ตอนที่ 8 โรงเตี๊ยมกลางป่า

เส้นทางสู่หั่งโจวรายล้อมไปด้วยธรรมชาติ แม้เมืองหั่งโจวในคำบอกกล่าวของเหล่าปีศาจจะเหมือนดั่งแดนสวรรค์ แต่ระหว่างทางกลับเต็มไปด้วยความอันตราย เนื่องจากไม่ว่าปีศาจตนใดก็ล้วนอยากเดินทางไปที่แห่งนั้น ทำให้ยิ่งเข้าใกล้หั่งโจวมากเท่าไหร่ก็ยิ่งมีปีศาจให้เห็นได้ชัดมากหน้าหลายตา เสียนเปาน้อยใช้เงินที่ขโมยมาเช่ารถม้าสักคันเพื่อเดินทางไปให้ถึงหั่งโจวโดยเร็ว แต่ก็ต้องใช้เวลาอีกสองวันกว่าจะเห็นกำแพงเมืองสูงตระหง่าน

เสียงล้อลากของรถม้าดังมาตลอดทาง เวลากลางวันไม่ได้มีแค่เพียงนางที่สัญจรผ่านถนนสายนี้ ไกลออกไปยังเห็นรถม้าของพ่อค้าเร่และคนต่างถิ่นอีกสองสามคัน ไม่รู้ว่าเพราะความเบื่อหน่ายหรือเปล่า จึงทำให้นางเอ่ยถามอะไรบางอย่างกับคนขับรถม้า

"ตาเฒ่า เจ้าเคยเจอปีศาจบ้างหรือไม่"

"ย่อมต้องเคยอยู่แล้วแม่นางน้อย ตัวข้าเองทำงานรับจ้างจึงต้องขับรถม้าตระเวนไปทุกที บ่อยครั้งที่มีคนเร่งรีบ ข้าก็ต้องขับรถม้าไปส่งผู้นั้นตอนกลางคืน" ราวกับประโยคที่นางเอ่ยจุดประเด็นหัวข้อสนทนาของคนทั้งสอง ตาเฒ่าขับรถม้าก็เริ่มเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาของตนให้นางฟัง บ่อยครั้งที่นางเผลอหลุดขำให้กับความเชื่อผิด ๆ ที่มนุษย์มีแก่ปีศาจ

"ท่านกำลังจะบอกว่าพวกปีศาจกลัวแสงอาทิตย์งั้นหรือ"

"มิใช่หรือแม่นาง ข้าก็เจอปีศาจมากตั้งหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่ข้าเห็นพวกมันเป็นหลังพระอาทิตย์ตกทุกที"

เสียนเปาขำออกมา "ข้าไม่รู้สิ ข้าไม่ใช่ปีศาจ" ตาเฒ่าที่ได้ยินเช่นนั้นเอาแต่นั่งเงียบ เสียนเปาจึงเริ่มเปลี่ยนเรื่องคุยทันที "ตาเฒ่า...เจ้าไม่มีคนรักบ้างหรือ"

"ข้าเคยมี แต่ตอนนี้นางไม่อยู่กับข้าแล้ว"

"นางไปอยู่ที่ใดแล้วหรือ"

"ไม่รู้สิ" เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงอบอุ่นของชายชรากลับแฝงไปด้วยความเศร้าหมองอยู่ลึก ๆ จนเสียนเปาเริ่มเข้าใจทุกอย่างอย่างชัดแจ้ง นางมองแผ่นหลังที่ค่อมงอนั้นอย่างนิ่งเงียบ สตรีผู้นั้นตายแล้วหรือ...

"ข้าขอโทษ"

"ไม่เป็นไรแม่นาง" เป็นชายชราที่ไม่นึกถือสา เขาจ้องมองขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับกำลังคิดถึงเรื่องราวหญิงผู้นั้น "ข้ารู้ว่าสังขารของข้าคงอยู่ได้อีกไม่นาน ถึงตอนนั้นข้าคงได้ไปหานางสักที"

เสียนเปานั่งมองชายชราผู้นั้นอยู่เงียบ ๆ ก่อนจะหลับตาเอนหลังพิงผนังรถม้า ปล่อยให้ตลอดเส้นทางมีเพียงเสียงรถม้ามุ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง

ไม่รู้ว่านางเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อใด ตื่นมาอีกครั้งก็เป็นช่วงเวลาพลบค่ำ ชายชราคนขับรถม้าจึงแนะนำให้นางพักโรงเตี๊ยมข้างหน้า เสียนเปาจ้องมองโรงเตี๊ยมเปลี่ยวร้างที่ใกล้เข้ามาทุกที โรงเตี๊ยมแห่งนี้ตั้งแต่กลางป่าแลดูน่าประหลาดนัก แต่ถึงกระนั้นก็มีนักเดินทางจำนวนมากแวะพักที่นี่ ยิ่งรถม้าเคลื่อนตัวเข้าใกล้โรงเตี๊ยมกลิ่นอายปีศาจยิ่งเด่นชัด หญิงสาวเพ่งมองออกไปนอกหน้าต่างทว่าก็ไม่เห็นถึงความผิดปกติ ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งจึงพยักหน้ารับคำที่ชายเชื้อเชิญ

