2. ลูกใคร?

จากนั้นงานการประมูลก็เริ่มขึ้นโดยพิธีกรก็เอ่ยถึงโครงการที่กำลังจะสร้างตามสคริปไป แล้วตัวแทนคณะกรรมการที่จัดทำโครงนี้ก็ขึ้นไปพูดถึงบริษัทที่ผ่านเข้ารอบนั่นทั้งสามบริษัท ก่อนจะประกาศผลออกมาว่าบริษัทของภัคพลนั้นได้รับการประมูลไป ด้วยงบที่น้อยกว่าบริษัทของคีรินไม่เท่าไหร่ ทำให้คีรินนั้นเจ็บใจมากที่เขานั้นชวดโครงการนี้ไป…

“ไม่เป็นไรนะคะคุณคีริน…โครงการนี้ไม่ได้ เดี๋ยวโครงการหน้าคุณก็ได้ค่ะ…คุณเก่งอยู่แล้ว…” แพรไหมพูดปลอบใจสามีของเธอไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“อืม…ผมแค่เจ็บใจนิดหน่อยน่ะ แต่ไม่เป็นไร ถือว่าผมช่วยให้น้องใหม่อย่างเขาได้โชว์ฝีมือก็แล้วกัน…” คีรินพูดบอกไป เพราะมันก็ต้องมีแพ้มีชนะกันบ้างเป็นเรื่องธรรมดา แต่เขาแค่เจ็บใจตรงที่ตัวเลขมันห่างกันไม่เท่าไหร่แค่นั้นเอง

“ใจดีจริงๆเลยนะแกน่ะ…ฉันรู้สึกว่าไอ้หมอนี่จะกลายเป็นคู่แข่งของแกอีกคนน่ะสิ…” เนวินพูดบอกไป เพราะอยู่ๆก็เป็นม้ามืดมาประมูลงานได้ไปแบบนี้ เขาว่ามันไม่ธรรมดาแล้วล่ะ

“ก็ไม่แน่…ต้องรอดูต่อไปว่ะ…กลับกันเถอะที่นี่ไม่มีอะไรน่าดูแล้ว…” คีรินพูดบอกไปแล้วเขาก็ชวนเพื่อนหนุ่มกลับ เพราะตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะมานั่งยินดีกับใคร เพราะตอนนี้ภัคพละกำลังขึ้นเวทีไปพูดขอบคุณที่เขาได้รับโครงการนี้

แพรไหมที่กำลังดูภัคพลขึ้นไปจับมือกับพวกคณะกรรมการก็ยิ้มอ่อนๆออกมาอย่างยินดีกับเขาที่ได้รับทำโครงการนี้ เธอหวังว่ามันจะช่วยให้บริษัทของเขานั้นฟื้นตัวจากสถานการณ์ย่ำแย่ในตอนนี้ได้นะ

“แพร ป่ะ กลับกันเถอะ..” คีรินที่ลุกขึ้นแล้วเห็นภรรยาของเขามองไปทางเวทีแล้วเขาก็เอ่ยเรียกเธอทันที

“อ่อค่ะ…” แพรไหมพูดไปก็ลุกขึ้นแล้วก็จับมือของคีรินแล้วเธอก็แลมองไปทางเวทีแล้วสายตาก็ประสานกับภัคพลแล้วเขาก็ยิ้มให้เธอแล้วพยักหน้าใส่ เธอก็ยิ้มอ่อนๆให้เขาแล้วเธอก็ค่อยๆเดินออกไปจากงานพร้อมกับคีริน

“ไอ้นี่ บทจะกลับก็กลับง่ายๆซะงั้น เฮ้อ…” เนวินพูดออกไปแล้วเขาก็ตามเพื่อนหนุ่มออกไป เพราะวันนี้เขามางานนี้เพราะเพื่อนของเขาเลย แต่เขาไม่คิดว่าเพื่อนของเขาจะชวดงานนี้

หลายวันต่อมา…

รถสปอรตคันสีแดงก็ขับเข้ามาจอดที่ลานจอดหน้าร้านอาหารสุดหรู เพราะวันนี้เธอนัดกับเพื่อนๆทานข้าวเที่ยงด้วยกัน เธอก็ลงจากรถมาแล้วเดินเข้าไปในร้านอาหารแล้วยิ้มอย่างสดใส ทำให้หนุ่มที่นั่งอยู่ในร้านนั้นพากันมองเธอจนยิ้มอย่างเคลิบเคลิ้มเลยทีเดียว จนบางคนที่มากับแฟนถึงขั้นโดนแฟนตีให้ได้สติเลยก็มี

“สวยจนผู้ชายมองเหลียวหลังอีกแล้วนะยัยธิชา แกไม่คิดจะลดความสวยของแกลงบ้างเลยหรือไงยะ…” อังคนาเพื่อนสนิทของชลธิชาเอ่ยแซวเพื่อนสาวไป เพราะทันทีที่เพื่อนสาวเดินเข้าร้านมาออร่าความสวยสง่าก็แผ่มาเลยทันที

