LOGINShare
Chapter 3
publish date:
2026-01-04 21:43:27แต่ก็ดี ในเมื่อผู้ชายพวกนั้นแต่ละคนล้วนแล้วแต่อยากที่จะพิชิตใจยายลูกเมียน้อยคนนี้ เธอก็จะใช้ประโยชน์จากพวกหน้าโง่พวกนั้น หลอกให้พวกมันมาเผชิญหน้ากัน ให้ทะเลาะต่อยตีต่อหน้าเมษาและคนในบ้านที่ต่างก็คิดว่าเมษาเป็นผู้หญิงร่านรักชอบหว่านเสน่ห์ให้ผู้ชายรุมรัก
ส่วนบางรายก็หวังเพียงสัมผัสสวาทชั่วคราว เสร็จกิจก็แยกย้ายกันไปคนทิศคนละทาง บ้างยังหน้าหนาไปพะเน้าพะนอเอาใจเมษาที่ไม่เคยมีสายตามองชายคนใด นอกจากเบนนิโต้
“หล่อนรู้ไหมนังเมย์ พี่บียอมตามใจฉันทุกอย่าง ชี้ไม้เป็นนก ชี้นกเป็นไม้ก็ได้ คำพูดคำจาก็หวานอย่างกับน้ำตาล ทำเอาใจฉันสั่นระรัว ตัวอ่อนระทวยอย่างกับขี้ผึ้งลนไฟ อยากที่จะนอนอิงแอบแนบชิดอกกว้างของพี่บีตลอดไป” มีนาทำท่าทางเหมือนสาวน้อยกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความฝันและความที่ทั้งเป็นสุขและแสนหวาน
ถ้อยคำของมีนากรีดเฉือนหัวใจเมษาจนปวดร้าวไปทั้งทรวง กายอรชรสั่นเทิ้มไปหมด ในหูเหมือนกับมีเสียงนกหวีดเป่าไม่ยอมหยุด
“พี่บีทำให้ฉันคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิง แล้วแกคิดหรือนังเมย์ ฉันจะปล่อยผู้ชายแสนดีแบบนี้ไปให้แก แต่แกไม่ต้องห่วงนะเมษา ฉันจะดูแลพี่บีให้ดีที่สุด รอฉันเบื่อเมื่อไหร่แกก็ค่อยรับดามหัวใจพี่บีต่อ ฉันก็ไม่ว่า”
เมษามองดูพี่สาวยกมือขึ้นป้องปาก หัวเราะเสียงแหลมเล็กราวกันนังปีศาจจากขุมนรกบาดหัวใจเธอให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง
“ฉันจะทวงพี่บีกลับคืนมา เรารักกันมาก่อนที่เธอจะแทรกตัวมาทำให้พี่บีไขว้เขว แต่ไม่นานพี่บีจะต้องรักฉัน”
“อ๋อ...เหรอ” เมษาหัวเราะเสียงแหลมเล็ก “ดูแกจะมั่นใจเอาซะเหลือเกินนะเมษา ช่างน่าสงสารแท้ ยังอุตส่าห์คิดได้ แกคิดว่าฉันจะยอมให้มีวันนั้นรึไง”
“มีสิ...ฉันนี่แหละจะทำให้พี่บีเห็นเช่นเห็นชาติ เห็นว่าเธอเลยระยำแค่ไหน”
มีนาหัวเราะเสียงดังลั่น มองเมษาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างสมน้ำหน้าและสะใจ “คิดว่าเธอทำได้รึเมษา แค่เข้าเข้าใกล้พี่บียังทำไม่ได้เลย แล้วจะใช้วิธีไหนทำให้พี่บีรู้ว่าฉันไม่ใช่คนดีกันล่ะ”
ฉันให้เธอทำทุกวิถีทาง...ให้เธอรอไปจนตาย ฉันก็ไม่คืนเบนนิโต้ให้แน่เมษา แม้จะไม่รักไม่ต้องการ ก็ยังจะดึงเอาตัวไว้ให้มันทรมานกันจนตายไปข้างหนึ่งเลย
