14. หนอนบ่อนไส้

วันต่อมา

“อ่าวคีริน วันนี้แกไม่ได้ไปทำงานเหรอวะ…พี่ก็คิดว่าแกจะออกไปทำงานแล้วซะอีก…” คิรากรพี่ชายของคีรินเอ่ยถามออกไป เพราะปกติน้องชายเขาจะไปนอนบ้านแพรไหมแล้วก็จะเลยไปทำงานเลย แต่แปลกที่วันนี้น้องชายของเขากลับอยู่ที่บ้าน

“เมื่อคืนผมไปงานวันเกิดของไอ้ทินมันมาน่ะก็เลยไม่ได้ไปนอนบ้านไหม กลับดึกดื่นแบบนั้นผมก็เกรงใจพ่อตาแม่ยายของผมเหมือนกันนะพี่…แล้วนี่พี่ไม่คิดจะกลับบ้านกลับช่องบ้างหรือไง ผมว่าพี่คืนดีกับพี่อั้มเขาได้แล้วมั้ง….” คีรินพูดบอกไปก็ไปนั่งที่โต๊ะอาหารทันที ก่อนจะเอ่ยถามพี่ชายไปอย่างอดไม่ได้ เพราะนี่ก็เกือบสองอาทิตย์แล้วที่พี่ชายกลับมาอยู่ที่บ้าน ไม่ยอมกลับไปอยู่บ้านตัวเองสักที

“แกรู้ได้ยังไงว่าฉันทะเลาะกับอั้มเขาน่ะ…หรืออั้มเขามาพูดอะไรกับแกหึคีริน…” คิรากรเห็นน้องชายพูดแบบนั้นก็เอ่ยถามออกไปอย่างอยากรู้ทันที

“เปล่า พี่อั้มเขาไม่ได้มาพูดอะไรกับผมเลย แต่ทุกครั้งที่พี่ทะเลาะกับพี่อั้ม พี่ก็ถูกเขาไล่ออกมาทุกทีไม่ใช่เหรอ คราวนี้พี่ทำอะไรผิดอีกล่ะ” คีรินตอบไปก็เอ่ยถามพี่ชายไปอย่างรู้ทัน เพราะสาเผตเดียวที่ทำให้พี่ชายของเขานั้นกลับมานอนบ้านได้ก็เพราะโดนเมียไล่ออกจากบ้านมานั่นแหละ

“เฮ้อ…ฉันแค่ลืมวันครบรอบที่คบกันแค่นี้ อั้มเขาก็งอนฉันบ่นว่าฉันไม่รักอย่างนั้นอย่างนี้ แล้วก็ไล่ฉันไม่ให้นอนที่บ้านด้วย แกดูสิวะฮัสลาน มนุษย์เมียนี่เป็นอะไรที่เข้าใจยากที่สุดเลย คบกันมาสิบกว่าแล้วใครจะไปจำได้ตลอดวะ วันครบรอบที่คบกัน วันครบรอบแต่งงาน วันครบรอบที่ขอเป็นแฟน ขอแต่งงาน แล้วก็อีกอะไรเยอะแยะ ฉันจะไปจำให้หมดได้ยังไงวะ…แล้วนี่จะอาทิตย์แล้วนะ เขายังไม่คิดจะโทรตามฉันกลับบ้านเลย ไม่รู้จะงอนอะไรนักหนา….”คิรากรพูดไปแบบบ่นๆ เพราะเขานั้นจำไม่ได้และไม่มีของขวัญอะไรให้เธอก็งอนแล้วไล่เขาออกมาเลย จนตอนนี้เธอยังไม่โทรมาตามเขากลับบ้านเลย

“อืม…ก็พี่เคยจำได้แล้วก็ให้ความสำคัญกับวันพวกนี้มาตลอดนิ มันก็ทำให้พี่อั้มเขาคิดว่าพี่จะทำให้เขาแบบนั้นทุกปีๆสิ แล้วเขาไม่โทรตามพี่กลับบ้านพี่ก็จะไม่กลับหรือไง…ผมว่าพี่กลับไปง้อพี่อั้มเขาเถอะ อย่าปล่อยให้ห่างเหินกันแบบนี้เลย…เดี๋ยวก็ได้กลายเป็นพ่อม่ายหรอก” คีรินพูดบอกไปอย่างให้คำปรึกษากับพี่ชาย

“ไม่มีวันซะหรอก…ถึงเมียฉันจะขี้งอนขี้บ่นแค่ไหนแต่พวกฉันกับอั้มก็ไม่เคยคิดหย่ากับกันเลยนะโว้ย…

งั้นวันนี้ฉันลองกลับไปที่บ้านหน่อยดีกว่าว่ะ แต่ถ้าอั้มเขายังงอนฉันอยู่ ฉันจะทำยังไงวะ…” คิรากรพูดไปแล้วก็คิดว่าเขาก็ควรจะกลับบ้านแบบที่น้องชายพูดได้แล้วล่ะ แต่ถ้าเมียเขายังงอนเขาอยู่ล่ะ เขาจะทำยังไง

