คนของฉัน

บนถนนคอนกรีตทอดยาวไปไกลมีรถสปอร์ตเมอร์เซเดสสีขาวคันหรูกำลังมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านกลางน้ำ ท่อนแขนกำยำประคองพวงมาลัยอย่างมั่นคง ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แว่นสีดำไม่แสดงออกถึงอารมณ์ใด ๆ ในใจประสงค์เพียงไปถึงบ้านของเปรมยุดาก่อนฟ้ามืด

การเดินทางกลับมายังหมู่บ้านแห่งนี้ล่าช้ากว่ากำหนดการไปมาก เดิมที่วางแผนว่าจะออกมาตั้งแต่เช้าตรู่ทว่าพริมาส่งงานด่วนมาให้อนุมัติกว่าจะคุยรายละเอียดกันเสร็จก็ใช้เวลาพอสมควร ถึงอีกจังหวัดก็เลยเย็นแบบนี้

กระทั่งถึงทางเลี้ยวเข้าหมู่บ้านกลางน้ำการันต์ชะลอความเร็วรถลง มีบางอย่างเกิดขึ้นเบื้องหน้า อาจจะเป็นเรื่องของผัวเมียกำลังง้อกันจึงคิดแซงไป แต่แล้วปลายเท้าก็ต้องแตะเบรกอย่างกะทันหันเมื่อฝ่ายหญิงหลุดจากอ้อมกอดของฝ่ายชายแล้วหันกลับมาทางหน้ารถพอดี

“เปรมยุดา!”

เสียงทุ้มเอ่ยชื่อของคนที่อยู่ในหัวเย็นเยียบ พวงมาลัยหมุนออกขวาควงกลับมาด้านซ้ายอย่างรวดเร็ว ปลดเข็มขัดตั้งแต่ยังไม่ทันดับเครื่องยนต์ นาทีนี้อยากกระโจนออกไปด้านนอกโดยไม่ต้องอ้อมทางประตู

 เปรมยุดาถอดใจกับการรอคอยความช่วยเหลือจากรถที่ขับผ่าน สังคมเสื่อมโทรมลงทุกวันความมีน้ำใจหดหายไปตามกาลเวลา เห็นเหตุการณ์อย่างนี้เป็นเรื่องปกติไปแล้วหรือไง 

มีแต่ต้องสู้ด้วยตัวเองถึงจะรอดพ้นไปจากเงื้อมมือของคนทรามนี้ได้

“โอ๊ย!”

ฟันซี่คมฝังลงเนื้อของท่อนแขนสีขาวจนจมเขี้ยว ทิมปล่อยมือโอบเรือนกายเล็กด้วยความเจ็บทันที ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงอย่างไม่สบอารมณ์สุดขีด อุตส่าห์ใจดีด้วยแต่หญิงสาวกลับไม่ยอมรับไมตรี ฉะนั้นก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำดีเพื่อเอาใจเธออีกต่อไป 

“อีเด็กเวรนี่มึงกล้ากัดกูงั้นเหรอ” 

คนที่หาญกล้าคิดเอาตัวเองให้รอดหลับตาปี๋ หดคอลงยกมือขึ้นปิดบังใบหน้าเมื่อเห็นว่าตนเองได้กระตุกต่อมโทสะของอีกฝ่ายให้กระพือขึ้นมาอย่างแรง ทว่ากลั้นหายใจอยู่นานกลับไม่มีแรงปะทะกระทบส่วนใดส่วนหนึ่งบนร่างกาย 

ไม่เพียงเท่านั้นจากความหวาดกลัวเกาะกุมร่างกายจนสั่นเทาก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงเมื่อเสียงทุ้มที่เคยทำให้อุ่นหัวใจดึงอยู่เหนือศีรษะ 

“คิดทำร้ายผู้หญิงแบบนี้ไม่มีความเป็นลูกผู้ชายเลยสักนิด เอาผ้าถุงไปใส่แทนกางเกงหน่อยไหมจะได้ไม่ต้องอายคน”

เจ้าของใบหน้าถมึงทึงจ้องเขม็งไปที่ชายหนุ่มซึ่งตัวเล็กกว่าเขามาก สีหน้าราบเรียบทว่าแววตานั้นแข็งกร้าวน่ากลัวประดุจราชสีห์ผู้เป็นเจ้าป่าแผ่รังสีความน่ากลัวยามปกป้องฝูงใหญ่

ก้านนิ้วเรียวยาวกำรอบข้อมือของอีกฝ่ายเปรียบเสมือนกรงเล็บแหลมคมฝังเข้าไปในเนื้อของศัตรู จนทำให้ใบหน้าของคนอายุอ่อนกว่าหลายปีบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดเพราะถูกบิดจนผิดรูป

