-2- หนึ่งภาพจำ

สามวันผ่านไป... สามวันที่ฉันใช้ความเงียบเป็นอาวุธ

ในสงครามประสาท การเว้นจังหวะให้ฝ่ายตรงข้ามได้คิดไปเองคือสิ่งที่ทรงพลังที่สุด ฉันรู้ดีว่าตอนนี้ในหัวของคุณอาคินคงเต็มไปด้วยภาพของเด็กสาวปริศนาที่หอศิลป์ และมินตราลูกสาวที่ถูกซ่อนไว้ในเงามืดของบ้านวรโชติ

ความสงสัยเหมือนเชื้อไฟ ยิ่งปล่อยไว้นานมันยิ่งลามปามจนยากจะดับ และวันนี้... คือวันที่เขาจะกลับมาเพื่อสาดน้ำมันลงบนกองไฟนั้นอีกครั้ง

“มินตรา! ออกไปช่วยลุงสมพรพรวนดินที่สวนหลังบ้านไป๊!” เสียงแหวของคุณดุจฤดีดังขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่

“วันนี้คุณอาคินจะมาสรุปฤกษ์หมั้นกับยัยพิมพ์ ฉันไม่อยากเห็นหน้าจืดๆ ของเธอมาเดินเกะกะในบ้านอีก เข้าใจไหม!” ฉันแสร้งทำท่าตกใจจนไหล่ห่อ

“ค่ะ... ค่ะคุณน้า มินจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”

ฉันรีบก้มหน้าก้มตาเดินเลี่ยงออกไปทางประตูหลังบ้าน ทิ้งให้แม่เลี้ยงยืนมองด้วยสายตาดูแคลน เธอคงสะใจที่เห็นฉันต้องไปคลุกดินคลุกทรายเหมือนคนใช้ แต่เธอไม่รู้หรอกว่านั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการที่สุดในเช้านี้

สวนดอกไม้ของบ้านวรโชติเคยเป็นที่ที่แม่รักที่สุด แม่เคยบอกว่าดอกไม้พวกนี้มันซื่อสัตย์กว่าคน เพราะถ้าเราดูแลมันด้วยใจ มันจะเบ่งบานตอบแทนเราเสมอ แต่หลังจากแม่เสียไป พ่อก็ปล่อยให้มันรกร้างจนกระทั่งลุงสมพรคนขับรถเก่าแก่สงสาร เลยคอยมาช่วยรดน้ำพรวนดินให้บ้าง

วันนี้ฉันไม่ได้ใส่เดรสสีขาวบริสุทธิ์เหมือนวันก่อน แต่เลือกสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตตัวโคร่งที่ดูเก่าและซีดจาง กางเกงยีนส์ขาสั้นกุดที่มีรอยปะ และรองเท้าบูทยางสีเหลืองสดใส ฉันรวบผมขึ้นเป็นมวยยุ่งๆ มีปอยผมตกลงมาเคลียแก้มดูไม่เป็นระเบียบ

ฉันนั่งยองๆ อยู่กลางดงดอกมะลิและดอกแก้วที่แม่ชอบนักหนา มือทั้งสองข้างเปื้อนดินโคลนจนดำขลับ ฉันไม่ได้แค่แสดงละคร แต่ฉันกำลังลงมือจัดการกับหัวใจของสวนแห่งนี้จริงๆ

“คุณหนูมิน ให้ลุงทำเองเถอะครับ แดดเริ่มร้อนแล้วนะ” ลุงสมพรเอ่ยด้วยความเกรงใจ

“ไม่เป็นไรค่ะลุงสมพร มินอยากทำเอง มินอยากให้ดอกไม้ของแม่สวยที่สุด” ฉันส่งยิ้มกว้างให้ชายชรา ยิ้มที่ออกมาจากความทรงจำถึงแม่จริงๆ

“ลุงไปพักทานน้ำก่อนเถอะค่ะ ตรงนี้มินจัดการเอง”

ลุงสมพรพยักหน้าแล้วเดินเลี่ยงไปพักที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ทิ้งให้ฉันอยู่ตามลำพังกับดินและดอกไม้

เวลาผ่านไปจนเกือบสิบโมง เสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน ฉันรู้ทันทีว่าเขามีถึงแล้ว ใจฉันเต้นรัวเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่กำลังจะได้เริ่มเกมบทต่อไป

ฉันไม่ได้ลุกขึ้นดู แต่ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น ฉันหยิบดินโคลนขึ้นมานิดหนึ่ง แล้วจงใจป้ายมันลงที่ข้างแก้มและปลายจมูกของตัวเอง... ให้มันดูเหมือนความเผลอไผลของเด็กสาวที่ตั้งใจทำงานจนลืมดูแลภาพลักษณ์