“พี่ก็ใช้วิธีเดิมของพี่นั่นแหละ พี่อั้มเขาอยากจะได้อะไรพี่ก็จัดไปเลย…จะแพงแค่ไหนก็อย่าไปสน เมียอยากได้ก็จัดไปซะ…เขาจะได้มีความสุข…” คีรินพูดบอกไป เพราะพี่สะใภ้ของเขาน่ะชอบสะสมกระเป๋าแบรนด์หรูมาก ยิ่งหายากแค่ไหนก็ยิ่งชอบ

“ห้ะ…อีกแล้วเหรอวะ…คราวก่อนฉันเจอกระเป๋าใบละสองล้านเลยนะคีริน…คราวนี้ฉันจะหากระเป๋าอะไรไปง้อเขาอีกวะเนี่ย…” คิรากรพูดออกไปด้วยสีหน้าเศร้าๆ เพราะง้อเมียแต่ล่ะทีเขาต้องเสียเงินเป็นล้านเลย

“พี่ก็ไปหาเอาละกันเพราะวันนี้ไหมเขาก็ไม่อยู่ด้วย ผมคงจะแนะนำอะไรพี่ไม่ได้ พี่ก็ไปเลือกเอาคอลเลคชั่นใหม่ๆ ที่หายากๆแค่นั้นเอง ขนหน้าแข้งพี่ไม่ร่วงหรอก…. ฮ่าๆ” คีรินพูดแซวพี่ชายไปแล้วก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

“เฮ้อ…แกไม่ต้องมาหัวเราะเยาะฉันเลย แล้วนี่แกจะตามไปหาเมียกับลูกแกไหมเนี่ย” คิรากรพูดไปแล้วมองค้อนใส่น้องชาย ก่อนจะถามเรื่องน้องชายบ้าง

“ไม่ไปแล้วพี่ ไหมเขาจะให้ธิชามาส่งที่บ้านน่ะ อีกอย่างผมก็มีธุระสำคัญที่จะต้องจัดการด้วย” คีรินพูดบอกไปเพราะเขายังไม่อยากให้เรื่องนี้ให้ใครรู้ เขาอยากจะสืบหาความจริงก่อนเขาถึงจะบอกกับทุกคน

“อืม…โอเค งั้นก็จัดการธุระของแกไปก็แล้วกัน ฉันจะออกไปหาซื้อของไปง้อเมียฉันก่อน แล้วเจอกันไอ้น้องชาย..” คิรากรพูดบอกไปก็ลุกขึ้นแล้วเอามือตบไหล่ของน้องชายเบาๆจากนั้นเขาก็เดินออกไป

ส่วนคีรินก็นั่งทานอาหารเช้าของเขาไปแบบหิวๆเพราะนี่ก็สิบโมงกว่าแล้วเขาพึ่งจะได้ลงมาทานข้าวเช้า พอทานอาหารเสร็จเขาก็เข้าไปนอนพักผ่อนในห้องนั่งเล่นแล้วก็เปิดทีวีดูแบบสบายๆ เพราะช่วงนี้พ่อแม่ของเขาไปเที่ยวยุโรปกันหลายเดือนเลย ทำให้ไม่มีใครมารบกวนเขา

บ่ายโมง…

เนวินก็เข้ามาในบ้านของคีรินตามที่นัดกันไว้พร้อมกับใส่ชุดตำรวจมาแบบเต็มยศเพราะวันนี้เขาไปเข้าเวรและเข้าประชุมด้วย จนคีรินนั้นมองเพื่อนหนุ่มแล้วเอ่ยแซวทันที

“หึๆ วันนี้มาซะเต็มยศเลยนะโว้ย….ปกติเห็นแกใส่แต่ชุดนอกเครื่องแบบ พอเห็นแกใส่แบบนี้แล้วแกดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นเยอะเลยว่ะ” คีรินพูดไปก็มองเพื่อนแล้วก็ยิ้ม เพราะมันใส่ชุดตำรวจแล้วดูดีไม่น้อยเลย

“พูดแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่ช่วยหาหนอนบ่อนไส้ซะหรอก…ฉันใส่อะไรก็ดูดีโว้ย” เนวินพูดตอบไปแล้วทำหน้ามองบนใส่เพื่อนหนุ่มไป

“ไอ้เน แกอย่าเสียงดังสิวะ เดี๋ยวมีคนได้ยินหรอก ป่ะ ไปคุยกันในห้องทำงานของฉันกัน….ตามฉันมา” คีรินรีบมองซ้ายมองขวาแล้วพูดไปด้วยเสียงจริงจังมากขึ้น ก่อนจะลุกขึ้นแล้วก็เดินนำเพื่อนหนุ่มไปที่ห้องทำงานของเขา

