ตอนที่ 5

  “รู้ใช่มั้ยว่าฉันเรียกหนูขึ้นมาทำไม” สายตาโลมเลียมองเธออย่างหิวกระหายจนคนตัวเล็กรู้สึกชาวาบไปตามแนวสันหลัง

            “ไม่ทราบค่ะ” เธอตอบออกมาด้วยความใสซื่อ แต่คิดถึงคำพูดและท่าทางแปลกๆของผู้เป็นป้าเมื่อเช้า ก็พอจะประติดประต่อเรื่องราวได้ไม่ยากนัก แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมป้าของเธอถึงคิดทำเรื่องแบบนี้ได้

            เสี่ยซ้งวางใบหน้าเรียบเฉยไม่แปลกใจกับคำพูดของเด็กสาว เพราะเขากับชวนชมต้องการให้เรื่องนี้เป็นความลับ แล้วเขาจะเป็นคนเกลี้ยกล่อมเธอเอง เพราะยังไงก้าวขาเข้ามาในบ้านหลังนี้แล้วยังไงเธอไม่มีทางไปไหนรอดแน่

            “ป้าของหนูอยากให้หนูมาอยู่รับใช้ฉันเป็นการส่วนตัว” เสี่ยซ้งกล่าวเสียงเรียบ กรรวีพยายามข่มใจตัวเองไม่ให้แสดงความกลัวออกมา มือเล็กทั้งสองข้างที่ประสานอยู่ด้านหน้าบีบกันแน่น

            “นานแค่ไหนคะ” เธอทำเป็นใจดีสู้เสือกลั้นใจถามออกไป

            “ตลอดไป…หรือไม่ก็จนกว่าฉันจะเบื่อ” สายตาเธอสลดวูบลงเมื่อได้รับคำตอบจากหนุ่มใหญ่รุ่นพ่อหรือไม่ก็คงเป็นรุ่นลุง

            “แลกกับเงินเท่าไหร่คะ” เธอรู้ดีว่าป้าของเธอหน้าเลือด แค่อยากจะรู้ว่าคนอย่างเธอมีค่ามากแค่ไหนสำหรับป้าของเธอ

            “สามล้าน”

            “สามล้าน!”

            กรรวีร้องขึ้นมาเสียงสูงทำตาโตแล้วเอามือป้องปาก ไม่คิดว่าป้าเธอจะได้เงินไปเยอะถึงเพียงนี้ ลำพังไม่ถึงล้านเธอยังไม่มีปัญญาจะหามาใช้หนี้ให้เสี่ยซ้ง นี่ตั้งสามล้านแล้วเธอจะไปหาเงินจากไหนมาไถ่ตัวเอง หากไม่ยอมรับข้อเสนอของเสี่ยซ้ง หรืออีกทางก็คือยอมเป็นบ้านเล็กของเสี่ยซ้งไปตลอด

            ‘ไม่นะ ทุกอย่างมันจะมาจบแบบนี้ไม่ได้’

            “แล้วหนูจะได้อะไรจากเสี่ยบ้างคะ” เธอกลั้นใจพูดดีถามหนุ่มรุ่นพ่อตรงหน้าออกไป ทั้งที่ในหัวตอนนี้กำลังคิดว่าจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร และจะหนีไปไหนถึงจะมีชีวิตรอดได้

            “หนูอยากจะเรียนต่อมั้ยล่ะ อยากจะใช้เงินวันละเท่าไหร่ ฉันสามารถให้หนูได้” เสี่ยซ้งเอ่ยออกมานัยน์ตาลุกวาวคิดว่าเด็กคนนี้คุยง่ายกว่าที่เขาคิดไว้เยอะ ถ้าเธอทำตัวน่ารักแบบนี้ไปตลอดเขาก็พร้อมที่จะทุ่มให้ไม่อั้น

            อยากเรียนน่ะใช่ แต่วิธีนี้มันไม่ใช่สำหรับเธอ ไม่ใช่ว่าเธอจะไปตำหนิคนที่ยอมรับข้อเสนอนี้ เพียงแต่วิธีนี้เธอไม่สะดวก ถึงชาตินี้ไม่รู้ว่าตัวเองจะมีความรักหรือไม่แต่ก็ไม่ใช่ว่าอยากจะได้ผัวแบบนี้

