ตอนที่6

หากคนเจ็บยังพูดไม่ออกตอบไม่ได้ เจ้าบ้านจึงจัดการดึงข้อมือเล็กพาก้าวฝ่าความมืดออกมาจากครัวอย่างชำนาญทาง ปากก็บ่นให้คนตัวเล็กไปด้วย

“รู้ว่ามันมืดก็ยังดึงดันที่จะเดินออกมาอีก เคยคิดจะห่วงตัวเองบ้างไหมหนูดา”

พอมาถึงโซฟาที่ตั้งอยู่บริเวณใกล้ๆ กับบันไดกลางคฤหาสน์เขาก็กดบ่าเล็กให้นั่งลง ก่อนคลำมือไปเปิดโคมไฟบนโต๊ะข้างโซฟา เสร็จถึงทรุดนั่งขนาบข้างๆ คนเจ็บ ขณะที่อวัสดาได้แต่ทำหน้าเหยเกด้วยยังเจ็บแผล มือเล็กยังกุมหน้าผากเอาไว้แน่น และดวงตาคู่สวยน้ำตากำลังเอ่อคลอเบ้าให้เห็น

คีแกร์นดึงมือเล็กออกจากหน้าผากเพื่อดูแผล ถึงแม้จะไม่ถึงกับแตก แต่ก็เป็นรอยแดงอย่างเห็นได้ชัด พรุ่งนี้คงช้ำแน่ๆ คิดพลางชายหนุ่มก็ก้มลงไปเปิดลิ้นชักใต้โต๊ะหน้าโซฟา แล้วคว้ากล่องยาออกมา ปลายนิ้วขาวสะอาดป้ายยาในตลับเตรียมจะทาให้ หากคนเจ็บก็รีบเบือนหน้าหลบพร้อมกับโพล่งออกมา

“ไม่ต้อง! ฉันทำเองได้”

คนหวังดีจึงใช้มืออีกข้างล็อกปลายคางมนเอาไว้แน่น บังคับให้อยู่นิ่งๆ พร้อมเอ่ยเสียงเข้มๆ

“อย่าดื้อได้ไหม ถ้าไม่ทายา พรุ่งนี้มันคงช้ำบวมปูดน่าเกลียดแน่ๆ ยิ่งขี้เหร่ๆ อยู่ด้วย”

อวัสดาตวัดค้อนให้เสียตาขุ่นคลั่ก คนเจ็บจะตายอยู่แล้วยังมีอารมณ์แขวะได้อีก แม้จะเคืองชายหนุ่มตรงหน้า แต่เธอก็ยอมนั่งนิ่งปล่อยให้ปลายนิ้วเรียวยาวทายาให้แต่โดยดี แทบไม่น่าเชื่อว่าคนตัวโตอย่างกับยักษ์จะมือเบาหวิวได้ขนาดนี้ อวัสดาจึงอดที่จะลอบมองใบหน้าคมคายที่ลอยอยู่ใกล้ๆ ไม่ได้ ดูเขาตั้งอกตั้งใจทำแผลให้เธอเสียเหลือเกิน รู้สึกหัวใจดวงเล็กๆ มันเต้นผิดจังหวะแปลกๆ แต่จู่ๆ ดวงตาสีสวยก็เลื่อนมาจ้องสบกับตากลมโตดำขลับเสียดื้อๆ เธอจึงทำทีเมินหน้าไปมองรอบๆ ห้องโถงกว้างแทน ก่อนจะพึมพำถามในสิ่งที่กำลังสงสัยออกมาเบาๆ

 “คุณแกล้งฉันหรือเปล่าคีแกร์น”

คนถูกถามเลิกคิ้วพร้อมคลี่ยิ้มน้อยๆ

“อะไรทำให้คุณคิดแบบนั้น ช่วงนี้ผมกลับบ้านดึก มาเรียจะเปิดไฟรอแบบนี้ทุกคืน และผมก็เป็นคนปิดมันลงทุกครั้งก่อนเข้านอน วันนี้ก็เหมือนกับทุกๆ วัน แล้วทำไมถึงคิดว่าผมแกล้งคุณล่ะ”

อวัสดาจ้องหน้าคนพูดนิ่งอยู่ชั่วขณะ ใบหน้าคมสันเรียบนิ่งเป็นปกติซึ่งเธอเดาอารมณ์เขาไม่ออก น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาก็ไร้วี่แววล้อเล่นและยั่วเย้าเหมือนเช่นที่ผ่านมา ทำให้เธอเชื่อว่าเขาพูดจริง

“ช่างเถอะ! ฉันคงคิดไปเองมั้ง ฉันจะไปนอนแล้ว”

บอกเสร็จเธอก็ลุกจากโซฟา แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปทางไหนข้อมือเล็กก็ถูกยึดเอาไว้แน่น ก่อนคนจับกุมจะเอื้อมมือไปปิดโคมไฟแล้วหยัดร่างสูงใหญ่ลุกพร้อมกับเอ่ยบอก