“หึๆ ไอ้นี่มันเปลี่ยนอารมณ์รวดเร็วจริงๆ….” เนวินพูดไปก็ยิ้มส่ายหน้าไปมาทันที ก่อนจะเดินตามเพื่อนหนุ่มไปที่ห้องทำงาน

พอเดินเนวินเดินตามคีรินเข้ามาในห้องทำงานแล้วเขาก็มองสำรวจไปทั่วห้องทำงานของเพื่อนหนุ่มอย่างสังเกต ส่วนคีรินก็ล็อคประตูแล้วก็เดินมาหาเพื่อนของเขา

“แกซ่อนกล้องวงจรปิดไว้ตรงไหนวะ ทำไมฉันไม่เห็นมีเลยสักตัว” เนวินเอ่ยถามออกไป เพราะเขามองไปรอบๆแล้วไม่เห็นมีกล้องวงจรปิดเลยสักตัว

“กล้องวงจรปิดของฉันก็อยู่ที่กล้องถ่ายรูปที่ตั้งโชว์ตรงนั้น แล้วก็ตรงมุมนั้นไง ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันมีกล้องวงจรปิดที่นี่ก็เลยให้ช่างเขาดัดแปลงกล้องถ่ายรูปนั่นให้เป็นกล้องวงจรปิดน่ะ….”คีรินพูดบอกไปก็ชี้กล้องวงจรปิดที่เขานั้นดัดแปลงให้เป็นกล้องถ่ายรูปที่เขาตั้งโชว์เอาไว้แบบแนบเนียน

“โอ้โห…แกนี่ก็เอาเรื่องเหมือนกันนะโว้ย…ถึงกับทำดัดแปลงขนาดนี้เลยเหรอวะ…สุดยอดเลยว่ะคีริน…” เนวินพูดชมเพื่อนหนุ่มไปแล้วยิ้มออกมา เพราะการทำแบบนี้ทำให้คนที่คิดจะมาขโมยอะไรนั้นสังเกตไม่ได้ ขนาดเขายังไม่รู้เลยถ้าคีรินไม่บอกเขาน่ะ

“ก็ต้องมีเล่ห์เหลี่ยมบ้างสิวะ ที่บริษัทฉันก็มีกล้องแอบไว้เหมือนกัน เพราะบางทีมันอาจจะมีคนทำลายกล้องตัวหลักก็ได้ใครจะไปรู้ ดังนั้นฉันต้องทำทุกอย่างอย่างรอบคอบ จะได้ไม่มีใครมาเหยียบบนจมูกเสืออย่างฉันได้ไงวะ….แกอย่ามัวแต่พูดมากเลย…รีบสืบดูได้แล้วไป…” คีรินพูดบอกไปแล้วก็มองเพื่อนหนุ่มแบบจริงจัง

“เออๆ งั้นเริ่มจากดูกล้องวงจรปิดที่แกซ่อนเอาไว้นั่นแหละ มุมกล้องที่แกซ่อนไว้ทั้งสองตัวก็เหมาะมากๆ ตัวหนึ่งส่องด้านหน้า อีกตัวส่องด้านข้าง…ฉันว่าถ้ามีใครมาแอบขโมยดูงานของแกก็คงจะเห็นชัดเจนเลย” เนวินพูดวิเคราะห์ไปตามความคิดของเขา

“งั้นฉันจะเข้ารหัสกล้องวงจรปิดให้แกดูละกัน…” คีรินพูดบอกไปก็เดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา ก่อนจะกดเปิดคอมแล้วก็นั่งรอให้มันเริ่มทำงาน พอหน้าจอสว่างขึ้นพร้อมที่จะใช้งานแล้ว คีรินก็กดเข้ารหัสกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งไว้ในคอมทันที

“อ่ะ ฉันเข้าให้แกเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็ต้องเป็นแกแล้วล่ะ” คีรินพูดบอกไปก็ลุกขึ้นแล้วเขาก็ยกหน้าที่นี้ให้เพื่อนหนุ่มทันที เพราะเรื่องสืบค้นหาข้อมูลพวกนี้เขาไม่ถนัด

“โอเค เดี๋ยวฉันจัดการเอง แล้วแกจะรู้ว่าฉันน่ะโคตรเก่งเลย….ฮ่า…เริ่มจากที่แกประมูลผลงานแพ้นายภัคพลนั่นครั้งแรกเลยก็แล้วกัน งั้นเราก็ย้อนไปก่อนหน้านั้นสักเดือนนึงก็แล้วกัน ดูสิว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นไหม…” เนวินพูดบอกไปก็นึกวันที่ที่เขาไปร่วมงานประมูลกับคีรินวันนั้นแล้วก็เลื่อนขึ้นไปดูวันที่และเดือนที่มันผ่านมาแล้วกว่าเจ็ดถึงแปดเดือนเลย