ตอนที่ 9 ข้าไม่ชอบนาง

บรรยากาศภายในโรงเตี๊ยมตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับไร้ผู้คนอยู่รอบข้าง มีเพียงเสียงฝีเท้าของสตรีนางหนึ่งที่เดินลงมาจากชั้นบนของโรงเตี๊ยม และเสียงลมที่พัดพากิ่งไม้ด้านนอกให้สั่นไหว ชุดสีม่วงราวกับสีดอกกล้วยไม้ขับเน้นให้หญิงผู้นั้นดูทรงเสน่ห์ หางตาที่เชิดขึ้นเต็มไปด้วยความยโสช่างเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงของนาง จมูกโด่งรั้นและริมฝีปากที่แต่งแต้มสีแดงชาด เมื่อทุกอย่างมาหลอมรวมกันจึงทำให้หญิงผู้นั้นดูงดงามเกินกว่าใครจะเปรียบ

เสียนเปาจับจ้องสตรีผู้มาใหม่ตาไม่กะพริบ เหมือนคนผู้นั้นก็ดูเหมือนจะสนใจนางเช่นเดียวกัน ร่างอรชรเดินลงมาจากบนชั้นสองอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวแลดูงดงามสะกดสายตา จนกระทั่งเจ้าของร่างเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเสียนเปา ดวงตาสีม่วงมองสำรวจร่างบางตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แต่ทั้งคู่กลับไม่มีผู้ใดคิดจะเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน เป็นเสี่ยวเอ้อร์หนุ่มที่ดูเหมือนจะเห็นว่าบรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเต็มไปด้วยความอึดอัดจึงเอ่ยขึ้น "เถ้าแก่เนี้ย"

เสียนเปาได้ยินคำของเสี่ยวเอ้อร์หนุ่ม ดวงตาหรี่เล็กลง ครั้นพอเหลือบไปเห็นว่าชายหนุ่มกำลังค้อมหัวเคารพหญิงตรงหน้าจึงรู้ว่าอีกฝ่ายคือเจ้าของโรงเตี๊ยม สตรีผู้นั้นทำเพียงพยักหน้าให้เสี่ยวเอ้อร์เท่านั้น ความสนใจทั้งหมดยังคงอยู่ที่ตัวเสียนเปา

"ปีศาจน้อยเช่นเจ้ามาทำอะไรที่นี่"

ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะเมื่อดรุณีน้อยโดนเปิดเผยตัวตน ใครจะคาดคิดว่าอีกฝ่ายแค่มองนางปราดเดียวก็รู้ว่านางไม่ใช่มนุษย์ แม้จะนึกหวั่นทว่าภายนอกยังคงตีสีหน้าเรียบเฉยพร้อมตอบกลับเสียงราบ

"ข้ากำลังจะเดินทางไปหั่งโจว เผอิญผ่านมาเจอโรงเตี๊ยมเลยแวะพักเท่านั้น"

สตรีรูปงามหรี่ตามองเสียนเปาอย่างไม่ค่อยจะเชื่อคำพูดของนาง ขึ้นชื่อว่าเป็นปีศาจย่อมต้องถูกระแวง "เจ้าคงไม่ได้คิดจะจับแขกของข้ากินใช่หรือไม่"

"ไม่ ไม่" ดรุณีน้อยรีบโบกมือเป็นพัลวัน "ข้าเคยมีความคิดจะทำเช่นนั้นเสียที่ไหน" หน้าตานางดูชั่วร้ายหรือไง อีกอย่างหนังมนุษย์หยาบเสียขนาดนั้น

