ตอนที่ 2

แต่กรรวีเองก็ไม่เคยโทษใครเพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นทุกคนก็คงล้วนต้องมีเหตุผลเสมอ เพราะแม่ของเธอเองก็ยังไม่ยอมบอกว่าพ่อของเธอเป็นใครและทำไมท่านทั้งสองถึงไม่ได้อยู่ด้วยกัน ดวงเดือนยอมเก็บความลับไว้จนวาระสุดท้าย พอรู้ว่าตัวเองจะต้องจากไปแบบไม่มีวันกลับและเห็นว่าลูกไม่มีที่พึ่งอื่นแล้ว จะหวังพึ่งพี่สาวและพี่เขยไปตลอดก็คงไม่ได้ เธอจึงตัดสินใจมอบสร้อยเส้นนี้ให้กับลูกสาว

‘ถ้าใบหม่อนเรียนจบมอปลายแล้วให้ไปถามหาคนคนนี้กับป้าแดงนะลูก’

ดวงเดือนบอกกับลูกสาวในวันนั้นเพื่อให้ลูกบรรลุนิติภาวะก่อน กรรวีเหม่อมองชื่อแม่ของตัวเองและใครอีกคนที่สลักอยู่บนจี้สร้อยพระจันทร์เสี้ยวนั้น

            เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงเสียงลุงกับป้าของเธอก็เงียบลง หลังจากทั้งสองทะเลาะกันจนพอใจก็มานอนปรึกษากันบนเตียงนอน ช่างเป็นคู่ที่ศีลเสมอกันเหลือเกิน

            “ทำไมแกไม่ใช้หลานสาวแกให้เป็นประโยชน์วะ” ทรงชัยพูดขึ้นมาเมื่อมองไม่เห็นช่องทางที่จะหาเงินมาให้ภรรยาได้

            “พี่หมายความว่ายังไง” ชวนชมหันไปมองหน้าสามีแล้วทำคิ้วขมวดมุ่น

            “ก็ให้ใบหม่อนมันไปทำงานที่บ้านเสี่ยซ้งอย่างถาวรเลยสิ” ชวนชมทำท่าทางครุ่นคิด เพราะทุกวันนี้ช่วงที่ไม่มีอ้อยตัดเธอก็ให้หลานสาวไปเป็นแม่บ้านที่บ้านเสี่ยซ้งเหมือนกับดวงเดือนน้องสาวของเธอที่เคยทำงานเป็นแม่บ้านที่บ้านเสี่ยซ้งเจ้าของลานอ้อยหลายแห่งในจังหวัดนี้

            “แล้วมันจะยอมไปเหรอ ใบหม่อนมันก็ไม่ใช่คนหัวอ่อนนะ”

            “เอ็งก็อย่าบอกมันสิวะ เรื่องแบบนี้เอ็งเก่งจะตาย” สามีออกความเห็นเหมือนเตือนสติภรรยา

            “เออ จริงด้วยว่ะ ฉันทำไมคิดไม่ได้วะ ใบหม่อนมันก็โตเป็นสาวแล้วหน้าตาก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร เสี่ยซ้งคงไม่ปฏิเสธถ้าจะรับมันไว้เป็นเมียอีกคน”

            “ทำไมพี่ถึงฉลาดแบบนี้เนี่ย” สองสามีภรรยายิ้มให้กันอย่างพอใจแววตาแฝงไปด้วยความหวัง 

            เช้าวันต่อมาที่บ้านเสี่ยซ้ง

            “เสี่ยครับ คุณชวนชมมาขอพบครับ” ลูกน้องเสี่ยซ้งเอ่ยบอกผู้เป็นนาย

            เสี่ยซ้งได้ยินชื่อคนที่มาขอเข้าพบก็คลี่ยิ้มออกมา ในใจคิดว่าชวนชมต้องมีแผนอะไรสักอย่าง เขาไม่เคยคิดว่าชวนชมจะหาเงินจำนวนมากมาคืนเขาได้ในเวลาแค่ไม่กี่วัน