“พี่บีทั้งหล่อและรวย เป็นสุภาพบุรุษแสนดี ใครๆ ก็ต้องการอยากจะได้ผู้ชายแบบนี้เป็นคู่ชีวิต ไม่เว้นแม่แต่ฉัน”
เมษากัดฟันมือกำหมัดแน่น ใบหน้าและดวงตาเป็นสีแดงราวกับกำลังอยู่ในกองเพลิง โทสะที่มีทำให้หญิงสาวขาดสติ เธอเดินเข้าไปหามีนาอย่างเร็ว มือเล็กเรียวแต่กลับมีเรี่ยวแรงมหาศาลกระชากแขนพี่สาวต่างมารดาขึ้นจากเก้าอี้ เหวี่ยงจนมีนาเซถลาไปชนขอบโต๊ะสี่เหลี่ยมผืนผ้า
“โอ๊ย!! อีนังเมย์ อีนังน้องบ้า แกอยากตายมากหรือไง”
มีนาหน้าตาแดงก่ำ ลุกขึ้นยืนกัดปากข่มกลั้นความเจ็บแปลบ มือเรียวข้างหนึ่งจับที่สะเอวที่ถูกเหวี่ยงไปชนกับขอบโต๊ะ อีกมือก็ยกขึ้นสูงเพื่อจะฝาดลงไปบนใบหน้าเมษา แต่ก็ต้องลดมือลงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก็ยกมือขึ้นสูงเช่นกัน
มีนาได้แต่ฝากคำอาฆาตไว้ในใจ เพราะเมษาในตอนนี้ผิดกับเมื่อก่อนลิบลับ แม้ร่างกายจะบอบบางแต่ก็สู้คน ไม่ยอมให้ใครทำอะไรตัวเองง่ายๆ เหมือนกับเมื่อตอนเป็นเด็กอีกแล้ว
“ฉันจะทำให้เธอเจ็บกว่านี้อีกมีนา ถ้าเธอยังจะยืนยันความคิดเรื่องหมั้นกับพี่บี”
เมษาจ้องมีนาตาเขม็ง บอกให้รู้ว่าเธอพูดจริง ถ้ายังไม่เลิกคิดเรื่องแต่งงานกับเบนนิโต้ เธอก็จะหาทางทำให้ทั้งสองแต่งงานกันไม่ได้
จะต้องมีโอกาสให้เธอทำอย่างนั้นแน่นอน แต่...การได้เห็นมีนาลอยหน้าลอยตาเยาะเย้ยถากถางด้วยคำพูดและการกระทำ มันยิ่งตอกย้ำถึงความพ่ายแพ้ที่เธอได้รับ
“โอ๊ย! ขำจริงๆ ” มีนาหัวเราะเสียงดังลั่น
“น้ำหน้าอย่างแกนี่นะเมษา จะทำให้ฉันเจ็บ แค่ทำให้พี่บียอมคุยด้วยดีๆ ยังทำไม่ได้เลย แล้วจะมีปัญญาที่ไหนแย่งเขาไปจากฉันกัน” เธอไม่ยอมให้นังลูกเมียน้อยแย่งคนที่รักไปได้อีกล่ะ ได้ต้นรักษ์ไปแล้วคนหนึ่ง แล้วยังคิดจะมาแย่งผู้ชายที่เธอรักไปอีกคน ไม่มีทาง คราวนี้ต่อให้ต้องตาย เธอก็จะไม่ยอมยกเบนนิโต้ให้เมษาเป็นอันขาด
คำพูดเยาะเย้ยเจือด้วยเสียงหัวเราะของมีนา ทำเอาเมษาปวดใจยิ่งนัก เพราะเธอพยายามที่พาตัวเข้าไปใกล้ชิดกับเบนนิโต้ แต่กลับถูกเขาไล่กลับออกมาเหมือนหมูเหมือนหมาดูแล้วมันช่างน่าสมเพชจริงๆ
“เอาว่าไงนังเมย์ แกจะทำอะไรฉันอีก” มีนาถาม ยิ้มตรงมุมปาก ดวงตาแวววาวเมื่อเหลือบไปเห็นนายมงคลผู้เป็นบิดาเดินลงบันไดบ้านพอดี