“จะลดได้ยังไงล่ะแก ฉันขายเครื่องสำอางนะยะเพราะฉะนั้นฉันก็ต้องดูสวยดูแซ่บตลอดสิ…นี่ฉันก็แต่งแบบอ่อนสุดๆแล้วนะแก ยังดูสวยอยู่อีกเหรอ..” ชลธิชาพูดออกไปแล้วก็ยิ้มให้เพื่อนสาวไป

“ยัง ยังหลงตัวเองไปอีก เฮ้อ ถ่อมตัวบ้างก็ได้ค่ะเพื่อน สวยจริงต้องมีแฟนนะคะ ไม่ใช่โสดระยะยาวแบบนี้ค่ะ…” ชวพรพูดแซวเพื่อนสาวไปแบบจิกกัดตามประสาของเธอ เพราะเธอเปลี่ยนแฟนมาไม่รู้กี่คนแต่เพื่อนของเธอทั้งสองคนของเธอยังโสดอยู่เลย

“คนสวยไม่จำเป็นต้องมีแฟนไหมล่ะแก อยู่แบบโสดๆให้ผู้ชายเสียดายเล่นดีจะตายไป…คนที่ตรงสเปคฉันก็ไม่ได้หามาง่ายๆด้วย” ชลธิชาพูดบอกไปก็นั่งลงตรงข้ามกับเพื่อนทั้งสองของเธอแล้วก็ยิ้มออกไปอย่างสดใส เพราะเธอไม่เจอใครที่ใช่เธอจะเอามาทำไมล่ะ

“ย่ะ…สเปคแกสูงลิ่วขนาดนั้นใครจะไปเข้าตาแกล่ะ…ชาตินี้แกจะมีโอกาสเจอหรือเปล่าก็ไม่รู้…เหมืนอกงมเข็มในมหาสมุทรอ่ะ…” ชวพรพูดไปแล้วมองบนใส่เพื่อนสาวทันที เพราะสเปคที่เพื่อนสาวต้องการน่ะมันดูเพียบพร้อมจนยากที่จะหาในผู้ชายสมัยนี้

“ใครบอกว่าธิชามันไม่เคยเจอผู้ชายในสเปคมันหึ ก็พี่เขยมันนี่ไง…หล่อ รวย หน้าที่การงานดี อบอุ่น เป็นสุภาพบุรุษสุดๆ..แถมยังรักเมียแบบโอเวอร์มาก….” อังคนาพูดบอกไปเพราะสเปคที่เพื่อนสาวชอบนั้นจะออกสไตล์คล้ายๆกับพี่เขยของชลธิชา

“อืม….ดังนั้นพี่สาวของฉันก็เลยโชคดีมากๆเลยที่ได้ผู้ชายอย่างพี่คีรินเขาไปเป็นสามีน่ะ และฉันก็จะต้องหาผู้ชายดีๆแบบนั้นให้ได้เหมือนกัน ตอนนี้ฉันยังไม่สามสิบเลย ยังเลือกเวลาเฟ้นหาอีกเยอะ..แล้วนี่พวกแกสั่งอาหารไปหรือยังเนี่ย..” ชลธิชาพูดบอกไปแล้วยักไหล่แบบไม่สนไม่แคร์ออกไป เพราะเธอยังไม่แก่ถึงขนาดต้องรีบหาแฟนสักหน่อย ก่อนจะเอ่ยถามเรื่องสั่งอาหารไป

“ฉันให้แกเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวก็คงจะมาแล้วแหละ” ชวพรพูดบอกไป เพราะร้านเป็นร้านที่พวกเธอนั้นชอบมาทานเป็นประจำ ทำให้ทั้งสามรู้ดีว่าเพื่อนชอบทานไม่ชอบทานอะไร

“โอเค งั้นเดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนละกัน…พวกก็นั่งคุยกันไปก่อนละกัน เดี๋ยวฉันมา…” ชลธิชาพูดไปเธอก็ลุกเดินไปทางห้องน้ำที่อยู่โซนข้างร้านด้านหลังทันที ส่วนเพื่อนๆของเธอนั้นก็นั่งพูดคุยกันไปรอเพื่อนสาวกลับมา

ผ่านไปสักพัก ด้านแพรไหมที่นัดเจอกับภัคพลนั้นที่ร้านอาหารของพวกเขาที่ชอบมาทานตอนสมัยเรียนด้วยกัน เธอก็เดินเข้ามาในร้านแบบอุ้ยอ้ายเลยทีเดียวเพราะเธอนั้นท้องใกล้คลอดแล้ว พอภัคพลเห็นเธอเดินเข้ามาในร้านอาหาร เขาก็รีบไปประคองเธอมานั่งที่โต๊ะอาหารของเขาและเธอทันที

ส่วนชวพรและอังคนาก็ไม่ทันได้เห็นแพรไหมเดินเข้ามา เพราะทั้งสองกำลังดูเสื้อผ้าคอลเลคชั่นใหม่ที่อังคนาจะฝากเพื่อนสาวซื้อจากต่างประเทศให้ ต่างจากชลธิชาที่เดินออกมาจากทางห้องน้ำแล้วจะกลับไปหาเพื่อนสาวทั้งสองนั้นก็ถึงกับทำหน้าตกใจเลยทีเดียวที่เธอนั้นเห็นภัคพลนั้นประคองพี่สาวของเธอไปนั่งที่โต๊ะอาหาร