ผ่านไปเกือบชั่วโมงครึ่ง บทสนทนาเคร่งเครียดเรื่องงานหมั้นในห้องรับแขกคงจบลงแล้ว พ่อกับแม่เลี้ยงคงกำลังส่งยิ้มประจบประแจงให้ชายหนุ่มผู้ทรงอำนาจ ขณะที่พี่พิมพ์มาดาคงกำลังเกาะแขนเขาไม่ยอมปล่อย

และแล้ว... รถของอัครินทร์ก็เคลื่อนตัวออกจากโรงรถ เส้นทางที่รถโรลส์รอยซ์สีดำของเขาต้องขับผ่าน คือถนนเส้นเล็กๆ ที่ตัดผ่านสวนดอกไม้ที่ฉันกำลังนั่งอยู่พอดี

ฉันกะจังหวะให้รถเคลื่อนมาถึงในระยะที่สายตาเขามองเห็นได้ชัดเจนที่สุด ฉันแกล้งเงยหน้าขึ้นมาพอดีกับจังหวะที่รถแล่นผ่าน แสร้งทำเป็นบังเอิญหันไปสบตากับคนที่นั่งอยู่เบื้องหลังกระจกติดฟิล์มสีเข้ม

ครั้งนี้... ฉันไม่หนี ฉันส่งยิ้มร่าเริง ยิ้มที่ดูสดใสและเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะยิ้มได้

ฉันชูมือที่เปื้อนดินโคลนขึ้นโบกทักทายรถที่กำลังเคลื่อนผ่านเหมือนเด็กน้อยที่ทักทายเพื่อนบ้าน รอยยิ้มของฉันกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาด ขัดกับใบหน้าที่เปรอะเปื้อนโคลนดำ

แสงแดดจัดจ้าในช่วงสายส่องลงมากระทบดวงตาของฉันให้เป็นประกายระยิบระยับ ฉันรู้ดีว่าภาพนี้มันทรงพลังแค่ไหน... ภาพเด็กสาวที่ดูมอมแมมแต่กลับเปล่งประกายความสุขออกมาจากภายใน ท่ามกลางดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์

มันคือภาพที่ขัดแย้งกับความจอมปลอมและตึงเครียดที่เขาเพิ่งเจอมาในตัวบ้านวรโชติอย่างสิ้นเชิง รถของเขาชะลอความเร็วลงชั่วขณะ...

แม้จะมองไม่เห็นสายตาที่อยู่หลังกระจกนั้น แต่ฉันรับรู้ได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รถจะค่อยๆ เร่งเครื่องและลับตาไปทางประตูรั้ว

ฉันค่อยๆ ลดมือลง รอยยิ้มร่าเริงบนใบหน้าเลือนหายไป แทนที่ด้วยสายตาที่เย็นเยียบและมาดมั่น ฉันยกมือขึ้นลูบโคลนที่เปื้อนแก้มออกเบาๆ

“หนึ่งภาพจำ มีค่ามากกว่าพันคำพูดนะคะ คุณอาคิน” ฉันรำพำกับสายลม

อัครินทร์นั่งพิงพนักพิงหนังแท้อย่างอ่อนล้า ในหัวของเขายังคงวนเวียนอยู่กับบทสนทนาที่น่ารำคาญใจของครอบครัววรโชติ ทั้งความโลภของวิรัตน์ และความเสแสร้งของพิมพ์มาดาที่พยายามทำตัวเป็นกุลสตรีผู้สูงศักดิ์จนดูน่ารำคาญ

แต่ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนจะพ้นเขตบ้านหลังนั้น... กลับสลัดไม่ออก

ภาพเด็กสาวตัวเล็กๆ ในเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่นั่งอยู่กลางดิน แก้มและจมูกโดนโคลนแต้มเป็นรอยดำ แต่รอยยิ้มที่ส่งมาให้เขานั้นมันกลับใสซื่อและจริงใจอย่างที่เขาไม่เคยได้รับจากใครมานานแสนนาน

มันคือยิ้มเดียวกับที่เขาเห็นในหอศิลป์... ยิ้มที่ดูเหมือนจะลืมเลือนความทุกข์ทั้งปวงไปจนหมดสิ้น

ในมือของเขายังคงมียางรัดผมจี้ดอกมะลิที่เก็บได้เมื่อวันก่อน เขาคลึงมันไปมาด้วยนิ้วหัวคิ้วขมวดมุ่น

“ชูเกียรติ...” อัครินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง

“ครับท่าน?” เลขาส่วนตัวที่นั่งอยู่เบาะหน้าขานรับทันที

“สืบเรื่องลูกสาวคนเล็กของตระกูลวรโชติให้ฉันที... เอาให้ละเอียดที่สุด” ชูเกียรติชะงักไปเล็กน้อย

“คุณมินตราใช่ไหมครับ?”