คิดจะสู้กับฉันใช่ไหมเมษา อย่างแกนะไม่มีทางสู้ฉันได้หรอกยายตัวมาร
“เธอจะทำอะไรพี่ ถอยไปนะน้องเมย์” มีนาแกล้งถามเสียงสั่นพร่า “อย่าเข้ามานะ ไม่! หยุดนะเมษา โอ๊ย!” หญิงสาวร้องออกมาสุดเสียง ก่อนจะรีบวิ่งไปซุกตัวอยู่ใต้โต๊ะตัวใหญ่
“ไม่! หยุดนะเมษา พี่เจ็บ โอ๊ย!” ดูเหมือนเสียงของเธอจะยิ่งทำให้เมษาโกรธจัด ลงมือทุ่มแรงทำร้ายเธอลงมาไม่ยั้ง
เมษาใช้เล็บที่แหลมคมของตัวเองให้เป็นประโยชน์ จิกข่วนไปตามลำตัวและแขนเรียวยาว บ้างก็ฝาดลงไปตามใบหน้าและลำตัวของมีนา ไม่เลือกว่าจะถูกตามส่วนไหนก็ตาม รู้เพียงแค่ว่าตอนนี้เธอจะต้องทำให้ผู้หญิงคนนี้เจ็บ...เจ็บเหมือนที่ใจของเธอกำลังเจ็บอยู่ในตอนนี้
ขอให้เล็บคมๆ ของเธอมีเชื้อโรค ขอให้นังพี่สาวสารเลวได้รับเชื้อโรคร้ายแล้วตายไปเร็วที่สุด
“เจ็บให้ตายไปเลยมีนา” ใบหน้าและดวงตาเมษาแดงก่ำ น้ำหูน้ำตาไม่รู้ว่ามันมาจากไหนไหลล้นจากเบ้าตาและจมูก เธอหายใจเข้าหายใจออกอย่างรวดเร็วและรุนแรง
Latest chapter
เล่ห์รักไฟพิศวาส Chapter 50
เมษาดิ้นพล่าน พยายามทุบตีเบนนิโต้เผื่อผ่อนคลายความเจ็บปวดของร่างกายและจิตใจ เพราะวาจาอันแสนจะร้ายกาจที่สะท้อนดังก้องอยู่ในหัว แต่ชายหนุ่มกลับไม่สะดุ้งสะเทือน ยังหยอกล้อกับร่างกายของเธอราวกับว่ามันเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง ก่อนจะแทรกกายแกร่งและใหญ่โตเข้ามาในร่างกายเธออีกครั้ง“ไม่นะ! ไม่...เอาออกไปนะไอ้คนใจร้าย ฮือๆ น้องเมย์ไม่ใช่ผู้หญิงข้างถนนที่พี่บีเห็นเป็นดอกไม้ริมทาง ที่จะเด็ดมาชมแล้วโยนทิ้งให้เหี่ยวเฉาอยู่ในถังขยะนะ” เมษาดิ้นหนีกายแกร่ง แต่กลับถูกเบนนิโต้กอดรัดจนแนบชิด เขาดันกายอรชรขึ้นนั่งบนเอวสอบและดันแผ่นหลังเนียนนุ่มเข้ามาจนปลายยอดอกสีชมพูระเรื่อตรงกับปาก“ไม่ใช่หรือเมษา แต่ฉันว่าตอนนี้เธอได้กลายเป็นผู้หญิงข้างถนนของแท้เลยล่ะ และจะไม่เป็นที่ต้องการของใครคนไหนอีก ถ้ารู้ว่าเธอมันเลวชาติและเปรอะเปื้อนคาวโลกีย์แล้ว จะไม่มีผู้ชายดีๆ คนไหนต้องการเธออีกแล้ว นอกจากไอ้ผู้ชายที่มันสีเดียวกับเธอ ผู้ชายสีดำไงเมษา!”เบนนิโต้อ้าปากกัดยอดทรวงสีชมพูเบาๆ สะโพกก็ขยับถาโถมเคลื่อนไหวเข้าหาหญิงสาวไม่หยุดยั้ง ขณะที่ปากก็ขบกัดดูดกลืนยอดทรวงสีชมพูหดเกร็งอย่างย่ามใจเมษาปวดร้าวใจแทบจะขาดเพราะคำพูดและ
เล่ห์รักไฟพิศวาส Chapter 49
