Chapter 3

แต่ก็ดี ในเมื่อผู้ชายพวกนั้นแต่ละคนล้วนแล้วแต่อยากที่จะพิชิตใจยายลูกเมียน้อยคนนี้ เธอก็จะใช้ประโยชน์จากพวกหน้าโง่พวกนั้น หลอกให้พวกมันมาเผชิญหน้ากัน ให้ทะเลาะต่อยตีต่อหน้าเมษาและคนในบ้านที่ต่างก็คิดว่าเมษาเป็นผู้หญิงร่านรักชอบหว่านเสน่ห์ให้ผู้ชายรุมรัก

ส่วนบางรายก็หวังเพียงสัมผัสสวาทชั่วคราว เสร็จกิจก็แยกย้ายกันไปคนทิศคนละทาง บ้างยังหน้าหนาไปพะเน้าพะนอเอาใจเมษาที่ไม่เคยมีสายตามองชายคนใด นอกจากเบนนิโต้

“หล่อนรู้ไหมนังเมย์ พี่บียอมตามใจฉันทุกอย่าง ชี้ไม้เป็นนก ชี้นกเป็นไม้ก็ได้ คำพูดคำจาก็หวานอย่างกับน้ำตาล ทำเอาใจฉันสั่นระรัว ตัวอ่อนระทวยอย่างกับขี้ผึ้งลนไฟ อยากที่จะนอนอิงแอบแนบชิดอกกว้างของพี่บีตลอดไป” มีนาทำท่าทางเหมือนสาวน้อยกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความฝันและความที่ทั้งเป็นสุขและแสนหวาน

ถ้อยคำของมีนากรีดเฉือนหัวใจเมษาจนปวดร้าวไปทั้งทรวง กายอรชรสั่นเทิ้มไปหมด ในหูเหมือนกับมีเสียงนกหวีดเป่าไม่ยอมหยุด

“พี่บีทำให้ฉันคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิง แล้วแกคิดหรือนังเมย์ ฉันจะปล่อยผู้ชายแสนดีแบบนี้ไปให้แก แต่แกไม่ต้องห่วงนะเมษา ฉันจะดูแลพี่บีให้ดีที่สุด รอฉันเบื่อเมื่อไหร่แกก็ค่อยรับดามหัวใจพี่บีต่อ ฉันก็ไม่ว่า”

เมษามองดูพี่สาวยกมือขึ้นป้องปาก หัวเราะเสียงแหลมเล็กราวกันนังปีศาจจากขุมนรกบาดหัวใจเธอให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง

“ฉันจะทวงพี่บีกลับคืนมา เรารักกันมาก่อนที่เธอจะแทรกตัวมาทำให้พี่บีไขว้เขว แต่ไม่นานพี่บีจะต้องรักฉัน”

“อ๋อ...เหรอ” เมษาหัวเราะเสียงแหลมเล็ก “ดูแกจะมั่นใจเอาซะเหลือเกินนะเมษา ช่างน่าสงสารแท้ ยังอุตส่าห์คิดได้ แกคิดว่าฉันจะยอมให้มีวันนั้นรึไง”

“มีสิ...ฉันนี่แหละจะทำให้พี่บีเห็นเช่นเห็นชาติ เห็นว่าเธอเลยระยำแค่ไหน”

มีนาหัวเราะเสียงดังลั่น มองเมษาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างสมน้ำหน้าและสะใจ “คิดว่าเธอทำได้รึเมษา แค่เข้าเข้าใกล้พี่บียังทำไม่ได้เลย แล้วจะใช้วิธีไหนทำให้พี่บีรู้ว่าฉันไม่ใช่คนดีกันล่ะ”

ฉันให้เธอทำทุกวิถีทาง...ให้เธอรอไปจนตาย ฉันก็ไม่คืนเบนนิโต้ให้แน่เมษา แม้จะไม่รักไม่ต้องการ ก็ยังจะดึงเอาตัวไว้ให้มันทรมานกันจนตายไปข้างหนึ่งเลย

“พี่บีทั้งหล่อและรวย เป็นสุภาพบุรุษแสนดี ใครๆ ก็ต้องการอยากจะได้ผู้ชายแบบนี้เป็นคู่ชีวิต ไม่เว้นแม่แต่ฉัน”

เมษากัดฟันมือกำหมัดแน่น ใบหน้าและดวงตาเป็นสีแดงราวกับกำลังอยู่ในกองเพลิง โทสะที่มีทำให้หญิงสาวขาดสติ เธอเดินเข้าไปหามีนาอย่างเร็ว มือเล็กเรียวแต่กลับมีเรี่ยวแรงมหาศาลกระชากแขนพี่สาวต่างมารดาขึ้นจากเก้าอี้ เหวี่ยงจนมีนาเซถลาไปชนขอบโต๊ะสี่เหลี่ยมผืนผ้า

“โอ๊ย!! อีนังเมย์ อีนังน้องบ้า แกอยากตายมากหรือไง”

