บทที่ 1

บทที่ 1

สายลมเอื่อยๆ ที่พัดพลิ้วหวิวไหวมากระทบกับต้นหูกวางต้นใหญ่ซึ่งสูงตระหง่านโดดเด่นอยู่ริมถนนเป็นระยะๆ พอจะช่วยทำให้ความร้อนอบอ้าวในยามบ่ายแก่ๆ ผ่อนคลายลงได้บ้าง เมื่อมองไปยังสวนหย่อมที่อยู่ใกล้ๆ บริเวณนั้น ก็เห็นลำน้ำพุพุ่งทะยานขึ้นด้านบนอย่างต่อเนื่อง สายน้ำแตกกระเซ็นให้ความชุ่มชื้นกับต้นหญ้าเล็กๆ อยู่รอบๆ จนดูมีชีวิตชีวาท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนระอุซึ่งกำลังสาดส่องลงบนพื้นถนนจนทำให้สายตาคู่สวยดุจประกายเพชรต้องหรี่มองพร้อมบังยกมือป้องแสงที่หน้าผากอย่างใจจดใจจ่อเนื่องด้วยกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง

รถเมอร์เซเดสเบนซ์สปอร์ตเอสแอลเครุ่นใหม่ล่าสุดบ่งบอกถึงฐานะและรสนิยมของผู้ขับได้เป็นอย่างดีกำลังแล่นใกล้เข้ามายังบริเวณสี่แยกไฟแดง รถคันดังกล่าวก็ชะลอความเร็วลงเมื่อสัญญาณไฟจราจรสีแดงสว่างวาบขึ้น ‘รัชภาคย์ รักเกียรติธนาคุณ’ หนุ่มหล่อวัยสามสิบปี แตะเบรกอย่างคล่องแคล่วและหยุดรถหลังเส้นสีขาวก่อนจะถึงทางม้าลายเพื่อให้คนเดินข้ามถนน อีกงสองนาทีต่อมามือหนาก็เลื่อนไปเปลี่ยนเกียร์แบบอัตโนมัติเพื่อเตรียมออกรถเมื่อเห็นสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว ทันใดนั้น!! เท้าที่กำลังแตะคันเร่งก็เปลี่ยนมากระทืบเบรกแทบไม่ทัน เมื่ออยู่ๆ ก็มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งพรวดพราดออกมาจากข้างถนน

เอี๊ยดดด!!!

เสียงเบรกลากล้อรถดังพร้อมๆ กับร่างบางของหญิงสาวคนนั้นล้มกลิ้งลงไปนอนกลางถนนในเสี้ยววินาที ท่ามกลางสายตาของคนนับสิบที่มองเห็นเหตุการณ์อย่างตกใจ รัชภาคย์รีบเปิดประตูรถและวิ่งลงมาดูคนที่ถูกรถของเขาชนด้วยความร้อนใจ

“คุณครับ! คุณครับ!” ชายหนุ่มเข้ามาประคองร่างคนที่นอนอยู่ขึ้นไว้ในอ้อมแขนอย่างเป็นห่วง แต่แล้วอะดรีนาลีนในร่างกายเขาก็หลั่งผิดปกติไปชั่วขณะ เมื่อเห็นใบหน้าสวยหวานของคู่กรณีอย่างเต็มตาเป็นครั้งแรก ดวงตากลมโตที่ล้อมกรอบด้วยแพขนตางอนยาวคู่นั้นราวกับสิ่งมหัศจรรย์บางอย่างในโลกที่สามารถสะกดเขาจนไม่อาจถอนสายตาไปได้ง่ายๆ

“จ...จ...เจ็บ…” เสียงของหญิงสาวดังขึ้นแผ่วๆ ก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไป ปลุกให้รัชภาคย์หายจากอาการตกตะลึงในนาทีนั้น ชายหนุ่มจึงรีบช้อนร่างบางไปที่รถของตัวเองทันที ก่อนจะแตะคันเร่งและหมุนพวงมาลัยมุ่งหน้าตรงไปยังโรงพยาบาลซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดในตอนนั้น

ทันทีที่รถเมอร์เซเดสเบนซ์สปอร์ตเข้ามาจอดยังหน้าตึกของโรงพยาบาล หญิงสาวผู้นั้นก็ถูกพาไปที่ห้องฉุกเฉินโดยมีรัชภาคย์ตามไปดูอาการอย่างเป็นห่วง แต่เขาถูกห้ามให้รออยู่แค่หน้าห้องเพื่อรอฟังอาการจากปากของหมอเท่านั้น และอีกหนึ่งชั่วโมงหมอก็กลับออกมา รัชภาคย์รีบตรงเข้าไปถามอย่างร้อนใจ

