ตอนที่ 7 หัวขโมย

​

เสียนเปาตื่นขึ้นมาอีกก็ล่วงเข้ายามซื่อ[1]แล้ว นางยันตัวลุกจากฟูกด้วยสีหน้างัวเงียพลางบิดขี้เกียจ มือน้อยลูบท้องเพราะเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมา ครั้นก้มมองเรือนร่างของตนที่ยังคงสวมใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น สีหน้าก็ฉายแววครุ่นคิดเพียงชั่วอึดใจ ดวงตากระจ่างใสเหลือบไปเห็นเสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่ที่แขวนอยู่ใกล้ ๆ ในเมื่ออยู่ในกระโจมของหวังเหว่ยเสื้อตัวนี้ก็ต้องเป็นของบุรุษผู้นั้น หญิงสาวไม่รีรอที่จะหยิบมันมาคลุมทับเรือนร่างของตัวเอาไว้ ก่อนจะเดินออกจากกระโจมไปอย่างสบายใจ

แต่เมื่อออกนอกกระโจมก็ต้องรู้สึกแปลกใจ เพราะดูแล้วคนในค่ายโจรค่อนข้างน้อยกว่าเมื่อวาน นางสงสัยนักว่าพวกเขาหายไปไหนกันหมด แต่ยังไม่ทันได้ขบคิดไปมากกว่านี้ก็เห็นแผ่นหลังของหวังเหว่ยหายเข้าไปในกระโจมหนึ่งที่ตั้งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากตรงที่นางยืน ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปหาเขาทันทีจนหวังเหว่ยได้ยินแล้วหันกลับมามองตามเสียงฝีเท้า ดวงตาคู่คมหรี่เล็กลงยามที่เห็นเสื้อคลุมตัวโปรดของตนกำลังถูกหญิงสาวสวมใส่

"ถอดออกมา"

น้ำเสียงของเขาดุดันจนใครได้ยินก็ต้องนึกหวั่น ร่างบางเองก็ไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับเขานักจึงรีบเอ่ยเสียงอ่อนตอบกลับไป "ข้าแค่ยืมใส่ชั่วคราวเอง ท่านอย่านึกโกรธได้หรือไม่ อย่าลืมนะว่าท่านเป็นคนบังคับให้ข้าใส่ชุดนี้"

นางหมายถึงเสื้อผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยพวกนี้ที่เขาให้นางใส่ไปงานเลี้ยงของพวกเขาเมื่อคืน หากนางเดินอยู่ในค่ายโจรด้วยชุดแบบนี้ คงโดนฉุดไปใต้ต้นไม้แล้วทำอะไรมิดีอีกแน่

ถึงแม่หวังเหว่ยจะรู้ดีว่าที่สตรีตรงหน้าพูดหมายถึงอะไร แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่เสื้อคลุมบนเรือนร่างเล็กราวกับเป็นของรักของหวง

ใช่! ในกระโจมของเขาใช่ว่าจะมีแค่เสื้อคลุมตัวนี้ตัวเดียวเสียหน่อย หากเป็นตัวอื่นที่โดนนางขโมยไปเขาคงไม่คิดเล็กคิดน้อย แต่ไม่ใช่กับตัวนี้! ชายหนุ่มรีบเอ่ยเสียงต่ำ "รีบไปเปลี่ยนออก"

ดรุณีเห็นสีหน้าของคนตรงหน้าเริ่มไม่สู้ดีจึงรีบบอก "ข้ารู้แล้ว ๆ แต่ข้าหิว กินเสร็จค่อยไปเปลี่ยนได้หรือไม่" ว่าพลางสายตาก็มองอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ กระโจมหลังนี้มีเพียงแค่หวังเหว่ย อาหารมากมายเช่นนี้เขาคงไม่คิดจะกินคนเดียวใช่หรือไม่ มีนางมาร่วมวงด้วยคงไม่เสียหายนักหรอก

ชายหนุ่มมองหญิงตรงหน้าที่เอาแต่จ้องอาหารด้วยแววตาตะกละก่อนจะถอนหายใจออกมา ตั้งแต่เมื่อวานเขาไม่รู้ว่าถอนหายใจไปกี่ครั้งแล้ว ร่างสูงหันหลังเดินไปนั่งที่โต๊ะโดยไม่สนใจสาวน้อย ถึงเขาไม่ได้เอ่ยชวนแต่เสียนเปาก็ยังคงความหน้าด้านหน้าทนของตัวเองเอาไว้แล้วเดินไปนั่งเก้าอี้ที่ว่างอยู่โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะมีสีหน้ารำคาญนาง ก็ตอนนี้นางหิวจะให้นางสนใจสิ่งอื่นไปไย!

