สมุดบันทึกแห่งความทรงจำ

รูปร่างบอบบางเดินนำหน้ากลุ่มผู้ชายฉกรรจ์ทั้งหมดเพื่อไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ด้านหน้าทางเข้า หญิงสาวต้องการไปสะสางและสืบหาเรื่องราวของคนที่นำความสูญเสียมาสู่ครอบครัวของเธอ เพื่อแก้แค้น และทวงคืนหนี้เลือดนี้ให้หวนกลับมา แต่ในขณะที่วริญญากำลังเดินไปที่รถ เธอไม่รู้เลยว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของใครบางคน

หลายปีมาแล้วที่วริญญาไม่เคยได้กลับเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่ของผู้ให้กำเนิด ความทรงจำทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นที่นี่ยังคงไหลเวียนเข้ามาสู่สมองของเธอทีละอย่าง และมันไม่เคยจางหายไปไหนเลย บ้านหลังนี้คือสถานที่แห่งความทรงจำในอดีต

งานศพของนายกนกได้ถูกจัดไว้อยู่ในระยะเวลาเจ็ดวัน โชคดีเหลือเกินที่วริญญายังกลับมาทันพิธีเคารพศพของคนเป็นพ่อ และต้องขอขอบคุณนมนิ่ม ที่เป็นคนช่วยจัดการงานทุกอย่างให้แทนเธอ

หลังจากเคารพศพหญิงสาวเข้าไปสำรวจดูภายในห้องทำงานของบิดา และมองเห็นกรอบรูปของตัวเอง ที่ผู้ให้กำเนิดยังคงเก็บรูปของเธอตั้งแต่แรกเกิดจนกระทั่งเติบใหญ่เอาไว้แทบจะครบทุกอิริยาบถ ยิ่งเมื่อหญิงสาวได้อ่านไดอารี่ที่พ่อของเธอได้เป็นคนเขียนบันทึกเรื่องราวของเธอเอาไว้ในทุกๆ วัน ในเรื่องที่ท่านคอยเฝ้าดูการเจริญเติบโตของลูกสาวเพียงคนเดียว อย่างใจจดจ่อ และที่สำคัญ

กนกไม่เคยคาดหวัง ว่าลูกสาวจะต้องเดินตามรอย

น้ำตาของวริญญาค่อยๆ ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย เมื่อเธอได้หยิบไดอารี่ของผู้เป็นพ่อมานั่งอ่านบนเก้าอี้ทำงานของท่านที่เคยนั่งอยู่ตรงนี้เป็นประจำทุกวัน เธอจึงเริ่มรู้สึกถึงความรักและความห่วงใยที่ท่านมีให้เธอไม่เคยเสื่อมคลาย และมันไม่เคยหายไหน...

กระทั่งเรื่องของแฟนหนุ่มที่เกือบจะได้แต่งงานกัน  หญิงสาวเพิ่งมารู้ว่าแท้จริงแล้วผู้ชายคนนั้นเป็นคนอย่างไร จากไดอารี่ของพ่อนั่นละ เพราะท่านส่งคนให้ไปตามสืบประวัติ และมันชี้ชัดกับหลักฐานในภาพถ่าย ที่เจ้าตัวกำลังนัวเนียอยู่กับผู้หญิงอื่น

วริญญารู้สึกขมขื่นใจจนน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง และรู้สึกผิดอย่างมหันต์เมื่อวันสุดท้ายที่ได้พบกัน เธอดันเผลอต่อว่าบิดาออกไปแรงๆ

นี่คือสาเหตุใหญ่ที่ทำให้หัวหน้าขององค์กรเมฆคราม ต้องคอยส่งคนตามดูเธอทุกระยะ จนกระทั่งเพื่อนรุ่นน้องที่เคยเป็นนักศึกษาแพทย์ด้วยกัน ดันแอบถ่ายรูปตอนที่วริญญา ยืนอยู่กับลูกน้องของบิดาที่ท่านได้ส่งมาคอยคุ้มกัน ภายในบริเวณใต้อาคารของคอนโด

ภาพดังกล่าวทำให้ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอเกิดความหวาดกลัว เพราะรู้ตัวว่าตนเองเป็นผู้ชายประเภทไหน สุดท้ายก็จึงเลิกลากับเธอไป และให้เหตุผลว่ารับไม่ได้ที่วริญญาเป็นลูกสาวของมาเฟีย

เมื่ออ่านไดอารี่ของบิดามาถึงตรงนี้ เจ้าตัวถึงได้รู้ว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เธอดูไร้ค่าในสายตาของผู้ชายคนนั้นเพียงใด

“ทำไมถึงไม่ออกไปนอนพักผ่อนที่ห้องตัวเองก่อนละคะ” แม่นมนิ่มเดินเข้ามาด้วยท่าทางโศกเศร้า

หญิงสาววางไดอารี่ของบิดาลง ก่อนจะยกแขนทั้งสองข้างขึ้นโอบกอดร่างท้วมของแม่นม

วริญญาพยายามกลั้นน้ำตาแล้วนั่นแหละ แต่สุดท้ายมันก็กลับกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ นมนิ่มได้แต่กอดปลอบร่างบาง พลางลูบหลังเมื่อได้ยินเสียงหญิงสาวสะอื้นไห้อยู่ในอกตัวเอง

“ร้องออกมาเถอะค่ะ ร้องมันออกมาให้พอ เพราะจากนี้ต่อไปคุณหนูจะไม่มีสิทธิ์ร้องไห้ให้ใครเห็นอีกแล้ว”

