Masukวันนี้เป็นวันฝึกงานวันสุดท้าย แล้วก็มีประชุมใหญ่ของบริษัท ซึ่งก็เป็นการเกริ่นนำ ต้อนรับผู้บริหารคนใหม่ที่จะมาทำงานที่นี่ ทันทีที่เรียนจบ"ขอบคุณทุกคนมากนะคะ ที่ตั้งใจฝึกงานเป็นอย่างดี หวังว่าที่นี่จะให้อะไรบ้าง และอยากให้ทุกคนไปปรับใช้ เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดในอนาคต ขอบคุณค่ะ"แปะ แปะ แปะ แปะแล้วเสียงนักศึกษาทั้งหมดที่อยู่ในห้อง ก็ปรบมือขึ้นพร้อมกัน ซึ่งก็ดีใจมากที่ได้มาฝึกงานที่นี่"แล้ววันนี้สำหรับพนักงาน ผู้บริหาร และผู้ถือหุ้นทุกคน ดิฉันอยากแนะนำลูกชายอย่างเป็นทางการค่ะ เมื่อเรียนจบภัทรวิชญ์จะมาขึ้นแท่นผู้บริหารทันที หวังว่าทุกคนจะต้อนรับเป็นอย่างดีนะคะ""ยินดีค่ะ""ยินดีครับ เก่งมากเลยนะเพิร์ธ" ผู้บริหารอาวุโสคนหนึ่งก็พูดขึ้น พร้อมกับยิ้มให้เขาอย่างยินดี"ขอบคุณมากครับคุณอา""น้าเองก็ยินดีด้วยนะเพิร์ธ คนรุ่นใหม่ไฟแรง ยังไงบริษัทเราต้องไปได้ไกลแน่ ๆ""ขอบคุณครับคุณน้า" เขาก็ยิ้มให้ทุกคนที่อวยพรเขาอย่างนอบน้อม"แล้วอยากแนะนำอีกหนึ่งคนค่ะ สาวสวยคนนี้" คุณวัลลภาก็พูดพร้อมกับมองไปที่ภูริชญา ที่ตอนนี้เธอกำลังทำหน้างงอยู่"คะ?" ก่อนจะถามอย่างไม่เข้าใจ"หนูนาบี เป็นแฟนของเพิร์ธค่ะ ว่
ณ เพนท์เฮาส์ภัทรวิชญ์เมื่อกินข้าวกันเสร็จแล้วทั้งคู่ก็กลับมาที่เพนท์เฮาส์ เขาถามเธอตลอดทางเกี่ยวกับอาการป่วย ด้วยความห่วงใย"อาบน้ำเลยไหมบี""...""บี" เห็นว่าเธอไม่ตอบเขาก็เรียกอีกครั้ง"ฮึก ๆ ๆ" เธอก็ร้องไห้ออกมาด้วยความอึดอัด"เป็นอะไรบี ร้องไห้ทำไม" เมื่อเห็นว่าเธอร้องไห้ เขาก็รีบเดินไปกอดปลอบในทันที"ขอบคุณนะเพิร์ธ ขอบคุณนะ""โธ่ ตกใจหมดเลย ไม่เป็นไรนะไม่ต้องร้อง""ฮึก มันรู้สึกอึดอัด อยากปลดปล่อยอยากร้องไห้แบบนี้""โอเคถ้าอย่างงั้นก็ร้องออกมา เพิร์ธจะกอดไว้อย่างนี้แหละ จะไม่ปล่อยไปไหนเด็ดขาด""ขอโทษนะเพิร์ธ""หืม" คนตัวโตก็ก้มลงมองเธอ พร้อมกับหอมหัวด้วยความรักใคร่"ขอโทษที่งี่เง่า ที่ทำตัวแบบเมื่อคืน""ไม่เป็นไร แต่เพิร์ธก็อยากรู้นะ ว่าบีเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหนีกลับบ้านแบบนั้น""..." เมื่อเขาถามมาแบบนี้เธอก็ต้องชะงัก"บี""เพิร์ธ""หืม""อีกไม่กี่วันเราก็ฝึกงานกันเสร็จแล้ว แล้วเราก็เรียนจบกัน""ใช่""เพิร์ธพร้อมแต่งงานจริง ๆ ใช่ไหม"“จริงสิ เพราะยังไงเราก็อยู่ด้วยกันอยู่แล้ว ก็แค่แต่งงานมีสถานะ เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฏหมาย ทำทุกอย่างให้ถูกต้องแค่นั้น”"ขอบคุณนะเพิร์ธ"