เมื่อดรุณีน้อยเดินเข้าไปภายในโรงเตี๊ยม ดวงตาคู่งามเริ่มกวาดมองเพื่อสำรวจโดยรอบ พบว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายเหมือนข้างนอกไม่มีผิด ชั้นล่างเป็นโถงกินอาหารซึ่งมีแขกที่เข้าพักนั่งอยู่ประปราย ส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่เป็นคนต่างถิ่นที่จะเดินทางหั่งโจวและจอมยุทธ์ เมื่อมีสตรีหน้าตาสละสลวยเดินเข้ามาก็ตกเป็นจุดสนใจของสายตาทุกคู่ เสียนเปาแสยะยิ้มเพียงครู่หนึ่งจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น ก่อนจะทำทีเป็นไม่สนใจแล้วเดินไปหาเสี่ยวเอ้อร์ที่คอยรับแขก

"ต้องการห้องพักกี่ห้องดีแม่นาง" เสี่ยวเอ้อร์รีบเอ่ยพร้อมยิ้มประจบนาง

เสียนเปาใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มตอบ "สองห้องเจ้าค่ะ" ในเมื่อนางมีเงินอยู่บ้างก็ไม่คิดจะตระหนี่กับชายชราผู้นั้น ถือซะว่าตอบแทนที่เขาดูแลและเป็นเพื่อนคุยกับนางมาตลอดทั้งวัน อีกอย่างเขาไม่ได้มีนิสัยเหมือนตาแก่ที่นางเจอเมื่อคราวก่อน! เงินพวกนี้ก็ไม่ใช่ของนาง เสียไปก็ค่อยหาเอาใหม่ก็ได้

เสี่ยวเอ้อร์ได้ยินก็รีบจดลงสมุด แล้วเดินไปหยิบกุญแจห้องพักมาสองห้องมามอบให้ เสียนเปารับมาก่อนจะยื่นให้คนขับรถม้าที่เพิ่งเดินตามนางเข้ามาหลังจากหาที่จอดรถม้าแล้วเรียบร้อย โดยตกลงกันว่าพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางใหม่

หลังจากที่แยกตัวออกมา เสียนเปาก็รีบขึ้นไปสำรวจห้องพักที่ชั้นสองของโรงเตี๊ยม ภายในห้องถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายเหมือนอย่างข้างล่างไม่มีผิด เป็นห้องขนาดเล็กซึ่งมุมห้องมีเตียงนอนไม้อยู่ ฟูกที่รองนอนดูท่าจะนุ่มสบาย อีกฝั่งซึ่งตรงกันข้ามมีหน้าต่างบานใหญ่ซึ่งบัดนี้ปิดสนิท มีโต๊ะน้ำชาพร้อมเก้าอี้ตั้งอยู่ริมหน้าต่าง น้ำชาในกาดูท่าจะเย็นชืดไปหมดแล้ว ในห้องยังมีชั้นเก็บของตั้งอยู่อีก แม้จะไม่หรูหราแต่ก็พออยู่ได้ ทุกอย่างเหมาะสมกับราคาที่จ่าย

เมื่อเดินสำรวจจนทั่วแล้วเสร็จ ร่างบางก็เดินไปข้างเตียงก่อนจะเอนตัวลงนอนเอกเขนกบนเตียงพลางคิดอะไรไปเรื่อย อาจจะเพราะนั่งรถม้ามาหลายชั่วโมงทำให้เมื่อยและตอนที่นางหลับก็หลับไม่สนิท เพียงไม่นานเสียนเปาก็ผล็อยหลับไปอีกครั้งจวบจนราตรีมาเยือน

กลางดึกที่ผู้คนต่างหลับใหลกันไปหมด สายลมเย็นพัดลอดเข้ามาผ่านกรอบหน้าต่างบานใหญ่ สายลมนั้นมาพร้อมกลิ่นหอมแปลกประหลาด กลิ่นนั้นสร้างความตื่นตระหนกใส่สาวน้อยอย่างไม่ทราบสาเหตุ เปลือกตาขาวนวลที่ปิดสนิทพลันเบิกกว้างขึ้นมาทั้งนัยน์ตาคู่งามยังสั่นระริก ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงราวกับมีใครกระชาก

กลิ่นนี้มันอะไร...

แต่เพียงไม่นานกลิ่นหอมหวานนั้นก็เลือนหายไปในที่สุด หัวคิ้วของเสียนเปายังคงขมวดเป็นปมอยู่ไม่คลาย นางยังคงคิดไม่ตกกลับกลิ่นเมื่อครู่จนต้องยกมือขึ้นลูบอกที่ภายในกำลังสั่นคล้ายจะระเบิด ครั้นนึกไปถึงยามพลบค่ำตอนที่นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายปีศาจก็เริ่มจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ดวงหน้างดงามเริ่มซีดขาวขึ้นเรื่อย ๆ มิใช่ว่ามีปีศาจตนไหนอาละวาดอยู่ในโรงเตี๊ยมหรอกนะ คนเยอะถึงเพียงนี้เจ้าปีศาจนั่นยังใจกล้าอยู่อีกหรือ!

