บทที่ 2

บทที่ 2

ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้เตียงที่เธอนอนอยู่ รัศมีบางอย่างในตัวเขาทำให้ปริมารู้สึกหวิวๆ แปลกๆ แต่รัชภาคย์กลับรู้สึกพอใจเมื่อมองเห็นแววตาตื่นกลัวราวกับลูกกวางน้อยหลงฝูงของเธอ จนเขาต้องระบายยิ้มบางๆ ออกมาซึ่งยิ่งเสริมให้ใบหน้าคมนั้นหล่อเหลาขึ้นเป็นทวีคูณ

“ก็ไม่มากเท่าไหร่ แต่ยังมึนๆ ค่ะ” ปริมาบอกอย่างพยายามรวบรวมสติไม่ให้จดจ่ออยู่ที่เขามากจนเกินไป

“ผมดีใจนะที่คุณไม่เป็นอะไรมาก แต่หมอบอกว่าคุณต้องนอนโรงพยาบาลสักสองสามวันนะครับ”

“สามวันเลยเหรอ” หญิงสาวพูดแผ่วเบาเหมือนน้ำเสียงบ่นของเด็กขี้งอแง

“ครับ” ชายหนุ่มอมยิ้ม นัยน์ตาคมไหวระริกอย่างอดนึกขำไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้มีอะไรหลายๆ อย่างที่ตรึงตาตรึงใจเขาตั้งแต่ครั้งแรกเห็นและพอได้คุยด้วยก็ยิ่งทำให้อยากใกล้ชิดมากขึ้นกว่าเดิมอีก

และก่อนที่ปริมาจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาอย่างเร่งรีบ ทำให้การพูดคุยของทั้งสองคนต้องหยุดชะงักไป ผู้ที่เข้ามาใหม่นั้นก็คือแม่พิมและพ่อทองซึ่งเป็นพ่อและแม่ของปริมานั่นเอง ทั้งสองคนตกใจไม่น้อยเมื่อได้รับโทรศัพท์แจ้งว่าลูกสาวถูกรถชนจึงต้องรีบขับรถจากต่างอำเภอเข้ามาดูอาการของ  ปริมาที่โรงพยาบาลในตัวจังหวัดแห่งนี้

“ปริม!”

คนเป็นแม่กระวีกระวาดเข้ามากอดลูกสาวคนเดียวเอาไว้อย่างห่วงใยทันที

“เจ็บตรงไหนบ้างลูก” นางเอ่ยถามต่อพร้อมกับสำรวจไปทั่วร่างของลูกสาวอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ชื่อเล่นของหญิงสาวถูกเรียกให้ได้ยินเป็นครั้งแรก ‘ปริม’ ชื่อนี้ช่างน่ารักสมตัวเสียจริง รัชภาคย์แอบยิ้มอย่างพึงพอใจ

“ปริมไม่เป็นอะไรจ้ะแม่ รถแค่เฉี่ยวๆ เอง พอดีได้คุณเขาช่วยพามาส่งโรงพยาบาลน่ะจ้ะ” ปริมาคลี่ยิ้มเพื่อให้ผู้เป็นมารดาคลายความกังวลใจพร้อมกับเอ่ยถึงรัชภาคย์ทำให้สายตาของบุพการีสูงวัยทั้งสองจับจ้องไปที่เขาพร้อมกันอย่างเพิ่งนึกได้ว่ามีบุคคลอื่นอยู่ในห้องนี้ด้วย

“สวัสดีครับ” รัชภาคย์ยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม “ผมเป็นคนขับรถชนน้องเขา ต้องขอโทษด้วยนะครับสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น”

“มันเป็นอุบัติเหตุน่ะพ่อหนุ่ม ปริมไม่เป็นอะไรมากพวกเราก็สบายใจแล้ว” พ่อทองบอกเรียบๆ รัชภาคย์ยกมือไหว้เพื่อขอบคุณในความกรุณาของครอบครัวนี้อีกครั้งที่ไม่ถือโทษโกรธเขา

“ถ้าอย่างนั้นผมขออนุญาตมาดูแลคุณปริมจนกว่าจะหายดีนะครับ และก็ไม่ต้องห่วงเรื่องค่ารักษาพยาบาล ผมจะรับผิดชอบให้เอง” ชายหนุ่มเอ่ยอาสาพร้อมทั้งถือโอกาสเรียกชื่อเล่นตามที่พ่อแม่ของเธอเรียกทันที

พ่อทองพยักหน้าน้อยๆ เป็นเชิงอนุญาตอย่างรู้สึกถูกชะตากับบุคลิกและความเป็นสุภาพบุรุษของชายหนุ่มคนนี้ไม่น้อย รัชภาคย์จึงขอตัวกลับหลังจากที่พ่อแม่ของปริมาบอกเขาว่าจะเป็นคนเฝ้าหญิงสาวเองในคืนนี้

รัชภาคย์ขับรถมาถึงบ้าน เขาก็ตรงขึ้นไปยังห้องของตัวเองและอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวเข้านอน ก่อนจะล้มตัวลงที่เตียงกว้าง

‘ปริม’ ชื่อและใบหน้าหวานๆ ของเธอผุดขึ้นในความคิดของเขาอีกครั้ง วันนี้เขาเกือบจะขโมยจูบเธอเพียงเพราะรู้สึกว่าเธอช่างดึงดูดจนเขาอดใจไม่อยู่ ทั้งๆ ที่ปกติผู้ชายอย่างเขามีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้าใส่ ชายหนุ่มขยับตัวอย่างหงุดหงิดกับปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นกับร่างกายของตัวเองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เช้าวันรุ่งขึ้น...