ย้อนกลับไป 6 ปีก่อน"มองอะไรเพิร์ธ รีบไปได้แล้ว""เดี๋ยวสิครับแม่ ย้ายโรงเรียนทั้งทียังไม่มีเพื่อนเลยนะ แม่จะไม่ให้ผมทักทายใครหน่อยเหรอ" ก่อนจะมองแม่ตัวเองด้วยสายตาที่เว้าวอน"แต่แม่ต้องรีบเตรียมตัวไปประชุม""ตอนนี้เพิ่ง 11 โมงเองครับ แม่ประชุมตั้งบ่ายโมงไม่ใช่เหรอ""ก็ใช่ แต่ต้องรีบไปเตรียมตัวไง""เดี๋ยวก่อนครับแม่" สายตาคม ก็มองผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ตลอดเวลา เธอสวยมากทั้งน่ารักเป็นธรรมชาติ จนเขาในตอนนั้นอยากเข้ารู้จัก"หนูคนนี้น่ารักดีนะ" คุณวัลลภามองตามแล้วยิ้มออกมา"ครับแม่" ยิ่งเห็นรอยยิ้มนั้นใจเขาก็ยิ่งสั่น ทำไมเธอน่ารักได้ขนาดนั้น ยิ่งยิ้มยิ่งพูดยิ่งดูสดใส"นาบีอยู่ห้องเดียวกันเลย""อ้าวออม ย้ายมาเรียนที่นี่ด้วยเหรอ""ใช่ ดีใจจังเลย อย่างน้อยก็มีเพื่อนมาจากโรงเรียนเดียวกัน""แต่ผลสอบอยู่ฝั่งโน้นนะ""อ้าวเหรอ""ปะเราไปดูกันเถอะ"ตุ๊บและในตอนนั้นเธอก็เดินชนกับใครบางคนเข้า ก่อนจะเงยหน้าสวยขึ้นมามอง ก็พบกับหนุ่มหล่อ ที่เห็นครั้งแรกก็รู้สึกใจสั่นขึ้นมาเลย"อะ ขอโทษนะ""มะ...ไม่เป็นไร""มองไกลว่าน่ารักแล้ว มองใกล้แบบนี้ยิ่งน่ารักเข้าไปอีก" เขาเองก็มองตามหลังเธอพร้อมกับยิ้มออกมา"ภูริชญา
เธอเพียงส่งข้อความไปหาเขา ทั้งยังไม่ได้รับโทรศัพท์แต่อย่างใด เพราะเธอเองก็ยังไม่กล้าสู้หน้าเขา กับเรื่องที่เกิดขึ้นเธอก็นอนคิดทั้งคืน ว่าจะเริ่มบอกเขาว่ายังไงดีวันนี้ก็มาถึงที่ทำงานตั้งแต่เช้า ด้วยความที่ยังคิดมากอยู่ ก็ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับใคร โดยเฉพาะคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ที่ตอนนี้ก็นั่งเหม่ออยู่เช่นกันRrr Rrr Rrr"สวัสดีค่ะคุณวัลลภา , ได้ค่ะ , ค่ะ" เมื่อวางสายจากท่านประธาน ก็หันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาที่เย็นชา"คุณวัลลภาบอกให้เธอเข้าไปพบ""..." เธอก็ชงักไปพร้อมกับใจที่เต้นแรงขึ้น ก็ไม่รู้ว่าวันนี้จะเรื่องอะไร เพราะคุณวัลลภาก็ไม่ได้เรียกเธอนานแล้ว"นาบี เธอได้ยินที่ฉันพูดไหม""ดะ...ได้ยิน ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ" พูดจบเธอก็ถอนหายใจและลุกขึ้น ก่อนจะเดินไปเคาะประตูห้องท่านประธาน"สวัสดีค่ะ" เธอก็ยกมือไหว้อย่างนอบน้อมเช่นเดิม"หนูนาบี ไม่สบายเป็นยังไงบ้าง" คุณวัลลภาก็ถามด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง"ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่เป็นห่วง""ดูหน้ายังซีดอยู่เลย""ค่ะ ก็ยังมีอาการอยู่นิดหน่อย""ความจริงหนูลาอีกก็ได้นะ ให้หายดีก่อนค่อยมาทำงาน""ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ได้อาการหนักเท่าเมื่อวาน""
