Chapter 11

“คาร์เมน” เบนนิโต้เงยหน้าจากโน๊ตบุ๊คตัวเล็ก ร้องเรียกที่เป็นทั้งเพื่อนและบอร์ดี้การ์ดคู่ใจ ชายหนุ่มเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเมื่อยล้า เขานั่งเคลียร์งานตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ก็บ่าย ตอนนี้เลยเหนื่อยและเพลีย อยากจะได้ใครสักคนมาช่วยผ่อนคลายความเมื่อยล้าที่เกิดและคนที่เขานึกถึงในตอนนี้ก็คือศรีอัปสร ม่ายสาววัยสามสิบปี สาวสวยใจถึงที่พร้อมจะบริการให้เขาได้มีความสุขเหมือนกับได้ขึ้นสวรรค์

“ครับนาย” คนถูกเรียกขานรับ ใบหน้าเฉยชาละจากคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะตัวเก่งที่เขาใช้ทุกครั้งเวลาที่มาทำงานที่นี่ ชายหนุ่มมองหน้าผู้เป็นนายอย่างรู้ดีว่าคงจะเหนื่อย อยากได้ใครสักคนมาคอยนวดผ่อนคลายอารมณ์ให้

“หลังจากเคลียร์งานบ้าๆ นี่ให้เสร็จ เราสองคนมีโปรแกรมอะไรเพิ่มเติมอีกหรือเปล่า” ชายหนุ่มลุกขึ้น สอดมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงขณะพาร่างสูงใหญ่ไปยืนที่ตรงกระจกบานแก้วและมองออกไปด้านนอก

บ้านหลังนี้พ่อและแม่สร้างขึ้นโดยให้เขาและพี่ชายออกแบบตกแต่งห้องทำงานและห้องส่วนตัวตามความชอบของแต่ละคน ด้านนอกก็ให้เขาและพี่ชายรวมไปถึงคาร์เมนและคริสเตียโนช่วยกันหาต้นไม้ใบหน้าที่แต่ละคนชอบมาปลูกไว้อย่างเป็นสัดส่วน บางต้นไม่น่าจะเข้ากันเลย แต่เมื่อเวลาผ่านไปกลับดูกลมกลืนและเข้ากันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ

“ไม่มีครับ” คาร์เมนตอบ ก่อนจะก้มลงดูตัวเลขของบัญชีในคอมพิวเตอร์ตัวเดิม คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย มันเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างมาฉุดรั้งสายตาเอาไว้ ที่เขายังบอกไม่ถูกว่ามันเป็นอะไร คงจะต้องรอให้เบนนิโต้ตรวจสอบอีกครั้งนั่นแหละ เขาถึงจะได้คำตอบที่กระจ่างชัด

“มีอะไรหรือคาร์เมน” เบนนิโต้ถามเมื่อหันมาทันได้เห็นสีหน้าคาร์เมนที่เปลี่ยนไปแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม เยือกเย็นราวกับน้ำแข็งและไร้ชีวิตชีวาเป็นเหมือนหุ่นยนต์มากกว่าคนเสียอีก จนเขาอยากจะรู้เหมือนกัน จะมีใครทำให้สีหน้าเพื่อนคนนี้เปลี่ยนแปลงไปได้บ้าง น้อยนิดก็ยังดี

ชายหนุ่มเดินไปหาเพื่อนรัก มองตัวเลขสีแดงสองสามจุดที่คาร์เมนชี้ให้ดูด้วยความสงสัย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันดวงตาเป็นประกายสีแดงวาบขึ้นมานิดหนึ่งก่อนที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“นายคิดว่าไงคาร์เมน”

คาร์เมนไม่ตอบ แต่เดินไปหยุดตรงที่เบนนิโต้เดินไปดูเมื่อครู่ เขาพอจะรู้ว่าตอนนี้คนเป็นนายคิดจะทำอะไร อีกไม่นานก็จะได้รับคำตอบ ตัวเลขสีแดงที่เห็นหมายถึงอะไร

ชายหนุ่มมองต้นไม้ต้นเล็กที่เขาปลูกไว้ ที่ตอนนี้มันเติบใหญ่และปริดอกออกผลให้เขาและทุกๆ คนในบ้านได้เก็บกิน เพียงพอสำหรับเอาไปฝากคนรู้จักได้อีกด้วย แต่ก็เคยมีครั้งหนึ่งที่มีเด็กที่อาศัยอยู่ใกล้ๆ มาขโมยไปขาย

จำได้ว่าครั้งนั้นเบนนิโต้เป็นคนจับได้ บทลงโทษที่เด็กๆ พวกนั้นได้รับคือการให้กินมะม่วงที่ยังไม่สุกและเปรี้ยวจนเข็ดฟันจนเด็กเหล่านั้นต้องอ้อนวอนขอร้องและบอกว่าจะไม่ขโมยอีกแล้ว เบนนิโต้ถึงได้ยอมปล่อยตัวไป แต่ชายหนุ่มก็ยังคงติดตามดูพฤติกรรมของเด็กเหล่านั้นอยู่เสมอ ให้ทุนการศึกษาและจัดหาเสื้อผ้าและอุปกรณ์การเรียนให้ตลอดทุกปี จนเดี๋ยวนี้เด็กเหล่านั้นเติบใหญ่และหันมาทำงานให้กับเบนนิโต้เป็นการตอบแทนบุญคุณ