"เช่นนั้นหรอกหรือ?" สตรีผู้นั้นดูจะยังไม่ค่อยเชื่อ แต่นางก็ถือวิสาสะนั่งลงเก้าอี้ด้านข้างเสียนเปา เสี่ยวเอ้อร์หนุ่มผู้รู้งานรีบเดินเข้าไปโรงครัวด้านหลังเพื่อยกน้ำชาร้อน ๆ มาวางไว้ให้นาง สตรีอาภรณ์สีม่วงมองไอร้อนกรุ่นในถ้วยชาก่อนมือเรียวบางจะยกมันขึ้นมาจิบ ระหว่างทั้งคู่เกิดความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง ไม่มีใครคิดจะเอ่ยปาก เนิ่นนานกว่าที่สตรีในอาภรณ์สีม่วงจะวางถ้วยชาในมือลงแล้วทำลายความเงียบ

"หั่งโจวมีอะไรดีกัน"

เสียนเปาขบคิดอยู่สักพักใหญ่ "ข้าก็ยังไม่เคยไป แต่คนที่ข้ารู้จักต่างบอกว่าดี"

"เจ้าเชื่อพวกเขาทั้งที่ยังไม่เคยเห็นกับตา"

"ไปเยือนดูสักครั้งก็จะรู้เอง" เสียนเปาตอบโดยมิได้หยุดคิด นางเหลือบมองสตรีด้านข้างที่จู่ ๆ ก็เงียบไปพลางนึกสงสัย "หั่งโจวอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก ท่านถามราวกับไม่เคยเห็นมัน"

"ข้าไม่เคยเห็น"

แม้เสียนเปาเองจะยังไม่เข้าใจคำตอบดีไปเสียทุกอย่าง แต่ก็ไม่ได้ถามต่ออีกเพราะกังวลว่าจะไปอยากรู้สิ่งที่อีกฝ่ายไม่ต้องการให้ถาม แต่เป็นนางที่เอ่ยขึ้นมาอีก "ปีศาจน้อย เจ้าชื่ออะไร"

"เสียนเปา" หญิงสาวตอบกลับโดยที่ไม่คิดจะหันไปมองสีหน้าของอีกฝ่าย เพราะนางคงเดาออกจากน้ำเสียงที่ราบเรียบ ความอุ่นร้อนจากถ้วยชาทำให้นางรู้สึกสงบใจลงได้เมื่อต้องมองเผชิญหน้ากับสตรีที่ไม่รู้ความเป็นมา แค่ครู่เดียวก็โดนอีกฝ่ายรับรู้ถึงตัวตนทุกอย่าง สตรีผู้นี้ไม่ควรเข้าไปข้องเกี่ยว

ดวงตาคู่งามเหลือบมองเสี่ยวเอ้อร์ที่ได้ยินบทสนทนาทุกอย่าง ดูเมื่อเขาจะชินชากับสถานการณ์ตรงหน้าเสียยิ่งกระไร ฉับพลันนางจึงเอ่ย "ข้าควรเรียกท่านว่าอะไรดี"

"เจียงหลัน" เพียงสองคำที่สตรีผู้นั้นตอบ

ขณะนั้นเองมีลูกค้าสองสามคนเดินลงมาจากบนชั้นสอง เสี่ยวเอ้อร์หนุ่มจึงต้องขอตัวออกไปทำหน้าที่ดูแลแขก เหลือแค่เสียนเปากับเจียงหลันที่นั่งทำสงครามเงียบกันอีกครั้ง ความอึดอัดทำให้เสียนเปาเป็นฝ่ายยอมแพ้

"เหตุใดโรงเตี๊ยมจึงมาตั้งอยู่แถวนี้" หางตาของหญิงสาวเหลือบเห็นมือของเจียงหลันที่กำลังเตรียมจะยกถ้วยชาขึ้นจิบชะงัก ดูเหมือนนางจะไม่ค่อยพอใจกับคำถามที่ได้ยินสักเท่าไหร่ กระนั้นร่างบางเองก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นและนั่งรอฟังคำตอบต่อไป อีกฝ่ายจะเลือกไม่ตอบก็ยังได้ และก็เป็นไปตามที่คาดคิด