วันนี้เป็นวันที่เขาต้องเข้ามาตรวจโรงงาน กับแม่พร้อมกับผู้ช่วยเลขาอย่างเอวาที่มาด้วย และตอนนี้แม่เขากำลังคุยกับลูกค้ารายใหญ่อยู่ที่ห้องประชุมตอนนี้เขาเอง ไม่เป็นอันทำอะไร เลยออกมาโทรศัพท์หาเธอ เพื่อถามดูอาการว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง"เพิร์ธเป็นอะไรหรือเปล่า" เมื่อเห็นว่าเขามีสีหน้าที่เคร่งเครียด เอวาก็รีบตามออกมาในทันที"อ่อ ป่าวหรอกไม่มีอะไร""ก็เห็นดูโทรศัพท์ตลอดเลย มีธุระด่วนหรือเปล่า""เอ่อ...ก็มีอยู่" แล้วเขาก็ปิดโทรศัพท์ลง"มีอะไรไม่สบายใจคุยกับเอวาได้นะ""ขอบคุณนะเอวา แต่ไม่มีอะไรหรอก" เขาพูดไปส่ง ๆ แบบไม่สนใจเธอสักนิด"เพิร์ธ ทำไมต้องเหินห่างเอวาขนาดนี้ด้วย" ด้วยความน้อยใจและท่าทีของเขาที่ไม่สนใจ เธอก็ต้องพูดออกมา"เอวา""แล้วเรื่องของเราล่ะ""เรื่องของเราคืออะไร""เพิร์ธไม่ได้รู้สึกอะไรกับเอวาเลยเหรอ""...""เพิร์ธก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่าเอวารู้สึกดีกับเพิร์ธ" พูดจบเธอก็โน้มตัวเข้ามากอดเขา"ทำอะไรเอวา" เขาก็รีบผลักเธอออกทันที"ที่เพิร์ธฝากงานให้เอวา เพิร์ธบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเพิร์ธเรียนจบเราจะได้เจอกัน""ก็ใช่ แล้วมันมีประโยคไหนที่ผมให้ความหวังเอวา""เพิร์ธ...""ตอนนั้นเอวามาสมัครงาน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก"เชิญจ้ะ""สวัสดีค่ะ""สวัสดีจ้ะ""..." วันนี้คือครั้งแรกที่เธอต้องออกไปคุยงาน กับคุณวัลลภา พร้อมกับภัทรวิชญ์ แฟนหนุ่มของเธอ ที่โรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่ง เนื่องจากมีการสั่งผลิตสินค้าที่ใช้เกี่ยวกับ ห้องอาหารที่โรงแรม คุณวัลลภาก็เลยต้องเข้าไปดูด้วยตัวเอง"วันนี้หนูเตรียมตัวมาแล้วใช่ไหม""อ่ะ...เอ่อค่ะ""ไม่ต้องตื่นเต้นหรอก ทำตัวสบาย ๆ เหมือนทำงานปกติได้เลย""..." ทำงานสบายๆ เหมือนปกติเหรอ ปกติที่ว่าคือ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอกับเอวาแทบจะหยุมหัวกันทุกวัน สงครามเย็นและสงครามประสาท ก็มากขึ้นเรื่อยๆ แต่ด้วยที่เธอรับมือไหว คนชนะมีเพียงหนึ่งเดียว และคนคนนั้นก็คือ เธอ! 'หึ'"เอ่อ หนูใส่ชุดนักศึกษาใช่ไหมคะ""จ้ะ ใส่ชุดนักศึกษานั่นแหละ""ค่ะ""ส่วนตาเพิร์ธแม่ให้ใส่สูท ตอนนี้คงแต่งตัวอยู่ที่ห้อง เตรียมตัวไปซะหล่อเลย""หึ ค่ะ" เธอก็พูดพร้อมกับยิ้มเขินออกมา ตั้งแต่สมัยงาน Prom Night ช่วงมัธยม ก็ยังไม่เคยเห็นเขาใส่สูทแบบทางการอีกเลย ก็คงจะหล่อมากไม่น้อย"ผ่านมาหลายเดือนแล้ว พิสูจน์ให้เห็นว่าตาเพิร์ธทำงานได้ เรื่องห่วงของแม่เรื่องนี้ก็จบไป แต่ก็นะยังมีอีกเรื่องที่แม่ยังห่วงอยู่""คะ..." เธ







