ตอนที่ 6

   “งั้นหนูขอลงไปช่วยป้าแดงทำงานก่อนนะคะ”

            “อือ ตามสบาย คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านของหนู อ้อ ห้องของหนูอยู่ข้างๆห้องฉันฝั่งซ้ายมือนะ เอาของขึ้นมาเก็บก่อนก็ได้” เสี่ยซ้งบอกเธอเสียงเรียบ 

            “ขอบคุณค่ะ” กรรวีพนมมือไหว้แล้วก็รีบเดินออกไป

            เธอจะให้ใครช่วยเรื่องนี้เธอได้ ถ้าจะต้องหนีก็ต้องหนีออกจากจังหวัดนี้ไปให้ไกล เพราะถ้าไปไม่รอดแล้วเสี่ยซ้งจับได้เธออาจมีสิทธิ์เป็นศพได้ แต่ถ้าจะต้องตายจริงๆก็ขอสู้จนหัวชนฝาก่อนละกัน กรรวีทำหน้าเคร่งเครียดเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน แล้วตรงเข้าไปทำงานช่วยป้าแดงในครัว

            “เป็นยังไงบ้าง เสี่ยซ้งเรียกหนูไปทำไม คงไม่ใช่เรื่อง…” ป้าแดงเอ่ยถามเพราะพอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงป้าแดงจะอยู่คนละหมู่บ้านกับกรรวีแต่ก็รู้ว่าชวนชมเป็นคนอย่างไร เพราะเคยไปเป็นลูกจ้างตัดอ้อยให้เสี่ยซ้งและเจอกันอยู่บ่อยครั้ง คนในหมู่บ้านก็เคยเล่าให้ฟังว่าชวนชมใช้แรงงานหลานสาวเกินตัว และรู้ว่าเธอรักลูกสาวมากกว่าหลานสาวต่างกันราวฟ้ากับเหว

            “ใช่ค่ะป้าแดง เป็นเหมือนที่ป้าคิดนั่นแหละค่ะ” กรรวีบอกป้าแดงแววตาเศร้าสร้อย เพราะถ้าเสี่ยซ้งเรียกเข้าไปพบบนห้องนอนแล้วก็หนีไม่พ้นเรื่องอย่างว่า

            “แล้วหนูรอดมาได้ยังไง” ป้าแดงเอ่ยถามเพราะปกติเวลาที่เสี่ยซ้งพาเด็กมาเชือดจะใช้เวลานานสองนาน แต่นี่กรรวีขึ้นไปไม่ถึงสิบนาทีก็ลงมา

            “หนูมีประจำเดือนพอดีค่ะ”

            “อือ ดีจริง แสดงว่าหนูยังโชคดีอยู่ แล้วหนูไม่เสียใจเหรอที่ชวนชมทำกับหนูแบบนี้” ป้าแดงพอจะเดาเหตุการณ์ได้เพราะหญิงวัยห้าสิบอย่างเธอผ่านชีวิตมาก็ครึ่งค่อนคนไม่น่าจะมองคนอย่างกรรวีผิด คนอย่างกรรวีไม่น่าจะเต็มใจที่จะต้องมาทำอะไรแบบนี้

            “เสียใจค่ะแต่จะให้หนูทำยังไงล่ะคะ หนูไม่มีทางเลือกแล้วนี่คะ” กรรวีพูดเสียงเศร้าไม่กล้าบอกหญิงตรงหน้าว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เพราะตอนนี้เธอไม่รู้ว่าในชีวิตเธอยังมีใครที่ไว้ใจได้อยู่อีกหรือไม่

            “อยากไปจากที่นี่มั้ย” ป้าแดงกระซิบถามให้ได้ยินกันแค่สองคนไม่ลืมที่จะแลซ้ายขวาเพื่อดูว่ามีใครผ่านมาทางนี้หรือไม่

            “เอ่อ คือหนู…” หญิงสาวมองหน้าป้าแดงแววตาหวั่นๆ

            “หนูกล้าพอมั้ย คิวรถตู้ที่จะไปกรุงเทพฯอยู่ตรงข้ามโลตัสในตลาด ถ้าหนูอยากหนีฉันจะช่วย” 

ป้าแดงทำเสียงกระซิบกระซาบ เธอรู้สึกสงสารไม่อยากเห็นเด็กที่เธอเห็นมาแต่เล็กแต่น้อยและเคยทำงานด้วยกันกับแม่ของเธอจะต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ มันมีเงินใช้ก็จริงแต่จะขาดอิสรภาพไปตลอดชีวิต ตราบใดที่ตกเป็นบ้านเล็กของเสี่ยซ้ง ต้องรอจนกว่าเขาจะเบื่อถึงจะมีสิทธิ์ออกไปจากชีวิตผู้ชายคนนี้ เพราะเธอดูแล้วว่าเด็กคนนี้ไม่เหมาะที่จะมาใช้ชีวิตอยู่กับเสี่ยซ้ง ถ้าเด็กคนนี้พร้อมที่จะไปตายเอาดาบหน้าเธอก็พร้อมที่จะช่วย

            “หนูจะต้องทำยังไงบ้างคะ แล้วป้าแดงจะไม่เป็นอันตรายหรือคะถ้าเสี่ยซ้งรู้เข้า” กรรวีถามออกมาในใจยังไม่ไว้ใจป้าแดงทีเดียวนัก

            “ตอนเย็นไปจ่ายตลาดกลับมาเดี๋ยวป้าจะบอกหนูอีกที”

            ป้าแดงพูดแค่นั้นทั้งสองก็แยกย้ายไปทำงาน กรรวีทำตัวเหมือนเต็มใจที่จะอยู่ในบ้านหลังนี้ จนเสี่ยซ้งและลูกน้องไม่ได้มีความกังขาอะไรในตัวกรรวี เพราะเด็กทุกคนที่เสี่ยซ้งเลี้ยงดูก็พอใจกับค่าตอบแทนที่เขามอบให้ทั้งนั้น

            ช่วงบ่ายกรรวีเอาเสื้อผ้าขึ้นไปเก็บบนห้องเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตแล้วชงกาแฟไปให้เสี่ยซ้ง และบีบนวดให้เสี่ยซ้งอย่างเอาใจตามคำที่ป้าแดงบอก เพื่อไม่ให้เขาสงสัย เสี่ยซ้งมองกรรวีด้วยความหื่นกระหายเขาอยากจะกินเธอให้รู้แล้วรู้รอดวันนี้ไปเลยด้วยซ้ำ

            วันนี้กรรวีช่วยป้าแดงทำงานทุกอย่างทั้งที่รู้สึกเพลียไปทั้งร่างเพราะผลข้างเคียงจากการมีประจำเดือน เธอจะรอดมั้ยถ้าต้องเดินทางในสภาพที่ร่างกายไม่พร้อมขนาดนี้

บ่ายคล้อยฝนเริ่มตั้งเค้ามา เมฆสีเทาดำลอยต่ำก่อตัวหนามืดจนบดบังดวงอาทิตย์ไปทั่ว เธอมองท้องฟ้าแล้วได้แต่ภาวนา ทั้งสองไปจ่ายตลาดด้วยกันเพื่อดูทางหนีทีไล่ จากนั้นก็กลับมาทำอาหารช่วยกัน ป้าแดงหยิบธนบัตรสีเทาที่เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อชั้นในแล้วส่งให้กรรวีสามใบ

            “อะไรหรือคะป้า หนูรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ” กรรวีพูดเพราะรู้สึกเกรงใจพร้อมผลักมือป้าแดงออก