“แค่นี้น้องเมย์ยังเจ็บไม่พอ...ยังไม่สาแกใจพี่บีใช่ไหมคะ เอาซิ จะให้ตายตรงนี้ก็ได้ ยังไงพี่บีก็ฆ่าน้องเมย์ให้ตายทั้งเป็นอยู่แล้ว” เมษาโต้กลับทั้งที่เธอเริ่มจะวาบหวามปั่นป่วนเพราะมือที่ลูบไล้ไปทั่วกายา ไหนจะใบหน้าคมคร้ามที่ไม่ละห่างจากสองทรวงอกกลมกลึง กายแกร่งก็ขยับไหวโยกไปมาอย่างช้าๆ เหมือนต้องการให้เธอชินกับการมีเขาเป็นส่วนหนึ่ง“ไม่ล่ะ ฆ่าเธอทิ้ง ฉันเสียดายแย่ เอาไว้เป็นนางบำเรอสักพักดีกว่า” เบนนิโต้ขยับเคลื่อนกายจากที่นุ่มนวลอ่อนโยนก็เริ่มรุนแรงหนักหน่วงขึ้นเมื่อเมษาตอบสนอง“น้องเมย์ไม่ยอมให้พี่บีทำอย่างนั้นง่ายๆ แน่” ใจแข็งไว้ซิเมษา แค่นี้เธอก็ถูกเขาประณามหยาบเหยียดจนไม่มีหน้าจะไม่มองใครแล้ว แต่...สัมผัสที่ชายหนุ่มทุ่มลงมา แม้ใจจะบอกว่าอย่าแต่กายกลับโอนผ่อนและสนองตอบไป“แล้วเธอจะขัดขืนฉันได้ยังไงล่ะ ในเมื่อตอนนี้เธอ...” เบนนิโต้หัวเราะ เมื่อเขาถอยห่าง เมษาก็ผวากอดและตอบสนองเขาอย่างไม่ประสาที่ทำให้เขายิ่งปวดร้าวเพราะความต้องการมากล้น กายแกร่งขยับไหวเคลื่อนไปราวกับอาชาที่วิ่งอยู่ในท้องทุ่งกว้าง“หยุดฉันไม่ได้ แล้วยังต้องการให้ฉันช่วยผ่อนคลายดับกระหายอยากที่เป็นอยู่ด้วยไม่ใช่หรือไง”เ
เล่ห์รักไฟพิศวาส Chapter 48
“ร้ายกาจใช่ไหม” เมษามองเบนนิโต้ด้วยสายตาตัดพ้อ “บอกมาซิ น้องเมย์เลวจนพี่บีไม่อยากจะมองหน้าใช่ไหม เลวจนพี่บีอยากจะบีบคอให้ตายอยู่ตรงนี้ใช่ไหม”ก๊อก ก๊อก ก๊อก“หนูเมย์ตอบหน่อย แกเป็นไงบ้าง” กานพลูตะโกนถามอย่างเป็นห่วงเมษาอ้าปากจะตอบกลับไปแต่ไม่ทันเบนนิโต้ที่จับตัวเธอเอาไว้เสียก่อน“คาร์เมนฉันรู้ว่านายอยู่แถวนั้น พายายนั่นไปให้พ้นก่อนที่ฉันจะระงับอารมณ์ตัวเองไม่อยู่” เบนนิโต้ตะโกนกลับไปสองมือกำรอบลำคอเมษาและเขย่าอย่างแรงจนหัวสั่นคลอน“นายครับผู้ชายคนนั้นเพียงแค่คุยกับคุณมีนา สอบถามเรื่องกานพลูกับเมษาเท่านั้นเองครับ” คาร์เมนตะโกนบอกผู้เป็นนาย“ฮือ...” เบนนิโต้ส่งเสียงรับรู้ เขาจับแขนเมษาบีบไว้ พลางถามคนตรงหน้าเสียงเคร่งเครียด “พูดอีกครั้งซิเมษา พูดอีกครั้ง”คาร์เมนลากตัวกานพลูลงไปยังชายหาด เพราะเขากลัวว่าถ้าอยู่นานอีกนิด หญิงสาวอาจโดนเบนนิโต้ออกมาทำร้ายได้ เพราะแค่ได้ยินเสียง เขาก็รู้แล้วว่านายโกรธจัดขนาดไหน“ปล่อยกานนะคาร์เมน จะพากานไปไหน ปล่อยซิ” กานพลูพยายามสะบัดมือ แต่ก็สู้แรงชายหนุ่มไม่ได้ จำใจต้องไปตามแรงลาก แต่ก็ไม่วายส่งเสียงแปดหลอดใส่ชายหนุ่ม“ปล่อยนะไอ้บ้าคาร์เมน กานไม่ไปไหนด้วย