            “ให้เข้ามาได้” เสี่ยซ้งสั่งลูกน้องเสียงเข้ม

            “ครับเสี่ย”

            ลูกน้องเสี่ยซ้งเดินออกไปตามแขกที่มาขอพบแล้วพาเดินเข้ามาหา

            “สวัสดีค่ะเสี่ย” 

            “นั่งก่อนสิ” เสี่ยซ้งรับไหว้แล้วผายมือให้ชวนชมนั่งลงที่โซฟาห้องรับแขก

            “เป็นไงแม่ชม มีเงินมาคืนฉันแล้วเหรอถึงได้มาหาฉันแต่เช้า”

            “เอ่อ ยังหรอกค่ะเสี่ยแต่ฉันมีข้อเสนอจะมาคุยกับเสี่ยค่ะ”

            “ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสี่ยซ้งหัวเราะร่วนออกมาเสียงดัง เพราะมันเป็นไปอย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด

            “ก็ลองว่ามา ฉันจะลองฟังข้อเสนอของแม่ชมดู” เสี่ยซ้งเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดี เพราะเงินที่ชวนชมเอาไปนั้นมันก็แค่เศษเสี้ยวของเสี่ยซ้งเท่านั้น แต่ถึงอย่างไรคนที่เป็นหนี้ก็ต้องชำระให้ตรงกับในสัญญาที่ได้ระบุไว้

            “ฉันว่าจะให้ใบหม่อนหลานสาวของฉันมารับใช้ในบ้านเสี่ยอย่างถาวรค่ะ” เสี่ยซ้งในวัยเกือบห้าสิบแต่เขาก็ยังดูดีสมวัย ด้วยนิสัยเจ้าชู้และเป็นคนรวยชาวบ้านในละแวกนี้ย่อมรู้ดีว่าคนอย่างเสี่ยซ้งไม่เคยหยุดหัวใจไว้ที่ผู้หญิงเพียงคนเดียว คนที่เป็นภรรยาหลวงและลูกๆทั้งสามย่อมรู้จักเสี่ยซ้งดี

            เสี่ยซ้งทำท่าครุ่นคิดถึงเด็กสาวที่ชื่อใบหม่อนที่เขาจ้างให้มาทำความสะอาดบ้านหลังนี้ เขาเองก็ลอบมองหล่อนตลอด เคยคิดไปถึงไหนต่อไหนในยามที่เห็นร่างอวบแน่นของเด็กสาวที่กำลังโตเต็มวัย คิดมาก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ คิดไปคิดมาข้อเสนอของชวนชมก็ไม่เลวเหมือนกัน

            “อืม แล้วแม่ชมต้องการเท่าไหร่” เสี่ยซ้งถามออกมาเสียงเรียบ ชวนชมยิ้มอย่างดีใจแล้วรีบบอกเสี่ยซ้งอย่างกระตือรือร้น

            “สามล้านค่ะ แล้วหนี้เก่าของฉันเสี่ยก็หักไปได้เลยค่ะ” 

            “ราคาสูงเหมือนกันนะ แล้วแม่ชมแน่ใจนะว่าดอกไม้ของแม่ชมยังสดอยู่และไม่มีหนอนมาชอนไชน่ะ” น้ำเสียงราบเรียบแต่นัยน์ตาเป็นประกายวาววับ แค่คิดถึงเด็กนั่นก็รู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ สามล้านแลกกับดอกไม้ตูมเต็มที่แบบเด็กคนนี้หนุ่มใหญ่กลัดมันอย่างเสี่ยซ้งก็ถือว่าคุ้ม เพราะสาวๆที่ผ่านมาก็หาแบบที่ไร้ที่ติได้น้อยมาก แต่เขาก็รับมาไว้ในอุปการะเพื่อแก้ขัดไปก่อน ถ้าช่วงล่างยังไม่พังมากก็ถือว่าใช้การได้