“ใช่... ฉันอยากรู้ทุกอย่าง ตั้งแต่แม่ของเธอคือใคร เธอโตมายังไง เรียนที่ไหน และที่สำคัญ...”

อัครินทร์เว้นจังหวะ สายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถที่ความวุ่นวายของเมืองหลวงเริ่มถาโถมเข้ามา

“ความสัมพันธ์ของเธอกับคนในบ้านนั้นเป็นยังไง”

“ได้ครับท่าน ผมจะจัดการให้เร็วที่สุด”

อัครินทร์หลับตาลง แต่ภาพใบหน้าเปื้อนโคลนที่ยิ้มจนตาหยีนั้นยังคงติดตา

มินตรา... เธอเป็นใครกันแน่?

เด็กสาวที่ดูเหมือนผ้าขาวบริสุทธิ์ แต่กลับมาปรากฏตัวในสายตาของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในเวลาที่พอเหมาะพอเจาะ สัญชาตญาณของเขาบอกว่ามันอาจจะเป็นแผนการ แต่หัวใจที่เย็นชามานานของเขากลับอยากจะเชื่อว่า... โลกนี้ยังมีความจริงใจที่หลงเหลืออยู่บ้างในดวงตาคู่นั้น

ตกเย็นวันนั้น ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือเก่าๆ ในห้องนอน มองดูความเคลื่อนไหวข้างล่างผ่านหน้าต่าง พิมพ์มาดากำลังอาละวาดใส่คนใช้เรื่องที่ชุดแต่งงานที่สั่งจองไว้มีปัญหา เสียงกรีดร้องของเธอแสดงถึงความเอาแต่ใจที่ถูกสปอยล์มาตั้งแต่เด็ก

ฉันเปิดไดอารี่ของแม่ขึ้นมาดู ในนั้นมีกลีบดอกมะลิแห้งๆ แทรกอยู่

“แม่คะ... เกมของมินเดินหน้าไปไกลกว่าที่คิดแล้วนะ” ฉันกระซิบเบาๆ

“เขาคงสั่งสืบเรื่องมินแล้วล่ะ มินมั่นใจ”

ผู้ชายอย่างอัครินทร์ ถ้าไม่สนใจ... เขาจะเมินเฉยเหมือนธาตุอากาศ แต่ถ้าเขาสั่งสืบ... นั่นหมายความว่าเขากำลังกระโจนลงมาในบ่อโคลนที่มินขุดล่อเอาไว้แล้ว

และมินได้เตรียมความจริงบางอย่างไว้รอให้คนของเขามาเจอ ความจริงที่น่าสงสาร ความจริงที่ถูกรังแก และความจริงที่จะทำให้เขารู้สึกว่าเขาต้องเป็นฮีโร่มาช่วยเด็กสาวคนนี้ออกไปจากขุมนรกวรโชติ

ฉันหยิบดินสอขึ้นมาสเก็ตช์ภาพลงบนกระดาษขาว... มันคือภาพของพรานป่าที่กำลังเดินเข้าไปในถ้ำเสือ โดยที่ไม่รู้เลยว่าเสือตัวนั้นมีใบหน้าของเด็กสาวที่กำลังยิ้มหวานให้เขาอยู่

“อีกไม่นานหรอกพี่พิมพ์... สิ่งที่พี่อยากได้ที่สุด มินจะทำให้เขาเป็นคนเดินมาหาขยะในบ้านอย่างมินด้วยตัวเอง”

ฉันปิดไดอารี่ลง แล้วดับไฟในห้องนอน ความมืดมิดเข้าปกคลุม แต่ในใจของฉันกลับสว่างไสวด้วยเปลวไฟแห่งความแค้นที่กำลังจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล

ความรักที่เกิดจากความสงสารน่ะ... มันยั่งยืนและรุนแรงยิ่งกว่าความรักที่เกิดจากความเสน่หาเสียอีก มินจะทำให้คุณทั้งรัก ทั้งหลง และทั้งสงสารจนยอมสยบแทบเท้าของมินเอง ราตรีสวัสดิ์นะคะ... คุณอาคินของมินตรา