เล่ห์รักไฟพิศวาส Chapter 47
“ฮื่อ” คาร์เมนพยักหน้า แปลกใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมเขาถึงได้รู้สึกแปลกๆ ยามเมื่อเข้าใกล้กานพลู เริ่มจะอดใจไม่ค่อยไหว อยากแต่จะสัมผัสลิ้มลองลิ้มรสเนื้อหอมหวานปานน้ำผึ้งของหญิงสาวกานพลูจัดการกับตัวเองจนเสร็จเรียบร้อย จึงวิ่งออกจากห้องนอนคาร์เมนไปอย่างเร็ว โดยไม่สนใจคนที่เดินตามออกมา เพราะเป็นห่วง กลัวว่าเบนนิโต้อาจจะพลั้งมือทำร้ายเมษาจนเพื่อนเธออาจจะเข้าโรงพยาบาลอีกก็ได้ในห้องนอนเบนนิโต้มืดมิด...หากก็ยังพอมีแสงสว่างที่ส่องเข้ามา ทำให้เมษาเห็นหน้าคนที่พาเธอเข้ามา เขาเป็นเหมือนกับมัจจุราชที่กำลังพาเธอไปสู่นรกขุมสุดท้ายเบนนิโต้จับแขนเรียวยาวบีบอย่างแรงจนเมษานิ่วหน้า เพราะความเจ็บ หากเธอก็ไม่ปริปากร้องขอความเห็นใจจากคนที่ยิ่งเห็นเธอร้องไห้ก็ยิ่งสะใจที่ได้ทำร้ายกันไม่! อย่าร้องสิเมษา แต่...เธอก็ข่มกลั้นมันเอาไว้ไม่ได้ น้ำตายังคงไหลอาบแก้ไม่ขาดสาย“ตกลงเธอจะบอกเบอร์โทรศัพท์ของไอ้บ้านั่นให้ฉันได้หรือยังเมษา” ชายหนุ่มถามพลางเหวี่ยงเมษาอย่างแรง จนร่างบางเซถลาไปกระทบกับขอบเตียง จนเธอถึงกับจุกก่อนจะล้มกองกับพื้นหญิงสาวเงยหน้ามองเบนนิโต้ น้ำตาไหลอาบแก้ม ยกมือจับหัวไหล่ที่โดนกระแทกกับขอบเตียง กัด
เล่ห์รักไฟพิศวาส Chapter 46
คาร์เมนมองสบตากานพลูขณะมือก็แกะกระดุมเสื้อหญิงสาวออกทีละเม็ดจนหมด เผยผิวขาวนวนเนียนราวกับไข่ปอก ชายหนุ่มลากไล้ปลายนิ้วผ่านทรวงอกกลมกลึงช้าๆ“หยุด...หยุดนะคาร์เมน!” กานพลูยกแขนข้างหนึ่งปิดทรวงอก อีกมือก็ดันกายคาร์เมนเอาไว้ จนชายหนุ่มต้องจับสองแขนเรียวไปตรึงไว้เหนือศีรษะ ก่อนจะก้มหน้าลงไปช้าๆหญิงสาวขนลุกชัน ใบหน้านวลสวยเอ่อร้อนและแดงระเรื่อ “หยุดมองนะคาร์เมน...ฉันไม่ใช่ผู้หญิงข้างถนนที่นายจะลวนลามได้ง่ายๆ นะตาบ้า”กานพลูห้ามเสียงสั่น น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอชอบคาร์เมนก็จริง แต่การจะให้เขาล่วงเกินโดยไร้คำบอกรัก ไร้การยอมรับจากคนสำคัญ ที่สำคัญคือยังมีการเข้าใจผิดกันอยู่อย่างนี้“หือ...