“อะ...โอ๊ยเจ็บ ๆ ปล่อยกู มึงเป็นใครถึงกล้าพูดคำนี้ อ๊ากกก...ยอมแล้ว ๆ ปล่อยแขนผมเถอะครับ”

ทำอวดเก่งเบ่งอำนาจบารมีได้ไม่ถึงประโยคทิมก็เสียการทรงตัวเอนไปตามแรงบิดด้วยทักษะเหนือขั้นของคนตัวใหญ่ 

“ฉันไม่จำเป็นต้องรู้ว่านายเป็นใคร รู้แค่ว่าคนที่นายกำลังรังแกอยู่เป็นคนของฉันก็พอ”

การันต์เน้นคำในช่วงท้ายด้วยโทนเสียงดุดันจริงจัง ซ้ำยังไม่ผ่อนแรงบิดแม้เพียงน้อย ไม่ใช่ว่าความโกรธจนหน้ามืดแต่เพราะเขาจำชายตรงหน้านี้ได้ว่าคือใคร!

สิ้นคำนั้นใบหน้าเหยเกก็เบนไปหาเปรมยุดา เขาไม่เคยได้ยินข่าวว่าเธอเคยมีแฟนหรือคบใครมาก่อน แล้วยังจำไม่ได้อีกด้วยว่าผู้ชายน่าเกรงขามคนนี้คือใครในละแวกนี้ ถึงได้ประกาศออกมาว่าหญิงสาวเป็นคนของตัวเอง แต่ถึงจะเป็นใครก็ช่าง... 

หากไม่ทำให้อารมณ์ของผู้มาใหม่เย็นลงมีหวังเขาไม่มีมือไว้ใช้งานแน่

“อ๊าก ขะ...ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นคนของคุณก็เลยหลงผิดไป คุณช่วยปล่อยผมก่อนเถอะนะ ผมผิดไปแล้ว”

การันต์ยังไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนกำลังลง สายตาเฉียบคมประเมินแล้วว่าทักษะของอีกฝ่ายไม่มีเลยสักนิด นอกจากเป็นลูกผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นแล้วก็คงใช้แต่เงินแก้ปัญหา! 

เปรมยุดาหลังจากเรียกสติของตนกลับมาได้ก็ก้าวเข้าไปหาร่างสูงของคุณอา ฝ่ามือเล็กจับแขนเสื้อสีกรมท่าเขย่าเบา ๆ อย่างกลัวว่าหากทำแรงกว่านี้ เธออาจจะถูกลูกหลงแห่งความเกรี้ยวกราดก็เป็นได้ 

“ปล่อยเขาเถอะนะคะอากาน เกิดเขาเป็นอะไรขึ้นมาจะไม่ดี”

เสียงหวานสั่นพึ่งผ่านเหตุการณ์หวาดกลัวหมาด ๆ ดวงตากลมโตช้อนมองคนตัวสูงละห้อย เพราะเกรงว่าตนอาจเป็นต้นเหตุทำให้ผู้มีพระคุณเดือดร้อน

นัยน์ตาสีดำสนิทกดลงต่ำ ความแข็งกระด้างลดน้อยลงแต่ยังคงความราบเรียบไว้เช่นเดิม เมื่อเห็นว่าเธอเนื้อตัวสั่นเทา สองกรามแกร่งผ่อนแรงลดลง จากนั้นดึงสายตากลับมายังผู้ก่อเรื่องก่อนจะสะบัดมือออก 

“กูไม่ปล่อยมึงไว้แน่ จะทำให้รู้ว่าคนที่กล้าลองดีกับกำนันเทพเป็นยังไง”

ว่าจบก็ล้วงเอามือถือกดหาบิดาด้วยท่าทีโอหัง วางท่าข่มขู่คนต่างถิ่นอย่างลำพองใจในระหว่างที่รอสายจากบิดาของตนเอง

“ถ้าคิดว่าจะมีแต่คนเกรงกลัวอำนาจบารมีของพ่อนายก็เรียกพวกมา อย่าลืมว่าคุกไม่ได้มีไว้ขังหมา!” 

[มีอะไรทิม โทรมาแล้วไม่พูด]

 คำว่าคุกทำเขาใจเต้นระรัว

“ผม...เปล่าครับพ่อแค่กดผิด”

[อืม แล้วก็อย่าก่อเรื่องนะทิม] 

“ครับ”

[รีบเข้าบ้านด้วย อย่าออกไปให้พวกตำ....] 

ตู๊ด ๆ 

ไม่รอให้บิดากล่าวจบทิมรีบตัดสายของท่านเสียก่อน หย่อนโทรศัพท์ไว้ที่เดิมแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสองโอบประคองกันอย่างหัวเสีย

ความแค้นในครั้งนี้เขาจะจดจำไว้ อย่างไรเสียเปรมยุดาก็อยู่ที่นี่ยังมีเวลาให้แก้แค้นแน่นอน!

