วางแผนสำคัญ

บริษัทเอเจกรุ๊ป

ห้องประธาน

ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคมคายดวงตาสีนิลประกายแรงกล้าหยุดอยู่บนร่างกำยำของผู้ใต้บังคับบัญชา สำรวจความสง่าโดดเด่นของอีกฝ่ายด้วยความชื่นชมก่อนที่ริมฝีปากจะเริ่มเอ่ย

“ที่นั่นมีอะไรทำให้นายต้องเดินทางไปติด ๆ กันแบบนี้”

“เรื่องสำคัญครับ ก็เลยขึ้นมาบอกคุณด้วยตัวเอง”

เสียงหัวเราะในลำคอทุ้มต่ำจากผู้ตั้งคำถาม เมื่อคำตอบที่ได้มาไม่ได้ต่างไปจากที่รายงานก่อนหน้านี้สักนิด อยากรู้มากก็คือ ‘สำคัญ’ นั้นคือเรื่องใดกันแน่ ที่สมุทรปราการมีอะไรน่าสนใจมากกว่าชลบุรีถึงขั้นทำให้คนรักการทำงาน ยึดติดห้องของตัวเองเป็นนิจถึงกับต้องละทิ้งพวกมันไปครั้งละหลาย ๆ วัน?

“ไม่ได้ไปทิ้งไข่ไว้ที่นั่นแล้วต้องรับผิดชอบหรอกนะ”

ธาวินสัพยอกการันต์ ก่อนจะได้รับยิ้มมาดร้ายตอบกลับจากอีกฝ่าย หากไม่ได้รู้จักกันมานานและรู้นิสัยของผู้บริหารมือทองอย่างการันต์แล้วละก็ คงอดคิดไม่ได้ว่าสิ่งที่ตนกล่าวไปนั้นเป็นความจริง

“ถ้าจะมีเรื่องแบบนั้นขึ้นผมไม่ให้อยู่ไกลตัวหรอกครับ คุณวินอย่าเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นสิผมเสียหายนะ”

นอกจากดลธีก็เห็นจะเป็นเจ้านายนี่แหละกล้าเอ่ยคำพูดพวกนี้ ไม่ใช่ว่าตนเป็นคนถือยศถืออย่าง เพียงแต่ว่าเมื่ออยู่ในสังคมหมู่มากพอเอาตัวลงไปเล่นเกินไป ผลที่ได้รับกลับมามักไม่คุ้มเท่าที่สัมผัสมาล้วนหวังผลประโยชน์ด้วยกันทั้งนั้น

“ฮ่าฮ่าฮ่า...ฉันก็อำนายเล่นน่า ว่าแต่มีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่า ติดขัดอะไรบอกมาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ”

“ขอบคุณครับ มีก็คงขอให้คุณวินอนุมัติการลาของผมให้หน่อย งานทั้งหมดคุณพริมาจะเป็นคนประสานระหว่างนี้ ถ้าคุณวินต้องการให้ผมเร่งตรงส่วนไหนก็โทรหาผมแล้วกัน”

“บอกขนาดนี้ฉันยังมีอะไรที่จะเร่งนายได้อีก ถ้ามีก็คงไม่ใช่ฉันแล้วล่ะ” 

ธาวินยิ้มกริ่มให้หลังจากพูดจบประโยค ซึ่งการันต์ก็เข้าใจคำพูดนั้นด้วย เพียงแต่เขาไม่นึกเก็บมาคิดก็แค่นั้น

สองวันต่อมา...

“ใครมันกล้าตลบหลังกู มึงสืบดูหรือยัง?”

ผู้ถูกตำรวจเล่นงานโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ทำงานสายนี้มานานไม่เคยมีใครกล้าเข้ามายุ่ง แต่สองวันมานี้ลูกน้องถูกรวบไปหลายสาย ซ้ำ ‘ทางเดิน’ ยังถูกปิดอีก เรื่องวุ่นวายเข้ามาพร้อม ๆ กันจนเขานี้หัวหมุนไปหมด

“ตามแล้วครับกำนันแต่ไม่รู้ว่าต้นตอมาจากไหน สายของเราบอกยิงตรงจากเบื้องบนเจาะจงลงพื้นที่ตำบลเราด้วยครับ”

ชายร่างใหญ่บึกบึนใบหน้าด้านขวามีรอยแผลเป็นทางยาวจากคมมีดแลดูน่ากลัว ก้มหัวให้กับผู้เป็นเจ้านายตอบด้วยเสียงเบาเพราะกลัวจะถูกเล่นงานเมื่อปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้น

“ไม่ว่าจะเป็นใครมันคิดผิดแล้วที่กล้าเล่นกับกู” ดวงตาวาวโรจน์ของผู้มีอำนาจในมือมาตลอดสบถอย่างเคียดแค้น

