13. หวง

“ยัยไหม เราก็เอากับเขาอีกคนเหรอ พากันรุมพ่อกันหมดเลยนะ ชิ…ไม่ง้อหรอก เพราะหลานตาไม่รุมตาแบบที่ยายกับแม่แล้วก็น้าธิชาเขาทำกับตาใช่ไหมคนเก่ง….” ชลเทพหันไปมองลุกสาวแบบค้อนๆแล้วพูดไป ก่อนจะหันไปหาหลานชายอย่างต้องการที่พึ่งพา เพราะสามสาวนั้นพากันรุมเขากันหมด

“หึๆ อีกหน่อยหลานโตไปก็จะมาช่วยฉันรุมคุณอีกคนค่ะ…ไม่ต้องมาทำหน้าออดอ้อนหลานเลย…เอาหน้าออกไปค่ะ หนวดไม่โกนอย่ามาใกล้หลานของฉันนะคะ” พานทองเอามือปิดที่แก้มหลานชายเพื่อไม่ให้สามีหอม เพราะกลัวว่าหนวดของสามีจะทิ่มแทงผิวอันบอบบางของเด็กน้อยจนเป็นรอยแดงน่ะสิ เธอจึงพูดใส่เขาไปแบบดุๆ

“หวงอย่างกับจงอางหวงไข่ นี่หลานนะคุณ ไม่ใช่ลูก..” ชลเทพเงยหน้าขึ้นมามองหน้าภรรยาแบบค้อนๆที่เธอไม่ยอมให้เขาหอมหลาน

“รู้ค่ะ ฉันเลยต้องหวงไงคะ อยากจะหอมหลานก็ไปโกนหนวดเลยค่ะ ไม่งั้นก็ไม่ต้องหอม” พานทองพูดเสียงเข้มไปแบบจริงจัง

“โอเคๆ ผมไปเดี๋ยวนี้แหละ ทันทีเลย…” ชลเทพพูดตอบรับภรรยาไปด้วยสีหน้าท่าทางล้อเลียนภรรยาแบบกวนๆ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจริงๆ

“คุณแม่จะไปแกล้งคุณพ่อทำไมคะเนี่ย ไม่ต้องโกนหนวดก็หอมได้ไหมคะ ลูกไหมไม่ได้ผิวบอบบางอะไรขนาดนั้นสักหน่อย วันๆนึงเขาโดนพ่อเขาฟัดไม่รู้กี่ครั้ง ตอนนี้หน้าเขาคงจะชินกับหนวดแล้วมั้งคะ” แพรไหมพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มออกมา

“ให้โกนน่ะดีแล้ว หนวดสามีเราไม่ได้ยาวแบบพ่อเราสักหน่อย แล้วนี่พรุ่งนี้คุณคีรินเขาจะมารับลูกกลับเองเลยหรือเปล่า…” พานทองเอ่ยถามออกไป เพราะตั้งแต่แพรไหมคลอดลูกมา คีรินก็จะมานอนค้างที่บ้านของเธอพร้อมกับลูกสาวตลอด มีแค่คืนนี้ที่คีรินนั้นไม่ได้มานอนด้วย

“ไม่ค่ะ หนูบอกเขาว่าจะให้ธิชาไปส่งน่ะค่ะ วันนี้เขาไปดื่มกับเพื่อนๆก็คงจะเมาแน่ๆ หนูก็เลยไม่อยากให้เขาต้องตื่นมารับหนูกับลูกแต่เช้าน่ะค่ะ หนูก็อยากอยู่บ้านกับพ่อแม่แล้วก็น้องนานๆนิคะ มานอนแค่อาทิตย์ล่ะครั้ง หนูไม่หายคิดบ้านเลยค่ะ” แพรไหมพูดอ้อนแม่ของเธอออกไปอย่างน่ารัก

“เรานี่นะ อ้อนเก่งจริงๆเลย…แม่ก็อยากให้ลูกมานอนที่บ้านเราบ่อยๆ ถ้ามีโอกาสก็ขอมานอนบ้านเราทั้งเสาร์อาทิตย์เลย แม่จะได้เปลี่ยนกฎใหม่ให้เรามาเจอกันเสาร์อาทิตย์เลย” พานทองพูดบอกไป เพราะตอนนี้จะทุกคนจะมารวมตัวกันแค่วันอาทิตย์เท่านั้น