“นายติดต่อคนของเราที่นั่น ให้เริ่มจับตาดูทุกคนและสืบหาข้อมูลด้วย”

“ครับนาย” คาร์เมนรับคำและจัดการติดต่อคนวงในให้จัดการเรื่องที่เบนนิโต้สั่งอย่างรวดเร็ว

“เสร็จเรื่องแล้ว ฉันว่าเราไปหาอะไรผ่อนคลายอารมณ์กันดีกว่า” เบนนิโต้คว้ากุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานโยนให้คาร์เมนที่ลุกขึ้นและรับมันไว้ทันทีเช่นกัน

สองหนุ่มเดินเคียงข้างกันไป โดยที่เบนนิโต้ได้แต่ภาวนา ขออย่าให้วันนี้เป็นวันโชคร้าย เจอกับยายสาวจอมยุ่งเมษาเลย ไม่รู้เป็นยังไงราวกับหญิงสาวเป็นแม่มด จึงสามารถติดตามเขาไปได้ทุกหนทุกแห่ง ก่อกวนอารมณ์เขาให้เป็นไฟได้ทุกครั้งด้วยซิน่า

เบนนิโต้สะบัดศีรษะ เขาคิดถึงยายตัวร้ายเมษาทำไมกันนี่ เจอยายนั่นทีไร เขาต้องอารมณ์เสียทุกครั้ง ใบหน้าหวานสวย แต่ปากยิ่งกว่ากรรไกรโรงพยาบาล เถียงคำไม่ตกฟาก ไม่รู้ว่าเป็นพี่น้องกับมีนาได้ยังไงซิ แฟนเขาทั้งอ่อนหวานและน่ารัก การบ้านการเรือนก็เก่ง ไม่เคยมีข่าวไม่ดีผ่านมาเข้าหู ต่างจากเมษาที่มีแต่ข่าวคาวๆ ทั้งสิ้น แต่ถึงแม้จะบอกว่าอย่าไปคิดถึงยายตัวยุ่งเมษา แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมในสมองเขาถึงได้คุ้นเคยกับเมษาอย่างประหลาด ในใจเหมือนกับมีอะไรบางอย่างบอกให้เขาคิดดูให้ดีๆ

“มีอะไรหรือเปล่าครับนาย” คาร์เมนถามเบนนิโต้ที่ตอนนี้เขาเข้ามานั่งในรถและสตาร์สเรียบร้อยแล้วแต่นายหนุ่มยังยืนขมวดคิ้วเท้าสะเอวอยู่ข้างๆ

“หือ เปล่า ไม่มีอะไรหรอกคาร์เมน” เบนนิโต้ก้าวขึ้นไปนั่งบนรถ “ออกรถเถอะ”

คาร์เมนทำตามคำสั่ง พารถคันใหญ่ออกไปจากบ้านทันทีเช่นกัน

ภายในรถเต่าสีชมพูหวาน เมษาที่ไม่ยอมให้สมองว่าง เมื่อภาพความดีใจและสะใจของมีนายังคอยเฝ้าติดตามหลอกหลอนเธออยู่ตลอดเวลา เธอจะต้องหาวิธีการเพื่อขัดขวางความต้องการของยายปีศาจมีนาให้ได้!

“ฉันพอจะมีความคิดดีๆ ออกมาบ้างแล้วนะกาน แต่ไม่รู้ว่ามันจะแรงไปหรือเปล่านะซิ ถึงยังไงมีนาก็เป็นพี่สาวฉัน” เมษาอดกังวลเพราะความคิดของตัวเองไม่ได้

“แกเล่ามาก่อนละกัน มีความคิดอะไรดีๆ เกิดขึ้น”

กานพลูใช้มือเคาะพวงมาลัยรถเป็นจังหวะอย่างใช้ความคิดเช่นกัน เธอมองรถเก๋งที่เธอรู้สึกคุ้นกับเลขป้ายทะเบียนเหลือเกิน ก่อนจะร้องอ๋อในลำคอ เมื่อนึกถึงตัวเลขที่เมษาชอบย้ำอยู่บ่อยๆ ได้

“พี่บีชอบสปอร์ตสีดำนะกาน แต่ปกติแล้วมักจะไม่ค่อยได้ใช้ เพราะจะต้องมีคนขับให้ เพื่อพี่บีจะได้อี๋อ๋อกับผู้หญิงได้ถนัดๆ หมายเลขรถก็ พ 8...นะแก”

เบนนิโต้จะไปไหน...เอาน่า ยังไงก็ขับตามไปก่อนแล้วกัน กานพลูบอกกับตัวเอง จนไม่ทันได้สนใจฟังเรื่องที่เมษาบอกเลยแม้แต่นิด