“กำนันจะทำยังไงต่อไปครับ” เสียงหวาด ๆ ถามความเห็นต่อจากนั้น

“ถามโง่ ๆ ก็ต้องหยุดทุกอย่างก่อนสิวะ มึงจะออกไปให้พ่อมึงจับไปกินข้าวแดงในตารางหรือไง” หันมาตวาดลูกน้องที่ไม่มีสมองของตนเองเสียงเครียด

“ครับกำนันผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยครับ”

ชายร่างยักษ์ตอบรับอย่างนอบน้อมต่างจากบุคลิกของตัวเองโดยชิ้นเชิง

“รีบไปจัดการให้เรียบร้อยแล้วก็สั่งพวกมันให้ปิดปากให้หมดถ้าใครกล้าปริปากถึงกูก็เก็บมันซะ”

“ครับกำนัน”

ลูกน้องคนสนิทออกจากบ้านไปนานแล้วทว่ากำนันเทพก็ไม่มีทีท่าจะคลายความกระวนกระวายลดน้อยลง กลัวว่าทั้งปล่อยเงินกู้ดอกเบี้ยโหดและเดิน ‘ของ’ จะสาวมาถึงตน ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริงตำแหน่งที่ยึดไว้นานหลายปีรวมถึงเงินทองมากมายและอำนาจก็จะหลุดมือไป

เขายอมไม่ได้แน่ต้องทำทุกวิถีทางไม่ให้บานปลายมากไปกว่านี้!

ทิมพึ่งออกไปจัดการเคลียร์ของในโกดังกลับเข้ามาช่วงบ่ายด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหย่อนตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามบิดา

“ผมเอาของที่เหลือไปเก็บไว้อีกฝั่งแล้วครับ”

“ไม่มีใครตามแกไปใช่ไหม”

“ไม่มีครับ ยังดีที่ตำรวจเพ่งไปกับปล่อยเงินมากกว่าของในโกดัง”

พอได้ยินอย่างนั้นฝ่ามือใหญ่ก็ทุบลงโต๊ะอย่างแรง

“มันจงใจตัดสายในพื้นที่ฉันรับผิดชอบ?”

“หรือจะเป็นพวกที่จะลงสมัยหน้าครับ” ทิมออกความคิดเห็นหากทำแบบนี้บิดาของตนก็จะถูกตำหนิเรื่องละเลยหน้าที่ ส่งผลถึงอนาคตแน่นอน

“ถ้าใช่ฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่ ยังไงช่วงนี้ก็เงียบ ๆ ไว้ก่อนอย่าพึ่งทำอะไรให้ถูกจับตามอง”

“ครับ แล้วเรื่องผมกับน้องเปรมล่ะพ่อจะจัดการอีกทีวันไหน”

“ไว้ก่อน ยังไงเด็กนั่นก็ไม่ไปไหนหรอก เอาเรื่องนี้ให้ผ่านไปให้ได้แค่นี้ก็ปวดกบาลจะแย่อยู่แล้ว”

ว่าจบกำนันเทพก็ลุกขึ้น เดินไปยังห้องพักของตัวเอง

ทิมถอนหายใจอย่างแรง เขาหรืออุตส่าห์ดีใจที่จะได้ครอบครองเปรมยุดาหลังจากหมายปองเจ้าของใบหน้าแสนสวยมานาน แต่เรื่องบ้า ๆ พวกนี้กลับมาทำให้เสียเรื่องจนได้แล้วต้องรอไปอีกนานแค่ไหน?

มินิมาร์ท

“หนูเปรมจัดของในตู้เสร็จแล้วก็กลับบ้านได้เลยที่เหลือป้าทำเอง” 

“ได้ค่ะหนูใกล้เสร็จแล้ว” 

เธออยู่ถึงสี่โมงเย็นหลังจากนั้นป้าแหม่มจะดูร้านต่อจนสองทุ่ม 

“หนูกลับแล้วนะคะป้าเหม่ม” 

“จ้า ขอบใจมากนะไว้เจอกันพรุ่งนี้”

“ค่ะ”

ต่อมา...

เปรมยุดาขับมอเตอร์ไซค์ตามทางถนนคอนกรีตเข้าหมู่บ้าน ทว่ายังไม่ทันได้เลี้ยวก็ต้องแตะเบรกกะทันหัน เมื่อจู่ ๆ ก็ถูกตัดหน้า ยิ่งหัวเสียเมื่อเห็นว่าคนทำนั้นเป็นใคร

“น้องเปรมเลิกงานแล้วเหรอครับ” 

ทิมก้าวมาหาคนที่นั่งคร่อมรถมอเตอร์ไซค์คันเก่า วางมือบนแฮนด์อย่างเอาแต่ใจแม้อีกฝ่ายจะรีบชักมือหนีเขาก็ไม่สะทกสะท้านกับสายตาตำหนิของเธอ

“คุณไม่ควรทำแบบนี้ ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำยังไง” 