"เกี่ยวอะไรกับปีศาจน้อยเช่นเจ้า เจ้าผ่านมาพักเพียงคืนเดียวอยากจะรู้มากไปไย" น้ำเสียงของนางยังคงราบเรียบเหมือนเคย ส่วนเสียนเปาก็ยังไม่ลดละความพยายาม

"กลางป่ากลางเขาเช่นนี้ ไม่มีผู้ใดเขาทำกัน ถึงโรงเตี๊ยมของเจ้าถึงมิได้หรูหรานักแต่ก็ควรเลือกทำเลที่เหมาะสมกว่านี้" โรงเตี๊ยมสภาพดีเช่นนี้กลับมาตั้งอยู่กลางป่าโดดเดี่ยว จะเรียกแขกเหรื่อมาพักได้สักเท่าไหร่ เว้นเสียแต่ว่านางจะมีเหตุผลอื่นที่ไปไหนไม่ได้

เพียงชั่วพริบตาก็ดูเหมือนว่าความคิดของดรุณีน้อยจะโดนเจียงหลันรู้เข้า น้ำเสียงของหญิงสาวเริ่มฉายแววไม่พอใจ "จะด้วยเหตุผลอันใด ข้าก็ไม่จำเป็นต้องบอกเจ้า"

เสียนเปาได้ยินจิ๊ปาก "น่าเสียดายจริง ๆ "

เจียงหลันตวัดสายตามองหญิงข้างกายอย่างขุ่นเคือง เพียงครู่หนึ่งก็เบนสายตากลับมามองไอร้อนในถ้วยชาเพื่อสงบสติ เมื่อเห็นเช่นนั้นเสียนเปาก็หมดสนุกจึงมิได้พูดอะไรต่อไป

ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบ ไม่ต่างอะไรกับโถ่งชั้นล่างของโรงเตี๊ยมที่ค่อย ๆ ไร้สุ้มเสียงของแขกเหรื่อที่มาพักอาศัย ในความมืดของราตรีเสียงจิ้งหรีดร้องเรไรค่อย ๆ เงียบลง เนิ่นนานกระทั่งแขกเหรื่อจากไปจากชั้นล่างจากไปจนหมด หลงเหลือเพียงดรุณีสองคนนั่งนิ่งอยู่ในความเงียบ ราวกับทั้งคู่ติดอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง ไม่มีใครรู้ว่าอีกฝ่ายต่างกำลังขบคิดเรื่องอันใด น้ำชาในถ้วยค่อย ๆ เย็นลงจนดูไม่น่าอร่อย เจียงหลันลูบถ้วยชาในมืออย่างเหม่อลอย ดวงตาคู่สวยกะพริบสองสามทีก่อนจะฟื้นคืนสติ ร่างงดงามลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะหันหลังเดินจากไป แต่ยังมิวายหันกลับมาเตือนสตรีนางน้อยที่นั่งอยู่แถวนี้

"อย่าได้คิดทำอะไรไม่ดีกับลูกค้าข้า" เสียนเปาหันมาสบแววตาดุดันของคู่สนทนา สุดท้ายจำต้องยอมพยักหน้ารับอย่างจำใจ ครั้นเมื่อเห็นสตรีผู้นั้นเดินจากไปจึงได้ถอนหายใจออกมา ฉับพลันนางก็ยู่ปาก

ไอ้เรื่องไม่ดีที่ว่ารวมถึงเรื่องบนเตียงนั้นด้วยหรือไม่ เช่นนั้นก็น่าเสียดายแล้ว!

