ว่าที่เมีย 1

“พี่ภูผานะพี่ภูผา” ภูพิงค์บ่นพึมพำ หูฟังเพลง มือเปิดประตูเข้าบ้าน ใบหน้าหวานบูดบึ้งเมื่อพี่ชายไม่ยอมให้ไปบ้านคุณลุงด้วย

Sweet baby, our sex has meaning

Know this time you'll stay 'til the morning

Duvet days and vanilla ice cream

More than just one night together exclusively

[Pre-Chorus]

Baby, Let Me be your man

So I can love you

And if you let me be your man

Then I'll take care of you, you

[Chorus]

For the rest of my life, for the rest of yours

For the rest of my life, for the rest of yours

For the rest of ours

“คอยดูเถอะหนูจะฟ้องพ่อจ๋าแม่จ๋าว่าพี่รักแต่ขุนศึก ฮื่อ” หญิงสาวเดินอิดออดถอนหายใจมองซ้ายมองขวาด้วยความระแวง เพราะหลายวันมานี้เธอรู้สึกว่าตัวเองถูกสายตาของใครบางคนจับจ้องอยู่ตลอด

เฮ้อ...ภูพิงค์ถอนหายใจเดินตรงเข้าตัวบ้านใหญ่ เพราะวันนี้พ่อแม่ติดงานกว่าจะกลับก็คงมืด แล้วพี่ชายกับน้องชายยังทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียว ถึงจะบอกว่าไปไม่นานก็น่าจะให้ตามไปด้วย

“คนใจร้าย!” มือเรียวเกี่ยวหูฟังเก็บเข้ากระเป๋า แล้วต้องงุนงงเมื่อเห็นใครก็ไม่รู้อยู่ตรงหน้าประตูบ้าน

“มาหาใครคะ พ่อไม่อยู่แม่ก็ไม่อยู่ พี่ภูผาก็ไม่อยู่...ขุนศึกก็ไม่อยู่” เด็กสาวในชุดนักเรียน ม.ปลายพูดและยิ้มให้แขกที่มาเยือน เขาเป็นหนุ่มลูกครึ่งผิวขาว จะว่าฝรั่งก็ไม่ใช่น่าจะเป็นลูกเสี้ยวมากกว่า แต่เขารูปร่างหน้าตาดี พร้อมผมทรงอันเดอร์คัตที่ดูหล่อเท่สะดุดตา แต่ดู ๆ แล้วไม่ค่อยน่าไว้ใจ

“นี่ลุง! หนูบอกว่าไม่มีใครอยู่ ค่อยมาวันหลังนะคะ” แต่เขาไม่ฟังกลับเดินผ่านหน้าเธอเข้าไปในบ้านอย่างหน้าตาเฉย

“แล้วเปิดบ้านได้ไง?” เด็กสาวยกมือเกาหัวตัวเอง

“หยุดนะลุง!!! หูหนวกรึไง” ก่อนภูพิงค์จะตะโกนเสียงดัง ดึงร่างใหญ่ของชายรูปร่างหน้าตาดีที่น่าจะอายุเยอะกว่าเธออยู่หลายปี แต่เขาไม่หยุดกลับเดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนของเธอ

“นี่ นั่นมันห้องหนู เข้าไม่ได้” คนตัวเล็กรีบเดินเข้าไปขวางคนแปลกหน้าไว้

“หลบ ง่วง จะนอน” เขาถอดแว่นตาออก ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าหวาน ยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน

หมับ!!!

“เด็กทุกวันนี้โตเร็วเป็นบ้า” มือสากหนาคว้าดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด ส่งสายตาเจ้าชู้มองจ้องไปที่หน้าอก

“พ่อมาแล้วปลุกด้วย เหนื่อยเป็นบ้าเลย” แล้วภูพิงค์ก็ได้แต่อ้าปากค้าง ยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ อึ้ง มึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า

“เฮือก!!” คนตัวเล็กแทบจะหยุดหายใจ กลัวจนตัวสั่น เมื่ออยู่ ๆ เขาก็ขโมยหอมแก้มใส ก่อนจะปล่อยตัวเธอแล้วเดินตรงไปยังเตียง คนตัวเล็กได้แต่ยืนนิ่ง เป็นเจ้าของห้องแท้ ๆ กลับได้แต่มองคนแปลกหน้าก้าวเท้าขึ้นไปนอนบนเตียงที่หวงแหน

“.....” ก่อนเธอจะตั้งสติ และสิ่งเดียวที่รู้คือต้องออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ไวเท่าความคิดสองเท้ารีบวิ่งไปรอพี่ชายข้างล่างทันที

“ขุนศึก พี่ภูผา ช่วยด้วย” ภูพิงค์รีบวิ่งเข้าไปกอดพี่ชายด้วยความหวาดกลัว โชคดีที่สองหนุ่มกลับมาบ้านได้ทันเวลา

“ภูพิงค์เป็นอะไร” เห็นแบบนั้นภูผารีบกอดปลอบน้องด้วยความตกใจ เพราะไม่เคยเห็นน้องสาวกลัวอะไรจนตัวสั่นแบบนี้มาก่อน

“ใครไม่รู้อยู่บนห้องหนู ไม่รู้ว่ามาจากไหน พอหนูมาถึงบ้านเขาก็อยู่หน้าบ้าน แล้วอยู่ ๆ เขาก็เดินเข้าบ้านตรงขึ้นไปบนห้องหนู พี่ภูผา หนูกลัว” เด็กสาวร้องไห้สะอื้นกอดพี่ชายแน่น

“ใครวะ เดี๋ยวพี่จัดการให้เองน้อง” ขุนศึกที่ฟังอยู่ ฉุนขึ้นมาทันที พร้อมท่าทางเอาเรื่องจะเดินขึ้นไปบนห้อง

“หยุด ขุนศึกจะไปไหน อยู่ข้างล่างรอจนกว่าพ่อแม่จะกลับมา ห้ามขึ้นไปข้างบน” ภูผารีบพูดท้วงน้องชายที่ทำท่าทีขึงขัง ถ้าเกิดเป็นโจร และถ้าซวยไปกว่านั้นเขามีอาวุธจะทำยังไง

“พี่ผา อะไรวะ ผมพร้อมบวกกลัวอะไรนี่มันบ้านเรานะพี่” ขุนศึกจ้องหน้าพี่ชายอย่างไม่พอใจ

“ไปรอพ่อกับแม่ที่ห้องรับแขก ภูพิงค์ไปอยู่กับน้องเดี๋ยวพี่โทรหาพ่อก่อน”

“โอ๋ ๆ ๆ ๆ ไม่ร้องนะคนสวยของพี่ มา ๆ พี่กอดปลอบ” ขุนศึกเดินเข้าไปกอดหอม ปลอบพี่สาวที่กำลังตกใจกลัว ด้วยสีหน้าท่าทางที่ทะเล้นกวนตามประสาท

“ฮื่อ” ยิ่งน้องโอ๋แบบนั้นภูพิงค์ก็ยิ่งร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง ภูผาได้แต่ถอนหายใจรีบโทรบอกให้พ่อกับแม่รีบกลับมา