“ไม่ไหวมั้งคะแม่ แบบนี้หนุ่มๆบาร์โฮสของหนูเขาก็ขาดรายได้ไปอีกคืนหนึ่งเลยสิคะ มานอนแค่วันอาทิตย์ก็พอแล้วล่ะค่ะ…แม่ก็รู้นิคะว่าหนูชอบเที่ยววันศุกร์เสาร์อาทิตย์น่ะ…” ชลธิชาพูดบอกไปแบบขำๆ เพราะปกติเธอก็นอนบ้านและคอนโดสลับกัน

“แม่ว่าไม่ใช่แค่สามวันนะ แต่แม่ว่าลูกน่ะน่าจะเที่ยวทุกวันเลยมากกว่า มานอนบ้านแต่ก็กลับดึกดื่มตลอด นี่ลูกไม่คิดจะชวนแม่ไปเที่ยวด้วยบ้างหรือไง แม่ก็อยากไปนะบาร์โฮสอะไรเนี่ย” พานทองพูดแซวลูกสาวไปก่อนจะบอกลูกสาวให้ชวนเธอไปด้วยแบบขำๆ

“ขืนหนูพาคุณแม่ไปคุณพ่อได้เพ่งกระบานหนูพอดีอ่ะ เดี๋ยวธิชาจะเที่ยวเผื่อแม่ก็แล้วกันนะคะ รับรองเลยค่ะว่าจะเปย์แต่น้องที่น่ารักที่เอาใจเก่งๆเท่านั้น ไม่เยอะค่ะ ฮ่าๆ” ชลธิชาพูดปฎิเสธไปแล้วก็หัวเราะออกมา เพราะถ้าแม่เธอไปใจแตกตอนแก่จะทำยังไง เด็กๆมันยิ่งน่ารักและขี้อ้อนอยู่ด้วย ดังนั้นเธอให้แม่เธอไปไม่ได้ แค่เธอคนเดียวก็พอแล้ว

“เรานี่มันใจร้ายจริงเลยๆ” พานทองได้ยินคำตอบของลูกสาวแล้วมองบนใส่ทันที ก่อนจะพูดงอนๆใส่ไป ทั้งที่เธอนั้นก็พูดไปเล่นๆขำๆอย่างนั้นแหละ เธอจะไปที่อโคจรแบบนั้นได้ยังไงกัน แค่ลูกสาวเธอไปคนเดียวก็เสียเงินไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่แล้ว

“กริ้งๆ…กริ้งๆ…อ่อ คุณคีรินโทรมาน่ะค่ะ เดี๋ยวหนูขอไปรับสายคุณคีรินก่อนนะคะ” เสียงโทรศัพทของแพรไหมดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปมองทันที แพรไหมจึงเอ่ยพูดออกไป แล้วโชว์โทรศัพท์ให้แม่และน้องสาวดูว่าเป็นชื่อของคีรินโทรมาหาเธอจริงๆ

“อืม…ไปเถอะลูก” พานทองพยักหน้าใส่แล้วบอกให้ลูกสาวคนโตไปคุยกับสามี แล้วแพรไหมก็พยักหน้าตอบแล้วก็ลุกออกไปทันที

ส่วนชลธิชาก็แลสายตาไปมองตามไปเพราะเธอเห็นว่าเป็นชื่อของคีรินจริงๆ มันก็ทำให้เธอเริ่มมั่นใจว่าพี่สาวของเธอคงจะเลิกติดต่อกับภัคพลแล้วจริงๆ เพราะตั้งแต่เธอเจอกันที่โรงพยาบาลตอนที่เคนโซ่คลอดใหม่ๆนั้น เธองอนพี่สาวไปเป็นเดือนเลยกับเรื่องของภัคพล

จนพี่สาวของเธอมาขอโทษและปรับความเข้าใจด้วย และพี่สาวของเธอก็สัญญาจะเลิกยุ่งกับภัคพลแบบเด็ดขาด เธอจึงยอมให้อภัยแล้วกลับมารักใคร่กลมเกลียวกันเหมือนเดิม ส่วนเรื่องของเคนโซ่ไม่ใช่ลูกของคีรินเธอก็ไม่ได้เอ่ยถึงอีกและเรื่องนี้จะต้องเป็นความลับต่อไป เพื่อครอบครัวที่สมบูรณ์ของพี่สาวและหลานของเธอ

ด้านแพรไหมที่เดินออกมาหน้าบ้านแล้วเธอก็มองซ้ายมองขวาอย่างกลัวว่าจะมีใครอยู่แถวนี้ พอเธอเห็นทางสะดวกเธอก็กดรับสายทันที