หญิงสาวส่ายศีรษะก่อนจะลุกขึ้นไปนอนพักเอาแรง ก็เห็นเสี่ยวเอ้อร์หนุ่มที่หายตัวไปตั้งแต่เมื่อคราวนู้นเพิ่งปรากฏตัวขึ้นมา ชายหนุ่มตรงดิ่งเข้ามาเก็บถ้วยชาที่วางไว้ ร่างบางจึงเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างสนอกสนใจ "เจ้าก็เป็นปีศาจด้วยหรือ" นางไม่น่าจะมองผิดที่อีกฝ่ายยังคงเป็นแค่มนุษย์ แต่ทุกครั้งที่สบตากับบุรุษผู้นี้ทำให้นางรู้สึกแปลก ๆ

เสี่ยวเอ้อร์หนุ่มเงยหน้าขึ้นมาพร้อมยิ้มละมุนให้คนตัวเล็ก "ข้าไม่ใช่"

คำตอบของเขาทำให้เสียนเปานึกเอะใจ "เช่นนั้นเหตุใดจึงมารับใช้นาง" ทั้งตอนที่รู้ว่านางเป็นปีศาจกลับไม่มีท่าทางหวาดกลัว

"ตอนที่ข้าลำบาก...นายหญิงเป็นคนช่วยข้าไว้" ชายหนุ่มเหมือนอยากจะพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดมันออกมา เสียนเปาเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังขบคิดบาง ฉับพลันน้ำเสียงราบเรียบก็เอ่ยกับชายตรงหน้า "เวลาของมนุษย์สั้นนัก...เจ้ารู้หรือไม่"

เสี่ยวเอ้อร์หนุ่มยิ้ม "ข้าเต็มใจ"

"แม้นางจะเป็นปีศาจ?"

เสี่ยวเอ้อร์หนุ่มได้ยินแล้วก็ได้แต่ขบขัน "ท่านก็เป็นปีศาจมิใช่หรือไง"

เสียนเปาขมวดคิ้วเล็กน้อย "เกี่ยวอะไรกับข้ากัน" ครั้นเห็นรอยยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเขานั้น เสียนเปาก็คร้านจะพูดกับอีกฝ่าย "เอาเถอะ ๆ ข้าไม่อยากคุยกับเจ้าแล้ว" พูดเสร็จร่างบางก็รีบเดินขึ้นชั้นสองของโรงเตี๊ยมไปโดยไม่คิดจะสนใจว่าอีกฝ่ายจะมองนางเช่นไรอีก

รัตติกาลพัดผ่านไป หลังจากที่เสียนเปาพักผ่อนเอาแรงเรียบร้อยก็ไม่คิดจะอยู่ที่โรงเตี๊ยมนี้ต่อ นางอยากจะมุ่งหน้าไปยังหั่วโจวให้ได้เร็วไว สตรีอาภรณ์สีม่วงยืนมองร่างน้อยหายลับไปอยู่บนห้องชั้นสองผ่านกรอบหน้าต่าง ข้างกายมีเสี่ยวเอ้อร์หนุ่มคนสนิทยืนอยู่ด้วย

"นาน ๆ ทีจะมีปีศาจที่กล้าคุยกับท่านเช่นนี้ เหตุใดท่านไม่รั้งนางไว้อีกสักหน่อย"

"ข้าไม่ชอบนาง" เสี่ยวเอ้อร์หนุ่มได้ยินก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่รอยยิ้มนั้นเผอิญถูกอีกฝ่ายหันมาเห็นเข้าพอดี นางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงด้วยความไม่พอใจ "เจ้าไม่เชื่อข้าก็ย่อมได้"

"ข้ายังไม่ได้พูดเช่นนั้นเลยนายหญิง" แม้จะเอ่ยออกมาเช่นนี้แต่รอยยิ้มของชายหนุ่มกลับแฝงไปด้วยความหยอกเย้าอยู่เล็กน้อย เจียงหลันเห็นแล้วก็ขัดใจอยู่หน่อย ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ร่างบางหันกลับไปมองนอกหน้าต่างบานเมื่อครู่ ทว่าคราวนี้เงาเล็ก ๆ ที่นางเคยเห็นจากที่ไกล ๆ กลับหายไป หลงเหลือเพียงความว่างเปล่าที่ปกคลุมไปด้วยสีเขียวขจีของกิ่งไม้ เนิ่นนานกว่านางถอนหายใจออกมา ร่างบางหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องอย่างเงียบเชียบ