รัชภาคย์หอบดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่เข้ามาในห้องคนป่วยในขณะที่ปริมานอนอยู่เตียงตามลำพังเพราะพ่อทองและแม่พิมกลับบ้านไปอาบน้ำตั้งแต่เช้าตรู่

“มาแล้วครับ” เขาทักทายพร้อมกับยิ้มอวดฟันขาวสะอาดเป็นระเบียบ

ชายหนุ่มก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องมาแต่เช้าขนาดนี้ รู้แต่ว่าเมื่อคืนเขาแทบจะนอนไม่หลับเมื่อคิดถึงดวงหน้าสวยหวานของคนที่กำลังนอนอยู่ อยากให้ถึงตอนเช้าเร็วๆ เพื่อจะได้มามองเธอใกล้ๆ แบบนี้ ใบหน้าหล่ออดหัวเราะตัวเองไม่ได้ที่มีอาการเหมือนหนุ่มน้อยแรกรักซึ่งมีอาการทุรนทุรายอยากเจอหน้าสาวอยู่ตลอดเวลา

“มาแต่เช้าจังเลยนะคะ...” เสียงแผ่วหวานเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งยิ้มบางๆ อย่างทักทายพลางถือโอกาสมองเขาอย่างสำรวจ วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีน้ำเงินเข้มปลดกระดุมสองเม็ดบนเผยให้เห็นหน้าอกกำยำและกล้ามเนื้อแข็งแรงจนนึกจะลองสัมผัสเล่น หญิงสาวอยากจะโกหกตัวเองว่าไม่ได้หัวใจกระตุกเพียงเพราะสบตากับผู้ชายตรงหน้า แต่หัวใจดวงน้อยที่กำลังแกว่งไหวมันย้ำชัดว่าเธอเกิดอาการเช่นนั้นจริงๆ

“เอาดอกไม้มาเยี่ยมคนป่วย ไม่รู้จะชอบหรือเปล่านะครับ”

“ไม่เห็นต้องลำบากเลยค่ะ” หญิงสาวพูดและทำท่าจะลุกขึ้นนั่ง ชายหนุ่มจึงวางดอกไม้และรีบเข้าไปช่วยประคองให้ปริมานั่งพิงหัวเตียง แต่ในขณะที่ถอยมือกลับ มือหนาก็เฉียดไปโดนยอดอกของเธอเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ ชายหนุ่มขนลุกเกรียวขึ้นมาทันที อะไรบางอย่างแข็งขึงและขยายตัวขึ้นเป็นลำ ร่างกายเขาเหมือนตอบสนองต่อสัมผัสเล็กๆ น้อยๆ นั้นอย่างรวดเร็ว

“ขอโทษครับ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเมื่อรู้สึกว่าปริมาก็ตัวแข็งทื่อไปเช่นกัน

“เอ่อ...ค่ะ” เสียงหวานตอบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเก้อเขินพร้อมกับหลุบตาลงเพื่อปิดบังความหวั่นไหวของตัวเอง ใบหน้าเรียวมนแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุกอย่างชวนมอง

“ปริมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย” หญิงสาวรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเมื่อรู้สึกว่าห้องทั้งห้องเงียบไปชั่วขณะได้ยินแต่เพียงเสียงลมหายใจของเขาและเธอดังผาดแผ่วเท่านั้น

“เอ่อ... ลืมไป ผมชื่อกันต์ครับ” เขาแนะนำตัวเอง ก่อนจะยื่นนามบัตรไปให้กับเธอ

ปริมารับมาและกวาดสายตาลงไปดูตัวหนังสือบนบัตรนั้น รัชภาคย์ รักษ์เกียรติธนาคุณ เจ้าของธุรกิจค้าวัสดุก่อสร้าง ‘ไม่ผิดตัวแน่’ หญิงสาวคิดในใจอย่างสมหวัง เมื่อแผนการของเธอเริ่มก้าวหน้าไปอีกขั้น

“นามสกุลยาวจังเลยนะคะ” เธอหัวเราะเบาๆ แต่ดูเหมือนจะทำให้โลกทั้งใบสดใสขึ้นมาทันที

...ผู้หญิงคนนี้มีอะไรหลายอย่างที่น่าทึ่งและดึงดูดเขาได้อย่างไม่ยากเย็นเลย...

 รัชภาคย์ตาพร่าไปชั่วขณะ