Chapter 12

“จำละครเรื่องนั้นได้หรือเปล่า ไอ้เล่ห์ร้งเล่ห์ร้ายอะไรที่แกชวนฉันดู ตอนที่ยายตัวร้ายกับแฟนวางแผนวางยาในแก้วน้ำให้นางเอกกินแล้วก็จับแก้ผ้าถ่ายรูปเอาไว้แบลกเมย์เรียกเอาเงินนะ”

เมษาถามกานพลู จำได้ว่าตอนที่ดูละครเรื่องนั้น เธอทั้งโกรธและเกลียดตัวร้ายกับแฟนมาก ที่ทำร้ายผู้หญิงแสนดีแสนดีและน่ารักอย่างนางเอกที่เธอจำไม่ได้แล้วว่าใครเป็นคนแสดง

“ฉันว่ามันน่าจะใช้ได้นะกาน เราหาใครสักคนที่ไว้ใจได้ มาทำทีว่ามีความสัมพันธ์กับมีนา ถ่ายรูปตอนที่มีนาและผู้ชายคนนั้นกอดจูบกันอยู่ในห้องเอาไว้” เพียงแค่คิดว่าตอนนี้เธอมีแผนการเอาคืนมีนาได้ เมษาก็ยิ้มกริ่มดวงตาเป็นประกาย “ถ้าให้ดีนะกาน เราก็วางแผนให้พี่บีมาเห็นด้วย แกเห็นว่าไงบ้างเพื่อน แผนที่ฉันคิดดีหรือเปล่า”

ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผน เบนนิโต้ก็จะได้เห็นตัวจริงของมีนาเสียที แล้วเขาก็จะเข้าใจในตัวเธอและให้โอกาสเธอพิสูจน์ว่าสิ่งที่รู้เกี่ยวกับเธอนั้นมันไม่มีสิ่งใดเป็นความจริงแม้แต่นิดเดียว

เมษาถามเพื่อนโดยไม่ทันเอะใจว่ากานพลูไม่ได้ฟังสิ่งที่เธอบอกเลยสักนิด

“กาน...กาน...แกมองอะไรนะ ทำไมไม่ฟังฉันเลย” เมษามองตามมือกานพลูชี้ไปที่รถคันหนึ่ง

“เฮ้ย! นั่นมันรถพี่บีนี่น่า แกขับตามไปเลยกาน” เมษาชี้มือชี้ไม้ไปที่รถและกระตุ้นให้กานพลูขับรถตามอย่างรวดเร็ว ซึ่งเพื่อนรักก็ขับรถตามได้อย่างรวดเร็วทันใจเช่นกัน

“นายครับ ผมว่ามีรถตามเรามาครับ”

คาร์เมนบอกเบนนิโต้ที่ไม่สนใจสิ่งใดนอกจากก้มหน้าก้มตาดื่มกินน้ำหวานจากปากอวบอิ่มของศรีอัปสร ม่ายสาววัยสามสิบปีที่แม้จะอายุมากแล้วแต่ยังคงความสาวความสวยไว้อย่างดี จนเป็นที่หมายปองของหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่หลายต่อหลายคน แต่เธอก็มาตกลงมีความสัมพันธ์แบบชั่วครั้งชั่วคราวกับนายของเขา

“แน่ใจนะคาร์เมน รถคันนั้นตามเรามา” เบนนิโต้ถามย้ำเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง แต่ยังไม่ยอมละปากจากซอกคอหอมนุ่มของคู่นอนชั่วคราวที่เขาติดใจลีลายั่วยวนอารมณ์จนต้องโทรเรียกมาบริการปลดปล่อยอารมณ์ให้

“ครับนาย ผมมองหลายครั้งแล้ว เห็นขับตามเรามาได้สักครู่ใหญ่แล้วครับ”

เบนนิโต้ละสายตาจากคอเนียนนุ่มขึ้นไปมองตามคำพูดของคาร์เมน “รถเต่าสีชมพูนั่นใช่ไหมคาร์เมน” ชายหนุ่มถามก่อนจะก้มลงหาความหวานจากปากศรีอัปสรต่ออย่างไม่สนใจเพราะรู้ว่ายังไงซะคาร์เมนก็จัดการได้

“ครับนาย” คาร์เมนตอบรับอย่างเย็นชาไร้ความรู้สึก

“อัปสรจ๋า วันนี้เราเปลี่ยนโปรแกรมไปร้านอาหารเรือนรัก ดินเนอร์ท่ามกลางแสงเทียนในโรงแรมหรูระดับห้าดาวที่ผมเพิ่มจะเทคโอเวอร์ได้กันดีกว่านะ”

เบนนิโต้เอ่ยเสียงหวานกับศรีอัปสร โดยไม่ยอมละจากอกอวบเต่งตึงที่ชูชันเพราะฝีมือเขา แม้จะผ่านการมีสามีมาแล้วแต่ศรีอัปสรยังคงรักษารูปร่างให้เต่งตึงด้วยการฝึกโยคะและออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ

“แล้วแต่คุณซิคะฮันนี่” ศรีอัปสรตอบกลับน้ำเสียงแหบพร่า เนื้อตัวอ่อนระทวยเหมือนขี้ผึ้งโดนไฟลนเพราะฤทธิ์ปากและมือเบนนิโต้ที่โจมตีอย่างไม่หยุดยั้ง แม้กระทั่งในรถก็ไม่ยอมปล่อยให้เธอได้หายใจหายคอ หญิงสาวจิกทึ้งเส้นผมหนานุ่มระบายความเสียวซ่านและรัญจวน

“ขับรถไปโรงแรมฟ้าดารานะคาร์เมน เราจะล่อมันไปที่นั่น ฉันอยากรู้ว่ามันเป็นใคร ถึงกล้ามาหาญต่อกรเล่นกับเบนนิโต้ ริชชี่” ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงดุกร้าว ดวงตาวาววาบขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติ

“ครับนาย” คาร์เมนรับคำ ก่อนจะเลี้ยวรถมุ่งไปโรงแรมฟ้าดารา สายตาเหลือบมองรถเต่าสีชมพูที่ยังขับตามเขาและเบนนิโต้ไม่ลดละเช่นกัน สายตาคาร์เมนเปล่งประกายแข็งกร้าวขึ้นอย่างน่ากลัว ถ้าหากสองสาวได้มาเห็น คงจะต้องกลัวจนตัวสั่น ชายหนุ่มหักหัวรถเลี้ยวเข้าจอดบริเวณโรงรถสำหรับผู้บริหารโรงแรมฟ้าดารา ที่เบนนิโต้พึ่งจะเทคโอเวอร์มายังไม่ทันจะถึงสามเดือนดี

เบนนิโต้คล้องแขนศรีอัปสรเดินเข้าไปในโรงแรม ปล่อยให้คาร์เมนเฝ้ารอดูคนที่ริอ่านขับรถตามโต้มาอย่างไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง จะต้องเจอกับสิ่งใด หรือไม่คงอยากจะหาที่ตายเร็วๆ ถึงกล้ามายุ่งกับพวกเขา

รถเต่าสีชมพูเลี้ยวตามรถเก๋งของเบนนิโต้มาหยุดจอดหน้าโรงแรมและปล่อยให้ผู้หญิงคนหนึ่งก้าวลงจากรถก่อนที่คนขับจะวนหาที่จอด

คาร์เมนจ้องมองร่างสูงโปร่งคุ้นตาก้าวเดินอย่างมั่นใจ ไม่เหลียวซ้ายแลขวามุ่งเข้าสู่ประตูด้านหนึ่งของห้องอาหารที่เบนนิโต้พาศรีอัปสรเข้าไปเมื่อสักครู่ ชายหนุ่มรีบเดินไปดักหน้าเมษาที่ปรายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่ชอบใจ ใบหน้านวลผุดผาดบึ้งตึง ดวงตากลมโตแดงก่ำอย่างที่บอกให้รู้ว่าทั้งโกรธและไม่พอใจอย่างรุนแรง

“สวัสดีคาร์เมน พี่บีอยู่ข้างในใช่ไหม” หญิงสาวถามเสียงหวานใส เธออย่างสะกดกลั้นอารมณ์เต็มที่เพราะสายตาดูถูกของชายตรงหน้า หญิงสาวยกสองมือขึ้นกอดอก ยืนแยกเท้ามองคาร์เมนตาเขียวเข้ม พร้อมแยกเขี้ยวใส่ชายหนุ่มที่ยืนมองอย่างไม่สะทกสะท้านและเกรงกลัว

คาร์เมนมองหญิงสาวตรงหน้า คิ้วเข้มเลิกขึ้นข้างหนึ่งอย่างแปลกใจ ปกติแล้วเขาเห็นเมษาแต่งตัวแบบง่ายๆ สบายๆ แค่เสื้อยืดและกางเกงยีนขาดๆ รองเท้าผ้าใบกระด่างกระดำ หน้าตาก็ไม่เคยจะแต่งแต่ หากคราวนี้...ชายหนุ่มบอกตรงๆ ว่าเขาแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง

เมษาอยู่ในชุดแซกสีฟ้า ยาวถึงเข่า วงหน้ารูปไข่ตกแต่งอย่างประณีตและสวยงาม ริมเคลือบลิปติกสีชมพูมันวาว พวงแก้มเป็นสีชมพูรับกับริมฝีปาก ผมที่เคยปล่อยยาวกลับถักเป็นเส้นเล็กๆ และรวบขึ้นไปม้วนไว้บนศีรษะ ดูแล้วน่ารักไม่น้อย

เมษาในวันนี้กลายเป็นสาวสวยและสดใสต่างจากที่เขาเคยเห็นลิบลับ แต่ถึงข้างนอกจะตกแต่งอย่างสวยงามเพียงใด ข้างในก็ยังคงเป็นหญิงปากร้ายนิสัยเสีย ไม่ว่าจะเจอกันกี่ครั้งเมษาจะต้องพูดจากด่าว่าเขาเสียๆ หายๆ และชอบทำร้ายร่างกายเขาทีเผลออยู่เสมอ