ในระหว่างที่กินอาหาร เสียนเปาก็นึกสงสัย "เหตุใดวันนี้ในค่ายจึงมีคนน้อยนัก"

"เจ้ารู้แล้วจะได้อะไรขึ้นมา" น้ำเสียงของหวังเหว่ยยังราบเรียบจนเดาความคิดไม่ออก เขาก้มหน้าก้มตากินอาหาร ทำราวกับหญิงที่นั่งด้านข้างไม่มีตัวตนในสายตา

"ข้าแค่สงสัยเท่านั้น เจ้าไม่ตอบก็เรื่องของเจ้า"

ชายหนุ่มเหลือบมองดรุณีน้อยแวบหนึ่ง แต่ก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกินจุเสียจนแก้มตุ่ยออกมา "เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่"

"แค่ก ๆ ...เจ้าพูดว่าอะไรนะ" เสียนเปารีบทิ้งน่องไก่ที่ยังแทะไม่หมด ส่วนที่อยู่ในปากก็สำลักจนเกือบจะติดคอ

อะไร! คนผู้นี้รู้อะไรมา!

แววตาของหวังเหว่ยมองนางอย่างประหลาดวูบหนึ่ง ก่อนจะรีบหันหน้าหนีเพราะใบหน้าของดรุณีน้อยในเวลานี้ดูน่าตลกเกินไป แม้แต่เสียงที่เปล่งออกมายังต้องพยายามดัดให้ปกติเข้าไว้ "สตรีตัวเล็กเยี่ยงเจ้ากินอาหารมากมายขนาดนี้ หากเจ้าบอกว่าตัวเองเป็นหมูข้าก็ไม่สงสัย"

ปากเสีย! นางกินแค่นี้ถือว่าเยอะเสียที่ไหน แม้จะคิดเช่นนั้นแต่ร่างบางกลับไม่ได้เถียงอีกฝ่ายกลับ เพราะกลัวว่าจะโดนไล่ตะเพิดออกจากกระโจมทั้งที่ยังไม่อิ่ม

"ท่านจะไม่บอกจริงหรือว่าเหตุใดวันนี้ในค่ายคนถึงน้อยนัก"

หวังเหว่ยรู้ดีว่าหากไม่ตอบคำถาม สตรีผู้นี้ก็จะถามอยู่ไม่เลิก สุดท้ายจึงเอ่ยตอบตามความจริงไป "วันนี้พวกข้าจะออกปล้น"

มือของดรุณีชะงัก "พวกท่านไม่กลัวบาปกรรมเลยหรือไง"

"สตรีมักมากในกามเช่นเจ้ายังมีหน้ามาด่าพวกข้าด้วยคำนี้จริงหรือ"

มันก็จริง... เสียนเปายักไหล่ตอบก่อนจะนั่งกินอาหารไปเงียบ ๆ หวังเหว่ยเห็นก็กระตุกยิ้มเยาะ เพียงไม่นานร่างสูงก็ลุกขึ้นพร้อมกับเดินออกไป แต่ไม่ลืมเตือนนางเป็นครั้งสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

"กินเสร็จก็อย่าลืมเอาเสื้อคลุมข้าไปเปลี่ยน" ร่างบางได้ยินก็แยกเขี้ยวใส่ นางมองร่างของบุรุษเดินออกจากกระโจมไปในขณะที่กำลังนั่งแทะกระดูกไก่อยู่

เดี๋ยวนะ...นี่เป็นโอกาสเหมาะเลยสิ!

ร่างบางรีบทิ้งกระดูกไก่ลงบนจาน ก่อนจะลุกขึ้นด้วยสีหน้ายินดี นางรีบวิ่งปรี่ออกจากกระโจมไป

ในกระโจมพักที่อู่หางจัดไว้ให้นางในวันแรก เสียนเปากำลังเปลี่ยนชุดตัวเก่าของตนอย่างว่องไว สายตาพลันเหลือบมองเสื้อคลุมตัวใหญ่อย่างชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ประกายในแววตาพลันวูบไหวเมื่อคิดอะไรขึ้นมาได้ ดรุณีน้อยรีบคว้าเสื้อคลุมก่อนจะวิ่งกลับไปที่กระโจมของหวังเหว่ย หมายจะขโมยของมีค่าติดไม้ติดมือก่อนจะหนี

เป็นถึงหัวหน้าโจรในกระโจมจะไม่มีของมีค่าเลยหรือไง! นางจะหนีโดยที่ไม่มีเงินเช่นนี้ทำได้ที่ไหนกัน!

ร่างบางค้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเห็นเงินจำนวนสามถุงถูกโยนไว้มุมกระโจมอย่างทิ้งขว้าง นางรีบเก็บเข้าย้ามน้อยของตนพร้อมกับเครื่องประดับที่ดูจะมีค่าอีกสองสามอย่างได้ ก่อนจะเหลือบไปเห็นเสื้อคลุมที่ตอนแรกนางคิดจะคืน แต่จู่ ๆ กลับเปลี่ยนใจกะทันหัน

เหอะ ไหน ๆ เจ้าก็เป็นขโมย โดนขโมยของเสียเองบ้างจะรู้สึกเช่นไร

แค่นึกถึงใบหน้าของชายผู้นั้นตอนที่กลับมาเห็นว่าของในกระโจมของตนเองถูกรื้อค้น เสียนเปาก็แทบจะอดหัวเราะด้วยความสะใจไม่ไหว นางรีบพุ่งออกจากกระโจมของหวังเหว่ย แล้วย่องออกจากค่ายโจรไปโดยไม่มีใครพบเจอนางอีก

​