นับตั้งแต่วินาทีแรกที่ตัดสินใจจะกลับมาอยู่เมืองไทย เธอรู้ดีว่าองค์กรเมฆครามไม่สามารถยืนหยัดอยู่ได้หากว่าไร้ผู้นำ เธอจึงจำใจต้องก้มหน้ายอมรับกับชะตากรรมที่ว่า วริญญาต้องขึ้นรับตำแหน่งหัวหน้าขององค์กรคนต่อไปแทนผู้ให้กำเนิด

หากเธอคิดจะติดตามหาตัวคนร้ายที่มันฆ่าบิดาของเธอได้ วริญญาคงต้องใช้วิธี ‘ตาต่อตาฟันต่อฟัน’ เท่านั้นมันถึงจะได้ผล

เจ้าของร่างบางค่อยๆ ดันหน้าตัวเองขึ้นมามองใบหน้าเหี่ยวย่นของคนที่เคยเลี้ยงเธอมานาน จากนั้นจึงเอ่ยปากถาม

“นมพอจะรู้ไหมคะ? ว่าสาเหตุการตายของคุณพ่อมันเกิดมาจากสาเหตุอะไรได้บ้าง?”

“นมก็ไม่รู้เลยค่ะ รู้เพียงแค่ว่านายท่านทำงานบางอย่างอยู่ แล้วก็เกิดการกระทบกระทั่งกันระหว่างเส้นทางของนักลงทุน แต่รายละเอียดทั้งหลาย คุณหนูคงจะต้องไปถามเอากับอเนก เพราะเขาน่าจะรู้ทุกอย่างดีที่สุด”

พูดถึงอเนกประตูก็ถูกเปิดเข้ามาด้วยฝีมือของเขา ที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางสงบ แต่เมื่อมองเห็นใบหน้าของวริญญา เอนกก็พอจะรู้ดีว่าตนเข้ามาในจังหวะที่ไม่ค่อยจะเหมาะสมสักเท่าไหร่?

“ขอโทษด้วยนะครับ แต่ผมมีเรื่องจำเป็นที่จะต้องรีบขึ้นมารายงานนายหญิงครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณอเนกมีเรื่องอะไรก็พูดมาได้เลย” เธอพูดพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นซับน้ำตาตัวเอง

อเนกทำท่าทางอึดอัดใจ แต่ทว่าสุดท้ายก็ต้องยอมพูดมันออกไป

“เชิญนายหญิงลงมาข้างล่างหน่อยครับ พวกองค์กรเกล็ดมังกรมีเรื่องอยากจะขอความกระจ่างจากพวกเรา”

คิ้วเรียวสวยเลื่อนเข้าหากันทันที ก่อนที่จะเอ่ยถามกลับไปอย่างรู้สึกสงสัยใคร่รู้

“ใครกันพวกเกล็ดมังกร?”

“พวกมันคือมาเฟียที่ข้ามมาจากฟากผืนแผ่นดินใหญ่ เพื่อที่จะได้กลืนกินอำนาจของมาเฟียต่างประเทศอย่างเรา พวกมันจึงพยายามทำทุกวิถีทาง แต่ที่มันยังทำไม่ได้นั่นก็เป็นเพราะว่านายใหญ่ท่านยังอยู่ แต่ตอนนี้ดูพวกมันคงรู้และคิดว่าเราไม่มีอำนาจอะไรจะไปคานกับมันได้อีกต่อไป พวกมันถึงได้พากันมาที่นี่”

ในแววตาของวริญญาเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่ค่อยพอใจ แต่ในเมื่อเธอตัดสินใจจะขึ้นขี่หลังเสือแล้ว ต่อให้ต้องเรียนรู้วิธีการที่จะไม่ทำให้ถูกเสือกัดตาย ถึงแม้จะลำบากเพียงใดเธอก็ไม่กลัว

“คุณอเนกนำหน้าไปได้เลยค่ะ เดี๋ยวหนูจะเดินตามหลัง เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วหนูจะไม่ยอมให้คุณพ่อเสียไปโดยที่ไม่รู้อะไรเลยแน่นอน”

หญิงสาวลุกขึ้นยืน และรอให้อเนกเดินนำหน้าไปก่อนไม่นานนัก จากนั้นหญิงสาวจึงเดินตามหลังเขาออกไป

เมื่อลงจากบันไดวนมาจนกระทั่งถึงห้องโถงใหญ่ ซึ่งเป็นสถานที่วางจัดตั้งโลงศพของบิดาเอาไว้ วริญญาถึงกับชะงักงันเมื่อได้เห็นใบหน้าของผู้ชายร่างใหญ่ที่กำลังหมุนตัวหันมาประจันหน้ากับเธอ

วริญญาไม่มีวันที่จะลืมใบหน้านั้นได้เลย เพราะมันคือใบหน้าของผู้ชาย ที่ได้สร้างตราบาปในใจ ทิ้งเอาไว้ให้กับเธอ...

เหวินชาง…

เพียงแค่ได้ประสานสายตากับคนตรงหน้า มันก็ทำให้วริญญารู้สึกชาไปทั่วทั้งร่างกาย แต่เหวินชางในตอนนี้กลับมีรูปร่างที่ดูแปลกตามากไปกว่าเดิม

ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มดูเป็นหนุ่มเต็มตัวกว่าเมื่อสี่ปี่ก่อนหน้า รูปร่างสูงใหญ่กว่าตอนที่เคยพบกันในคราแรก แต่ที่ดูไม่แปลกไปจากเดิมเลยนั่นก็คือ ดวงตาคมที่ยังคงฉายแววดุดัน