มีนาหน้าตาแดงก่ำ ลุกขึ้นยืนกัดปากข่มกลั้นความเจ็บแปลบ มือเรียวข้างหนึ่งจับที่สะเอวที่ถูกเหวี่ยงไปชนกับขอบโต๊ะ อีกมือก็ยกขึ้นสูงเพื่อจะฝาดลงไปบนใบหน้าเมษา แต่ก็ต้องลดมือลงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก็ยกมือขึ้นสูงเช่นกัน

มีนาได้แต่ฝากคำอาฆาตไว้ในใจ เพราะเมษาในตอนนี้ผิดกับเมื่อก่อนลิบลับ แม้ร่างกายจะบอบบางแต่ก็สู้คน ไม่ยอมให้ใครทำอะไรตัวเองง่ายๆ เหมือนกับเมื่อตอนเป็นเด็กอีกแล้ว

“ฉันจะทำให้เธอเจ็บกว่านี้อีกมีนา ถ้าเธอยังจะยืนยันความคิดเรื่องหมั้นกับพี่บี”

เมษาจ้องมีนาตาเขม็ง บอกให้รู้ว่าเธอพูดจริง ถ้ายังไม่เลิกคิดเรื่องแต่งงานกับเบนนิโต้ เธอก็จะหาทางทำให้ทั้งสองแต่งงานกันไม่ได้

จะต้องมีโอกาสให้เธอทำอย่างนั้นแน่นอน แต่...การได้เห็นมีนาลอยหน้าลอยตาเยาะเย้ยถากถางด้วยคำพูดและการกระทำ มันยิ่งตอกย้ำถึงความพ่ายแพ้ที่เธอได้รับ

“โอ๊ย! ขำจริงๆ ” มีนาหัวเราะเสียงดังลั่น

“น้ำหน้าอย่างแกนี่นะเมษา จะทำให้ฉันเจ็บ แค่ทำให้พี่บียอมคุยด้วยดีๆ ยังทำไม่ได้เลย แล้วจะมีปัญญาที่ไหนแย่งเขาไปจากฉันกัน” เธอไม่ยอมให้นังลูกเมียน้อยแย่งคนที่รักไปได้อีกล่ะ ได้ต้นรักษ์ไปแล้วคนหนึ่ง แล้วยังคิดจะมาแย่งผู้ชายที่เธอรักไปอีกคน ไม่มีทาง คราวนี้ต่อให้ต้องตาย เธอก็จะไม่ยอมยกเบนนิโต้ให้เมษาเป็นอันขาด

คำพูดเยาะเย้ยเจือด้วยเสียงหัวเราะของมีนา ทำเอาเมษาปวดใจยิ่งนัก เพราะเธอพยายามที่พาตัวเข้าไปใกล้ชิดกับเบนนิโต้ แต่กลับถูกเขาไล่กลับออกมาเหมือนหมูเหมือนหมาดูแล้วมันช่างน่าสมเพชจริงๆ

“เอาว่าไงนังเมย์ แกจะทำอะไรฉันอีก” มีนาถาม ยิ้มตรงมุมปาก ดวงตาแวววาวเมื่อเหลือบไปเห็นนายมงคลผู้เป็นบิดาเดินลงบันไดบ้านพอดี

คิดจะสู้กับฉันใช่ไหมเมษา อย่างแกนะไม่มีทางสู้ฉันได้หรอกยายตัวมาร

“เธอจะทำอะไรพี่ ถอยไปนะน้องเมย์” มีนาแกล้งถามเสียงสั่นพร่า “อย่าเข้ามานะ ไม่! หยุดนะเมษา โอ๊ย!” หญิงสาวร้องออกมาสุดเสียง ก่อนจะรีบวิ่งไปซุกตัวอยู่ใต้โต๊ะตัวใหญ่

“ไม่! หยุดนะเมษา พี่เจ็บ โอ๊ย!” ดูเหมือนเสียงของเธอจะยิ่งทำให้เมษาโกรธจัด ลงมือทุ่มแรงทำร้ายเธอลงมาไม่ยั้ง

เมษาใช้เล็บที่แหลมคมของตัวเองให้เป็นประโยชน์ จิกข่วนไปตามลำตัวและแขนเรียวยาว บ้างก็ฝาดลงไปตามใบหน้าและลำตัวของมีนา ไม่เลือกว่าจะถูกตามส่วนไหนก็ตาม รู้เพียงแค่ว่าตอนนี้เธอจะต้องทำให้ผู้หญิงคนนี้เจ็บ...เจ็บเหมือนที่ใจของเธอกำลังเจ็บอยู่ในตอนนี้

ขอให้เล็บคมๆ ของเธอมีเชื้อโรค ขอให้นังพี่สาวสารเลวได้รับเชื้อโรคร้ายแล้วตายไปเร็วที่สุด

“เจ็บให้ตายไปเลยมีนา” ใบหน้าและดวงตาเมษาแดงก่ำ น้ำหูน้ำตาไม่รู้ว่ามันมาจากไหนไหลล้นจากเบ้าตาและจมูก เธอหายใจเข้าหายใจออกอย่างรวดเร็วและรุนแรง