“พี่ไหมมากับพี่ภามได้ยังไง…สองคนนี้เลิกกันไปนานแล้วนิ…” ชลธิชาพูดไปอย่างงงๆ ก่อนจะเอามือปิดบังหน้าแบบเนียนๆในขณะที่ทั้งสองกำลังสั่งอาหารกับพนักงานเข้าไปนั่งด้านหลังโต๊ะของพี่สาวของเธอทันที เพราะเธออยากจะรู้ว่าพี่สาวของเธอมาเจอภัคพลทำไม…

ด้านภัคพลและชลธิชาก็สั่งอาหารไปอย่างไม่ได้สนใจว่าใครมานั่งด้านหลังของพวกเขา พอสั่งเสร็จแล้วพนักงานเดินออกไปก็ถึงเวลาที่ทั้งสองนั้นจะพูดคุยกันสักที

“ผมดีใจนะไหมที่คุณยอมออกมาเจอผมวันนี้…ผมอยากจะขอบคุณคุณที่ช่วยให้ผมชนะการประมูลเมื่อหลายวันก่อน…ถ้าไม่ได้คุณ บริษัทของผมคงแย่…” ภัคพลพูดบอกไปแล้วเขาก็จับมือแพรไหมอย่างขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ อะไรที่ฉันช่วยคุณได้ฉันก็พร้อมที่จะช่วย เพราะคุณคือคนที่ฉันรักนิคะ…ส่วนเรื่องการประมูลครั้งต่อไป ฉันจะพยายามดูราคาที่คุณคีรินเขาจะส่งประมูลมาให้คุณนะคะ…แต่ว่าฉันคงช่วยคุณได้ไม่กี่งาน เพราะเดี๋ยวฉันก็จะคลอดลูกแล้ว….” แพรไหมพูดบอกไป เพราะบริษัทของครอบครัวภัคพละกำลังแย่และเข้าก็ได้เข้ามาบริหาร เธอในฐานะคนรักก็ต้องช่วยเขาอย่างสุดความสามารถ

ชลธิชาได้ยินการสนทนาของทั้งสองก็ถึงกับเอามือมาปิดปากของตัวเองทันที เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่สาวของเธอจะหักหลังสามีตัวเองเพื่อเอาข้อมูลของบริษัทคีรินมาให้อดีตคนรักอย่างนี้ ก่อนจะนิ่งเงียบอย่างตั้งใจฟังว่าทั้งสองนั้นพูดคุยอะไรกัน

“อืม…ผมเข้าใจ แล้วนี่คุณตั้งชื่อลูกหรือยัง…เขาจะตั้งให้เองหรือว่าคุณจะตั้งชื่อให้ลูก…” ภัคพลพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยถามเรื่องชื่อลูกอย่างอยากรู้

“คุณคีรินเขาจะตั้งชื่อเล่นให้ลูกค่ะ ชื่อน้องเคนโซ่ ส่วนชื่อจริงของลูกฉันขอเขาเป็นคนตั้งน่ะค่ะ” แพรไหมพูดบอกไปแล้วก็มองหน้าเขาที่เศร้าลง เธอก็เข้าใจความรู้สึกของเขาดีเพราะเธอเองก็ลำบากใจเช่นกัน

“อืม…ชื่อเพราะคล้องจองกับเขาดีนะ…แล้วคุณล่ะตั้งชื่อจริงลูกว่าอะไร…” ภัคพลเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าเศร้าๆ

“ฉันยังไม่ได้ตั้งค่ะ ฉันอยากจะให้คุณตั้งชื่อจริงลูกของเราน่ะค่ะ คุณอยากให้ลูกของเราชื่ออะไรคะภาม” แพรไหมพูดออกไปแล้วเธอก็จับมือของเขาด้วยรอยยิ้ม เพราะเขาคือพ่อของเด็กในท้องของเธอ เขาก็ควรจะได้ตั้งชื่อลูกของตัวเอง นี่คงเป็นสิ่งที่เธอพอจะทำให้เขาได้

“คุณพระ…นี่เด็กในท้องไม่ใช่ลูกของพี่คีริน แต่เป็นลูกของพี่ภามเหรอเนี่ย…” ชลธิชาได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับอุทานในใจด้วยสีหน้าอึ้งๆกับการที่ได้ยินพี่สาวพูดออกมาแบบนั้น

นี่พี่สาวของเธอเป็นชู้กับภัคพลจนมีลูกด้วยกันเลยเหรอ นี่พี่สาวของเธอทำแบบนี้ได้ยังไง ชลธิชาคิดในใจอย่างไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่าพี่สาวที่แสนดีของเธอจะทำเรื่องไร้ยางอายอย่างนี้ได้ลงคอ ถ้าพี่คีรินรู้ต้องไม่ปล่อยพี่สาวของเธอไปง่ายๆแน่