“ฝากไว้ก่อนกูไม่เก็บมึงไว้แน่” 

พ้นไฟท้ายสีแดงไปแล้วการันต์จึงผละลำกายใหญ่ออกจากคนตัวเล็ก

“ทำไมถึงไม่โทรหาอา!”

คำถามแรกที่เอ่ยออกมาไม่ได้พูดถึงเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้นกลับเป็นเบอร์โทรส่วนตัวของตนเองอุตส่าห์ทิ้งเอาไว้แทน

เป็นคำถามเรียกความทรงจำของเธอกลับมา เบอร์โทรและชื่อของเขาไม่ได้อยู่ในสาระบบของสมองเลยสักนิด ลืมไปแล้วว่าเอาวางไว้มุมไหนของบ้านด้วยซ้ำ เนื่องด้วยว่าคุณอาเป็นบุคคลอื่นไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ ทางสายเลือด จึงไม่เคยประหวัดไปว่าต้องขอความช่วยเหลือจากเขา! 

“เอ่อ...หนูหาเบอร์ของอาไม่เจอ”

ได้แต่บอกไปอย่างนี้ ขืนพูดว่าทำหายเกรงว่ามือที่บิดแขนของลูกชายกำนันเมื่อกี้อาจจะย้ายมาอยู่บนคอเธอแทน

การันต์พรูลมหายใจออกมาอย่างแรงเพื่อลดความโกรธขึ้ง

“เอาเถอะ! อาก็อยู่นี่แล้วกลับบ้านกันดีกว่า” โทนเสียงละมุนหูเอ่ยบอกพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กปลอบโยน เรียกขวัญหนีกระเจิงหายกลับมาที่เจ้าตัว 

เปรมยุดาหลุบตากลมโตลงต่ำ ไออุ่นจากฝ่ามือใหญ่ทำให้หัวใจเหน็บหนาวอุ่นวาบอย่างน่าประหลาด เป็นอีกครั้งที่ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายมันเต้นระส่ำ จนเผลอยกมือขึ้นมากอบกุมหน้าอกของตนเองเอาไว้เพราะหวั่นว่ามันจะหลุดออกมาข้างนอกไหม 

“เป็นอะไร เจ็บเหรอ”

“ปะ...เปล่าค่ะ”

“แล้วจับหน้าอกตัวเองทำไม หรือไอ้หมอนั่นมันทำอะไรเรา”

“ไม่ใช่นะคะ หนูแค่รู้สึกว่า....”

“...ว่า?”

“อากานบอกว่าจะพาหนูกลับบ้าน” ไม่ตอบคำถามแต่เปลี่ยนเป็นกลับไปยังคำชวนของเขาแทน 

การันต์ไม่ถามย้ำเมื่อไม่อยากเอ่ยถึงเขาก็จะไม่ทำให้ลำบากใจ ชายหนุ่มพยักหน้าเข้าใจเดินนำเธอไปยังรถของตนแล้วเปิดประตูฝั่งคนนั่งรอ

“แล้วรถหนูล่ะคะ”

“เดี๋ยวอาจัดการเอง”

“แต่ว่าหนูกลัวหาย”

“สภาพนี้ใครมันจะขโมย” 

เปรมยุดาหน้ามุ่ย หันกลับไปมองรถมอเตอร์ไซค์ของตัวเองที่มันหงายท้องลงไปอยู่ข้างทาง

ถึงมันจะเก่าแต่ก็เป็นรถคันแรกที่พ่อกับแม่ซื้อให้นี่! 

รถสปอร์ตเมอร์เซเดสเบนซ์สีขาวคันหรูจอดเทียบอยู่หน้าบ้านของเปรมยุดา เธอเปิดประตูลงมาจากรถของการันต์เองเดินอ้อมมายังรั้วบ้าน มองเข้าไปข้างในที่เงียบสงัดหากว่าไม่มีแสงไฟเปิดสว่างเธอคงคิดว่าไม่มีคนอาศัยอยู่เลย พลันหัวใจดวงน้อยก็กระตุกวูบ

นี่ป้าไม่คิดจะเป็นห่วงเธอเลยเหรอที่กลับบ้านผิดเวลา แม้แต่เสียงโทรศัพท์สักสายก็ไม่ได้ยิน

“มีอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่เข้าไป” การันต์ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเปรมยุดามาครู่หนึ่ง มือที่จับอยู่ขอบรั้วบ้านไม่มีทีท่าว่าจะผลักมันเข้าไป

“เปล่าค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาส่ง อาจะเข้ามาดื่มน้ำก่อนไหม” 

“หึ! นึกว่าจะไม่ชวนเสียอีก พอดีเลยจะได้จัดการให้จบไปเลยทีเดียว”

“จะ...จัดการอะไรเหรอคะ?” 

“เข้าไปข้างในเดี๋ยวก็รู้เอง” 

“....!!”