ชั้นล่างของโรงเตี๊ยมในกลางดึกไม่คึกคักเท่าตอนพลบค่ำนัก เนื่องจากใครต่อใครต่างพากันพักผ่อนไปหมด มีเพียงเสี่ยวเอ้อร์ที่กำลังนั่งคิดเงินอยู่ตรงโต๊ะยาวซึ่งปกติเอาไว้ใช้รับแขก และแขกอีกสองสามคนที่นั่งยกจอกสุราราวกับคนเสียสติ แสงเทียนสีเหลืองนวลไม่ค่อยช่วยให้แสงสว่างมากนัก ทำให้บรรยากาศภายในโถงแห่งนี้ดูสลัว เสียงสายลมพัดลอดเข้ามาผ่านกรอบประตูที่เปิดกว้างพร้อมรับคนสัญจรผ่านมา

เสียนเปาที่เพิ่งสงบใจได้หลังจากตื่นขึ้นมาอยากจะลงมาหาอะไรดื่มสักหน่อย แต่พอมาเห็นบรรยากาศเช่นนี้ยิ่งไม่ค่อยไว้วางใจเอาเสียเลย ครั้นเห็นเสี่ยวเอ้อร์หนุ่มเมื่อตอนกลางวันจึงตัดสินใจเดินไปนั่งด้านข้างเขา เป็นจังหวะเดียวกับที่คนผู้นั้นเงยหน้าขึ้นจากลูกคิดแล้วส่งยิ้มตามมารยาทกลับ

"ท่านนอนไม่หลับหรือ ให้ข้าไปชงชาอุ่น ๆ ให้หรือไม่" เสี่ยวเอ้อร์หนุ่มถาม

"สักหน่อยก็ดี" เสียนเปาเอ่ยเสียงราบพลางจ้องมองเสี่ยวเอ้อร์ตาไม่กะพริบราวกับกำลังจับผิด ทว่ากลับไม่เห็นอีกฝ่ายมีทีท่าผิดปกติอย่างที่ตนคิดเอาไว้ เสี่ยวเอ้อร์ผู้นั้นเพียงละจากงานที่ทำแล้วเดินไปยังห้องครัวด้านหลังเพื่อยกชาร้อน ๆ มาให้ แล้วก็นั่งคิดเงินต่อไปโดยไม่สนใจนาง

เสียนเปายกถ้วยชาขึ้นมาจิบ สัมผัสอุ่นร้อนพลอยทำให้จิตใจที่ฟุ้งซ่านสงบลง ดวงตาคู่งามเหลือบมองออกไปนอกประตูโรงเตี๊ยมเป็นระยะ โคมสีแดงถูกแขวนอยู่ตรงประตูอย่างโดดเดี่ยวให้แสงสลัว มันถูกแขวนเอาไว้เพื่อใช้นำทางสำหรับแขกเหรื่อที่มาเข้าพัก ชั่วพริบตาเสียนเปาก็ถามบางอย่างกับเสี่ยวเอ้อร์หนุ่ม "แถวนี้เคยมีปีศาจออกมาอาละวาดบ้างหรือไม่"

มือที่ดีดลูกคิดโบราณของเสี่ยวเอ้อร์พลันหยุดชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเงียบงัน ในดวงตามีคลื่นอารมณ์บางอย่างวูบไหว

"ไม่มีนะขอรับ" สิ้นคำเสี่ยวเอ้อร์หนุ่มตัวน้อยก็ก้มหน้าลงคิดเงินต่อโดยไม่พูดสิ่งใดสักคำ

เสียนเปาเห็นถึงความผิดปกติในดวงตาคู่นั้น แต่มองอย่างไรคนผู้นี้ก็เป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง แต่นางไม่เข้าใจ...เป็นไปไม่ได้ที่กลางป่าเช่นนี้จะไม่มีปีศาจเข้ามาปะปนกับมนุษย์ที่อยู่ที่นี่ เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้ต้องการจะปกปิดบางอย่าง แต่ก็ช่างเทิด นางไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ไม่ว่าเขาจะซ่อนสิ่งใดไว้นั้นก็ไม่เกี่ยวกับนาง หลังจากคืนนี้นางก็จะจากที่นี่ไปในทันที

เสียนเปาละความสนใจทั้งหมดจากหนุ่มตัวน้อย ชั่วพริบตาเสียงฝีเท้ามั่นคงก็ดังเป็นจังหวะมาจากบันไดทางขึ้นชั้นสองของโรงเตี๊ยม พร้อมกลิ่นอายปีศาจที่นางเคยสัมผัสได้เมื่อตอนพลบค่ำ ร่างบางรีบหันไปยังทิศทางของเสียงนั้นทันที