            “หนูต้องเริ่มงานวันไหนคะ”

            “วันนี้เลย” เขาย่างสามขุมเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กสาวมือข้างขวาเชยคางเธอขึ้นมาเบาๆ แค่เห็นดวงตากลมโตดูใสซื่อริมฝีปากระเรื่อ ผิวขาวใสไร้เครื่องสำอาง รูปร่างอวบอัดภายใต้เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ขายาวรัดรูปแค่นี้ก็ทำให้เสี่ยซ้งใจสั่นจนแทบหัวใจจะวายตายอยู่แล้ว

            “วันนี้หนูคงไม่สะดวกหรอกค่ะ เพราะหนูมีประจำเดือน เสี่ยน่าจะต้องรออีกประมาณสามสี่วันน่ะค่ะ” กรรวีพูดออกมาอย่างใจเย็นไม่มีทีท่าว่าไม่เต็มใจแม้แต่เสี้ยวเดียว แต่ภายในใจนั้นร้อนรุ่มจนแทบไหม้ ยิ่งเขายืนอยู่ใกล้เธอยิ่งกลัวว่าจะเก็บความสั่นไหวในร่างกายเอาไว้ไม่อยู่

            “จริง?” แววตาคมเข้มมืดดำลงละมือออกจากปลายคางของเธอ

            “จริงค่ะ หรือเสี่ยจะดูมั้ยคะ หนูจะถอดให้ดูตอนนี้เลยค่ะ” ทำใจกล้าหน้าด้านเหมือนเคยถอดให้ใครดู ถ้าไม่มีประจำเดือนวันนี้ก็คงไม่กล้าท้า จากที่บ่นกับตัวเองเมื่อเช้าตอนนี้เธออยากจะขอบคุณประจำเดือนของเธอเหลือเกินที่มันมาได้ถูกเวลาจริงๆ

            “ไม่ต้อง ฉันรอได้ฉันไม่ใช่คนที่ใจไม้ไส้ระกำหรืออดอยากขนาดนั้น” ไม่ได้อดอยากแต่ตอนนี้ปากแห้งมากจนอดเลียริมฝีปากตัวเองไม่ได้ แสร้งทำท่าทางใจเย็นทั้งที่ตอนนี้ภายในกายกำลังโดนไฟราคะสุมอยู่ในทรวงจนร้อนระอุ ถึงจะมีผู้หญิงมาคอยรองรับอารมณ์ทางเพศอยู่ไม่เคยขาดแต่ก็ยังอยากลองชิมของสดใหม่อยู่ดี 

กรรวีได้ยินดังนั้นก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อย่างน้อยประจำเดือนก็ช่วยต่อชีวิตเธอได้อีกหลายวัน ช่วงที่รอก็ต้องคิดหาทางออกจากบ้านหลังนี้ให้ได้เร็วที่สุด ทั้งอยากร้องไห้ทั้งอยากหัวเราะเยาะให้กับโชคชะตาตัวเอง ต่อไปนี้คนข้างกายเธอคงไม่มีใครที่พึ่งพาได้อีกแล้ว แม้แต่ป้าแท้ๆก็ยังทำกับเธอได้ลงคอ

แต่ก่อนไม่เคยคิดน้อยใจในโชคชะตาตัวเอง มาวันนี้มันกลับทนไม่ไหวอีกแล้วกับสิ่งที่เธอต้องพบเจอ ป้าของเธอเขาไม่มีหัวใจเลยหรือไงทั้งที่เธอยอมลำบากเทียวรับจ้างหาเงินมาให้ตลอด ทำงานยิ่งกว่าทาสเพื่อส่งเงินให้ลูกสาวของเธอได้เรียนสูงๆ แต่ป้าของเธอกลับไม่เคยแม้แต่จะเมตตาเธอ ต่อจากนี้คงถึงเวลาที่เธอจะสู้เพื่อตัวเองบ้าง ต่อไปนี้คงไม่ต้องเป็นห่วงชีวิตใครอีกแล้ว เพราะครั้งนี้เธอก็ถือว่าได้ทดแทนบุญคุณป้าของเธอหมดแล้ว