วินาทีนั้นท้องถนนพลันเกิดความโกลาหลขึ้น เสียงฝีเท้าของม้าพยศตัวหนึ่งวิ่งฝ่าฝูงชนตรงเข้ามาทางหญิงสาว ชาวบ้านที่ถูกชนจนกระเด็นไปด้านข้างต่างกรีดร้องอย่างตกใจ เสียนเปาที่ไม่ทันได้ตั้งรับก็ถูกม้าตัวนั้นวิ่งชนเข้าจนล้มลงไปนั่งกองกับพื้นตามระเบียบ ม้าเจ้าตัวการยังคงไม่หยุดวิ่งจนเกิดฝุ่นตลบและเสียงร้องกรี๊ดไปจนถนนสุดทาง

เสียนเปายังคงนั่งนิ่งอยู่กับพื้นพร้อมสีหน้าตกใจ หลังจากที่นางได้สติกลับคืนมาอีกครั้งก็นิ่วหน้าเพราะความเจ็บปวด สายตาพลันจ้องมองเข่าเรียวใต้ชายกระโปรงอย่างขุ่นข้อง เมื่อครู่นี้ม้าเวรนั่นชนนางจนล้มเข่ากระแทก และตอนนี้นางเจ็บขาจนแทบจะลุกไม่ไหว!

ไอ่ม้าเวร...อย่าให้ข้าเจออีกนะ ข้าจะจับถลกหนังแล้วย่างไฟ!

แต่ในจังหวะร่างบางกำลังจะสบถถ้อยคำหยาบ ตรงหน้านางพลันมีมือขาวกระจ่างยื่นมาให้พร้อมน้ำเสียงที่แสดงถึงความห่วงใย

"แม่นางเจ็บมากหรือไม่ ข้าขอโทษแทนม้าของข้าด้วย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสียนเปาจึงตั้งใจจะด่าเจ้าของตัวการที่ทำให้นางเจ็บจนลืมทางกลับบ้าน ทว่าพอเงยหน้าสบกับความหล่อเหลาราวพญามารของชายผู้นั้น ถ้อยคำผรุสวาทที่เกือบจะเปล่งออกมาก็จำต้องกลืนกลับเข้าไป ชั่วพริบตาร่างบางก็เปลี่ยนจากหญิงขี้หงุดหงิดเป็นสาวน้อยผู้น่าสงสารจับใจ

"ม้าท่านทำร้ายข้า"

ชายหนุ่มเมื่อเห็นใบหน้างดงามของหญิงตรงหน้าถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ ผนวกกับท่าทีที่น่าสงสารของนางทำให้หัวใจเขาแทบจะหลอมละลาย ท่าทีที่มีต่ออีกฝ่ายยิ่งอ่อนโยนขึ้น "ให้ข้าช่วยเจ้านะ" เขาพูดพร้อมกับพยุงร่างบางที่ล้มอยู่กับพื้นให้ยืนมั่นคง

เสียนเปาที่สบโอกาสดีจึงแสร้งทำเป็นยืนไม่ไหว จนมือแกร่งที่พยุงแขนของนางเอาไว้จำต้องเปลี่ยนมาเป็นโอบรอบเอวบาง ครั้นชายหนุ่มได้สัมผัสตัวของอีกฝ่ายชิดใกล้ กลิ่นหอมราวดอกไม้พลันทำให้จิตใจเขาสั่นไหวขึ้นมา เอวคอดกิ่วน่าสัมผัสชวนให้นึกหลงใหล ชายหนุ่มพยายามสูดลมหายใจเพื่อตั้งสติ ขณะเดียวกันเขาก็ประคองร่างเล็กไปนั่งพักในร้านน้ำชาใกล้ ๆ

"ต้องขอโทษแม่นางอีกครั้ง ว่าแต่แม่นางชื่ออะไร เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าไม่เคยเห็นเจ้า"

ทันทีที่เสียนเปานั่งลงกับเก้าอี้มุมหนึ่งในร้านน้ำชาก็เล่าเรื่องที่ปั้นแต่งขึ้นมาของตนให้แก่อีกฝ่าย "ข้าชื่อเสียนเปา สามเดือนก่อนที่บ้านข้าโดนไฟไหม้ บิดามารดาก็โดนไฟคลอกตาย ข้าที่ไม่เหลืออะไรจึงเดินทางมาที่เมืองนี้ ได้ยินว่าหั่วโจวเป็นเมืองใหญ่ คงมีงานดี ๆ ให้ข้าทำเพื่อเลี้ยงปากท้อง" เหมือนกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ค่อยเชื่อตน ขณะที่เล่าเรื่องเสียนเปาก็ไม่ลืมจะตีหน้าเศร้าบีบน้ำตาเพื่อให้สมจริงขึ้นมาหน่อย

ชายหนุ่มที่ได้ฟังเรื่องราวของสาวน้อยกลับไม่รู้สึกตงิดใจเลยสักนิด แค่เพียงเขาเห็นสตรีงดงามที่ใบหน้ายามนี้อาบย้อมไปด้วยน้ำตาก็แทบใจสลาย "แม่นางอย่าร้องไห้ ข้าพอจะช่วยอะไรเจ้าได้บ้าง"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสียนเปากลับเอาแต่ก้มน้ำร้องไห้ แม้ในใจนางจะฉีกยิ้มจนไกลไปถึงประตูเมืองแล้วก็ตาม

ชายหนุ่มเห็นว่าบรรยากาศเริ่มไม่ค่อยดี ร่างบางตรงหน้าเอาแต่นั่งร้องไห้ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยสักนิดก็เริ่มร้อนใจ เขารีบเอ่ย "เช่นนี้ดีหรือไม่ แม่นางไปเป็นแขกที่จวนข้าก่อน ระหว่างนี้ข้าจะให้คนไปหางานที่เหมาะกับแม่นางให้" ความจริงหากเขาจะหางานให้นางเสียตอนนี้เลยก็ยังทำได้ แต่ลึก ๆ แล้วในใจเขาก็อยากอยู่กับนางต่ออีกสักหน่อยจึงเลือกเอ่ยเช่นนั้น

มุมปากของเสียนเปายิ้มยกขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเป็นปกติ มันเร็วเสียจนยากที่ใครจะสังเกตเห็น วินาทีต่อมานางก็เงยหน้าขึ้นก่อนจะปฏิเสธอีกฝ่ายด้วยความเกรงใจ "อย่าเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่อยากรบกวนคุณชายไปมากกว่านี้"

"ไม่ได้ ๆ ข้าทำเจ้าบาดเจ็บจึงต้องชดใช้"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนกร้านจะทำตามคำของตนให้ได้ หญิงสาวจึงเงียบลงในที่สุด แม้จะดีใจอยู่แต่ก็ไม่ลืมที่จะถ้าชื่อคนผู้นี้เป็นมารยาท

"ข้ายังไม่ทราบชื่อท่านเลย"

"จางหมิ่น เจ้าจะเรียกข้าว่าคุณชายอี้ก็ได้"

คุณชาย? เหอะ...เอาเทิด

หลังจากที่ทั้งสองคุยกันต่ออีกเล็กน้อย อี้จางหมิ่นจึงได้ให้คนไปนำรถม้ามารับเขากับหญิงสาวกลับจวน