“เห็นไหมว่ามันมืด เดี๋ยวก็ได้ตกบันไดแข้งขาหักกันบ้างละ ผมขี้เกียจถูกกล่าวหาว่าแกล้งคนแถวนี้อีก”

พูดจบเขาก็ดึงร่างเล็กให้ก้าวตามขึ้นบันไดไปช้าๆ พามาส่งจนถึงหน้าห้องของน้องสาว อวัสดาดึงประตูให้เปิดออกหากมือหนาก็เอื้อมมาจากด้านหลังดันมันเอาไว้เสียก่อน

“คุณลืมอะไรไปหรือเปล่าหนูดา”

ประโยคนุ่มหูดังขึ้นเบาๆ ซึ่งมาพร้อมกับลมหายใจแผ่วๆ เป่ารดใบหูเล็ก

“ลืม? ลืมอะไรเหรอ”

อวัสดาขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัย แต่ก็นึกไม่ออก

“คุณยังไม่ได้ขอบคุณที่ผมทายาให้เลยนะ แถมยังบริการพามาส่งจนถึงหน้าห้องอีกต่างหาก”

คนมาส่งทวงออกมาตรงๆ เมื่อเห็นว่าคนจะเข้าห้องคงนึกไม่ออกจริงๆ

“ฉันไม่ได้ใช้คุณสักหน่อย คุณก็ทำของคุณเองทั้งนั้น เรื่องอะไรฉันต้องขอบคุณด้วย”

อวัสดาเถียงอย่างไม่ยอม แต่ก็ถนอมเสียงให้เบาๆ เข้าไว้ เพราะเกรงว่าเพื่อนรักจะตื่นมาได้ยิน

“อืม...จะว่าผมแส่เองว่างั้น ไม่เป็นไร ผมหาเองก็ได้ไอ้คำขอบคุณน่ะ”

ก่อนเธอจะทันได้คิดว่าเขาหมายความว่าอย่างไร มือใหญ่แข็งแรงก็กระชากร่างเล็กให้หมุนกลับไปหาแล้วดันแผ่นหลังบางแนบกับประตูห้อง พ้อมๆ กับเรียวปากร้อนๆ ก้มลงมาบดกลีบปากอิ่มอย่างทันท่วงที มือหนาทั้งสองข้างประคองแก้มนุ่มไม่ให้เธอขยับหันหน้าหนีไปทางไหนได้

อวัสดาเบิกตาโพลง ได้แต่อึกอักประท้วงอยู่ในลำคอ แรงบดคลึงของริมฝีปากที่แสนจะร้ายกาจรู้สึกมันจะรุนแรงไปสักนิดเหมือนตั้งใจจะลงโทษที่เธอปากดีกับเขาเมื่อกี้ ทำให้เธอต้องเปิดปากรับเรียวลิ้นร้อนๆ ให้แทรกเข้าไปหยอกล้อตวัดรัดเล่นกับปลายลิ้นอ่อนนุ่มในอุ้งปากเล็กในที่สุด จูบครั้งนี้มันช่างเรียกร้องและเร่าร้อนจนแทบขาดใจ กว่าปากได้รูปจะยอมปล่อยกลีบปากอิ่ม หญิงสาวก็แทบไม่มีแรงทรงตัวจนต้องยึดแขนกำยำเอาไว้แน่น

“ผมถือว่านี่คือคำขอบคุณ ไม่ต้องพูดมันออกมาก็ได้ จะว่าไปแล้วผมก็ชอบแบบนี้มากกว่า มันได้อารมณ์กว่าเยอะ หลับฝันดีนะครับ”

เสียงทุ้มกระซิบบอกแผ่วๆ มาชิดกลีบปากนุ่มๆ แล้วจูบหนักหน่วงทิ้งท้ายมาอีกหนึ่งที ก่อนเขาจะดึงประตูห้องเปิดออกแล้วดันร่างเล็กเข้าไป และจัดการปิดประตูให้ด้วยเสร็จสรรพ

อวัสดาได้แต่ยืนนิ่งพิงหลังกับประตูห้องค้างอยู่เช่นนั้น พลางยกมือเล็กลูบไล้กลีบปากที่ยังกรุ่นไออุ่นจากปากร้อนๆ ไปมาแผ่วเบาด้วยอารมณ์เผลอไผล ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นกุมตรงตำแหน่งหัวใจซึ่งตอนนี้มันเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก แล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ

 “ใจเย็นๆ ยัยหนูดา โอ๊ย…หัวใจจ๋าเต้นให้มันเบาๆ หน่อย แล้วคืนนี้จะนอนหลับไหมเนี่ย”

ชั่วอึดใจหญิงสาวถึงพาร่างไปทิ้งลงบนที่นอนนุ่ม หากเธอยังนอนลืมตาโพลงอยู่ในความมืดโดยไม่รู้ว่าคืนนี้จะหลับลงเมื่อไร