“ฮัลโหลไหม…คุณว่างคุยกับผมหรือเปล่า” เสียงของภัคพลเอ่ยออกมา เพราะเขาโทรหาเธออยู่นานกว่าเธอจะรับสาย เขาจึงคิดว่าเธออาจจะไม่ว่างคุยกับเขา

“อ่อ ว่างค่ะภาม พอดีเมื่อกี้ไหมอยู่บ้านกับครอบครัวไหมน่ะค่ะ คุณโทรมามีอะไรหรือเปล่าคะ” แพรไหมตอบไปแล้วก็เอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้ม เพราะตอนนี้เธอเลิกแชทคุยกับเขาแล้ว และเธอก็เลือกที่จะมาโทรคุยกันแทน เพราะมันปลอดภัยกว่า และเธอก็เลือกที่จะพิมพ์ชื่อเบอร์ของภัคพลว่าคีริน และเธอก็จะเลือกเวลาโทรคุยกับเขาตอนที่คีรินไม่อยู่ตลอดหกเดือนมานี้

“ผมแค่อยากเห็นหน้าคุณกับลูกน่ะ เปิดกล้องคุยกับผมหน่อยได้ไหม ผมคิดถึงคุณ” ภัคพลพูดบอกไปเพราะเขาโทรแบบเฟสไทม์มาหาเธอ ซึ่งมันสามารถเปิดกล้องคุยกันได้สะดวกเลย

“ค่ะ…ฉันก็คิดถึงคุณเหมือนกันค่ะ ตอนนี้ลูกอยู่ในบ้านกับแม่ของฉันน่ะค่ะ ไว้เดี๋ยวขึ้นห้องแล้วฉันจะโทรหานะคะ คุณจะได้ดูลูกได้เต็มที่เลย วันนี้คุณคีรินเขาไม่ได้มานอนที่บ้านด้วยค่ะ เขาไปงานวันเกิดเพื่อน เพราะฉะนั้นคืนนี้ฉันสามารถโทรคุยกับคุณได้นานค่ะ” แพรไหมพูดบอกไปแล้วมองหน้าเขาผ่านกล้องอย่างมีความสุข

“โอเค คืนนี้ผมจะเฝ้าคุณกับลูกนอนเอง…งั้นตอนนี้คุณกลับเข้าไปในบ้านก่อนก็ได้ ไว้คุณขึ้นห้องแล้วค่อยโทรมาหาผม…แค่ได้เห็นหน้าคุณแค่นี้ผมก็หายคิดถึงแล้วล่ะ” ภัคพลพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มให้แพรไหมไปอย่างรักใคร่

“โอเคค่ะ…เดี๋ยวฉันโทรกลับนะคะ บ้ายบายค่ะ” แพรไหมพูดบอกไปก็ยกมือมาบ้ายบายเขาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะกดวางสายไป แล้วเธอก็เดินกลับเข้าบ้านด้วยรอยยิ้มมีความสุข เพราะการที่เธอได้คุยกับเขาแค่นี้เธอก็มีความสุขแล้ว…

พอแพรไหมเข้าบ้านไปสักพักเธอก็ขอตัวพาลูกของเธอไปนอนเพราะมันก็เกือบจะสามทุ่มแล้ว จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน แพรไหมก็พาลูกมานอนที่ห้องนอนของเธอ แล้วเธอก็กดล็อคประตูห้องและเธอก็โทรไปเฟสไทม์ไปหาภัคพล แล้วก็ให้เขานั้นได้พูดหยอกล้อกับลูกน้อยที่ยังไม่ได้หลับไปอย่างมีความสุข จนกระทั่งเธอให้นมลูกเขาก็ยังคนนอนมองเธอและลูกผ่านกล้อง มันก็ทำให้เธอนั้นมีความสุขมาก จนเธอและลูกนั้นเผลอหลับไป

ภัคพลที่นอนมองแพรไหมให้นมลูกจนหลับไปแบบนั้นก็ยิ้มออกมา และเขาก็หวังว่าสักวันเขาจะได้นอนกอดลูกเมียของเขาได้แบบจริงๆ ไม่ใช่ทำได้แค่มองผ่านโทรศัพท์แบบนี้

“ฝันดีนะแพร ฝันดีนะลูกรักพ่อ…” ภัคพลพูดออกไปเบาๆแล้วเขาก็ยื่นหน้าเข้ามาจุ๊บที่กล้องอย่างอดไม่ได้ แล้วเขาก็นอนมองแพรไหมและลูกจนเขานั้นเผลอหลับไป และพวกเขาก็โทรหากันทิ้งไว้แบบนั้นจนกระทั่งเช้าอีกวัน…