บาดแผลในใจเรื่องของพ่อและแม่ยังฝังลึก เมื่อเจอสถานการณ์อย่างนี้ก็ยิ่งทำให้เกิดโทสะจนใบหน้าแดงก่ำ ทว่าก็ยังควบคุมสติเพื่อรับมือกับผู้ทำตัวอุกอาจ ไม่เกรงกลัวต่อการกระทำที่สุ่มเสี่ยงเกิดอันตราย

“พี่ขอโทษครับ แต่ก็กะระยะแล้วว่ายังไงน้องเปรมก็ต้องหลบทันแน่ ๆ” 

ยังมีหน้ามายิ้มภูมิใจอีกเหรอ สุดจะทนกับพฤติกรรมเอาแต่ใจของพวกเขา แต่ไม่อยากรั้งตัวเองให้อยู่ตรงนี้นาน เพราะเป็นเส้นทางเข้าหมู่บ้านจึงไม่มีรถสัญจรไปมาบ่อยนัก หากยังต่อปากต่อคำกับเขามีแต่ทำให้ตนเองตกอยู่ในอุ้งมือคนจ้องแต่จะเอาเปรียบตลอดเวลา 

“งั้นก็ช่วยหลบให้หน่อย จะกลับบ้านแล้ว”

“ไปรถพี่ดีกว่าขี่มอเตอร์ไซค์ร้อนจะตาย”

“ปล่อยแขนเปรมค่ะ คุณทำแบบนี้ไม่สมกับเป็นผู้ใหญ่เลยนะคะ”

“จะต้องกลัวทำไมล่ะครับ ยังไงเราสองคนก็ต้องแต่งงานกัน พี่จับว่าที่เมียตัวเองนิด ๆ หน่อย ๆ จะเป็นไรไป” 

“ใครจะแต่งกับคุณ เปรมไม่เคยรับปากและไม่ตกลงอะไรกับพวกคุณเลยสักครั้ง อย่าเอาเรื่องนี้มาพูดอีกปล่อยนะ...เปรมเจ็บ!” 

เปรมยุดาหมุนข้อแขนให้หลุดจากการเกาะกุม คำพูดของเธอไปสะกิดต่อมโมโหของทิมเป็นอย่างดี ความตั้งใจจะตามมาคุยด้วยพังทลายลงเพราะถูกหญิงสาวซึ่งตนหมายปองปฏิเสธเสียงแข็งอย่างไร้เยื่อใย 

ทิมกระชากร่างบางอย่างแรงจนมืออีกข้างจับแฮนด์ไว้หลุด การทรงตัวของมันขาดสมดุลจึงล้มกลิ้งลงไปข้างทาง เปรมยุดามองสภาพรถที่เก่าอยู่แล้วย่อยยับไม่เป็นท่า มันเป็นคันเดียวที่ผู้ลาลับทิ้งไว้ให้ ขอบตาของเธอร้อนผ่าว ขบริมฝีปากแน่นด้วยความขึ้งโกรธ แล้วหันกลับมาตวาดเสียงเกรี้ยวกราดใส่อีกคน

“ปล่อยฉัน” สะบัดแขนอย่างแรงทว่าก็ไม่สามารถหลุดมาจากอุ้งมือใหญ่ได้ 

“พี่ไม่ยอมปล่อยน้องเปรมไปไหนหรอกนะ รู้ไหมว่าพี่เสียเงินไปเท่าไหร่กว่าจะได้เข้าหาน้องเปรม แล้วคิดว่าบอกจะไม่แต่งก็ทำได้เหรอ” 

“ฉันไม่ได้เอาอะไรของคุณมานี่ ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วยนะ” ยื้อสุดชีวิตไม่ยอมเดินตามเขาไปที่รถ

“ใครจะช่วยพี่ถามจริง ๆ ตอนนี้มีใครไม่รู้บ้างป้าจันของน้องเปรมได้หมั้นหมายพี่ไว้นานแล้ว ยอมพี่ดี ๆ ต่อไปน้องเปรมอยากได้อะไรพี่ก็จะหามาให้ทั้งหมดเลย”

ยิ้มร้ายกาจพลางโอ้อวด ทิมไม่เกรงต่อสิ่งใดด้วยคิดว่าอำนาจที่อยู่ในมือของพ่อตนนั้นทุกคนต่างก็เกรงกลัว จึงย่ามใจว่าไม่มีใครกล้าเข้ามาสอดให้เดือดร้อนแน่

เปรมยุดาถูกฉุดกระชากจากผู้ที่มีกำลังเยอะกว่า เสียงร้องโวยวายไม่ได้ทำให้คนขับรถผ่านไปใส่ใจเลยสักนิด เพียงแค่เห็นว่าชายหนุ่มผู้โอบกอดเธอเป็นใครพวกเขาก็ทำเหมือนกับคนหูหนวกตาบอด 

ริมฝีปากบางขบกัดเข้าหากันจนห้อเลือดด้วยความคิดแค้น ผู้คนเป็นอะไรกันไปหมดเห็นคนเดือดร้อนกลับไม่คิดช่วยสักนิด!