เธอร้องไห้เป็นด้วยเหรอกาน ไม่น่าเชื่อ ไม่ต้องมาเล่นลูกไม้ใช้น้ำตากับฉันเลย ฉันไม่หลงกลผู้หญิงร้อยเล่ห์เจ้ามารยาอย่างเธอหรอกนะกาน ถ้าจะให้ฉันหยุดก็ได้นะ แต่เธอจะต้องบอกเบอร์โทรศัพท์พี่ชายมาก่อน”บ้าจริง! เขาลืมไปได้ยังไงว่าทำอะไรอยู่ ถ้าหากชักช้ามาไปกว่านี้กลัวมีนาจะเป็นอันตรายจากพี่ชายกานพลูได้ และนายเองก็อาจจะระงับโทสะเอาไว้ไม่ได้ อาจจะเผลอทำร้ายเมษาไปก็ได้“ว่าไงล่ะกาน จะบอกหรือเปล่า”“ไม่บอก!” กานพลูยังคงยืนย
เล่ห์รักไฟพิศวาส Chapter 45
“คนสติดีที่ไหนเขาทำกันเล่า ถ้าไม่ใช่เพราะถูกบังคับนะ”คาร์เมนเลิกคิ้ว แม้จะเริ่มคิดหนัก เพราะเท่าที่เขาเห็น เมษาเข้มแข็งมิใช่น้อย หญิงสาวมีนิสัยเอื้อเฟื้อและค่อนข้างจะเข้าใจคนอื่น เวลาหยิบจับอะไรคล่องแคล่วทีเดียว“รู้ไหมว่ายายปีศาจมีนานั่นหลอกกานกับหนูเมย์ไปให้เพื่อนปล้ำ นายจะให้เราอยู่เฉยๆ ปล่อยให้ยายนั่นเล่นงานเอาฝ่ายเดียว ไม่ตอบโต้ใช่ไหม” กานพลูพลิกจากฝ่ายเพลี่ยงพล้ำเป็นฝ่ายตั้งรับ เธอยิ้มหยันเมื่อสิ่งที่ถามไปครั้งนี้ สร้างความตกตะลึงและคาดไม่ถึงให้กับคาร์เมนได้ไม่น้อย“เมื่อไหร่” คาร์เมนถามเสียงเยียบเย็นด้วยความไม่พอใจ เขาไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน ไม่พอใจมีนาหรือว่าผู้ชายพวกนั้น หรือคนที่กำลังพูดอยู่ตอนนี้กานพลูค้อนคาร์เมน ก่อนที่จะเล่าต่อด้วยเพลิงโทสะเมื่อย้อนนึกไปถึงตอนนั้นเธอกับเมษาเรียนอยู่มัธยมหก โดนอาอาจารย์วิชาภาษาไทยลงโทษเพราะแอบคุยและแอบทานขนมกันในห้องเรียนเมษาเห็นว่าเย็นมากแล้ว จึงโทรให้คนที่บ้านมารับ แต่ไม่มีใครว่าง มีนาเป็นคนมารับและพาเธอกับเมษาไปยังบ้านหลังหนึ่งที่ทางเข้าก็ค่อนข้างจะเปลี่ยวและน่ากลัว“เธอพาเราสองคนมาที่นี่ทำไมมีนา” เมษาถามขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ บ้านที่น
You may also like
สตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M viewsเจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว87.3K viewsพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ125.9K viewsภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์279.4K viewsก็แค่ผมตกหลุมรักคุณ (I'm in love with you)
NaBee-KP2.6K viewsดั่งดวงใจเพลิงผา
กระปุกอ้วน2253 viewsคู่นอนฤารัก
คุณธิดา37 viewsBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด4.4K views