“เป็นไงบ้างครับหมอ”

“คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ โชคดีที่มีแค่อาการฟกช้ำและรอยถลอกตามร่างกายเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่หมอคงต้องให้นอนพักดูอาการที่โรงพยาบาลสักสองสามวันก่อน เพื่อตรวจให้แน่ใจอีกครั้ง”

“ขอบคุณมากครับหมอ ขอบคุณจริงๆ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อรู้ว่าอาการของคู่กรณีไม่หนักหนาอย่างที่กังวลไว้แต่แรก

รัชภาคย์เดินตามพยาบาลไปยังห้องพิเศษที่ตัวเองได้จองไว้ เขารีบเปิดประตูเข้าไปในห้องทันที ลำขายาวแข็งแรงก้าวตรงไปยังเตียงผู้ป่วยซึ่งตอนนี้มีร่างบางของหญิงสาวที่ถูกรถเขาชนนอนอยู่บนนั้นโดยที่เธอยังคงหลับอยู่

ตาคู่คมเผลอจ้องหญิงสาวอย่างไม่ตั้งใจแต่ความสวยหวานนั้นดึงดูดจนไม่อาจละสายตาจากใบหน้านวลได้ง่ายๆ ดวงตาของเธอหลับพริ้มขนตางอนยาวประดับดวงตายามหลับชวนให้น่ามองอย่างประหลาด จมูกโด่งเล็กๆ เชิดขึ้นน้อยๆ บ่งบอกนิสัยของเจ้าตัวว่าคงจะแสนงอนไม่เบา ริมฝีปากบางนั้นยังคงเป็นสีชมพูระเรื่อจางๆ เผยอขึ้นราวกับจะเชิญชวนให้ชิมรสหวานของมัน หน้าอกอวบทั้งสองข้างเบียดเสื้อตัวโคร่งของโรงพยาบาลขึ้นมาอวดความกลมกลึงต่อสายตาคนมอง เรียวแขนเรียวเล็กรับกับช่วงเอวคอดอย่างสมส่วน

ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดให้ก้มหน้าลงไปหาริมฝีปากบางนั้นอย่างลืมตัว แต่ดูเหมือนผู้เป็นเจ้าของจะรู้ว่ามีคนกำลังจะรุกรานจึงขยับตัวและลืมตาขึ้นทำให้ชายหนุ่มต้องรีบเขยิบออกห่างโดยอัตโนมัติทันที

ปริมามองไปรอบๆ ห้องอย่างไม่คุ้นสายตา พร้อมๆ กับคำถามที่ผุดขึ้นใจว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหนและมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วพลันสายตาคู่สวยของหญิงสาวก็สะดุดกับร่างของใครคนหนึ่งซึ่งกำลังยืนมองมายังเธออย่างไม่วางตา ผู้ชายคนนี้จัดว่าหล่ออย่างร้ายกาจ ใบหน้าคมเข้ม คิ้วหนาดกดำ ดวงตายาวรีสีน้ำตาล รับกับจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยัก ผิวขาวละเอียด รูปร่างสูงตระหง่านเต็มไปด้วยพละกำลังสมกับเป็นชายชาตรีทุกกระเบียดนิ้ว ดวงตาคมกริบคู่นั้นทำให้ปริมาหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลจนเธอเองก็ตกใจไม่น้อยกับปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นของตัวเอง หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ เพื่อไล่ความรู้สึกนั้นออกไปจากหัวใจ และบอกตัวเองว่า

...นี่มันเพิ่งแค่เริ่มต้นเท่านั้น เธอจะต้องไม่หวั่นไหวกับผู้ชายคนนี้โดยเด็ดขาด!!...

“คุณฟื้นแล้วเหรอครับผมตกใจแทบแย่” เสียงทุ้มน่าฟังของเขาช่างสมกับใบหน้าที่หล่อเหลาของผู้เป็นเจ้ายิ่งนัก ปริมาแทบจะหาข้อติในตัวผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลยสักอย่าง

“เอ่อ ค่ะ คุณเป็นคนพาฉันมาส่งที่นี่เหรอคะ”

หญิงสาวตอบเป็นประโยคแรกพร้อมกับจ้องมองเขาอย่างเต็มตา ไม่ว่าจะเพ่งพิศมุมไหนผู้ชายคนนี้ก็ทรงเสน่ห์ชวนให้ลุ่มหลงจนใจสั่นแรงระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก

“ครับ ผมเป็นคนขับรถชนคุณ แล้วก็เป็นคนพาคุณมาส่งโรงพยาบาล คุณเจ็บมากมั้ย”