ตอนที่ 5: หมดเวลาสนุก

ตอนที่ 5: หมดเวลาสนุก

การเดินทางมาพร้อมกับสาสน์แสดงความยินดีของหวังรั่วหวงตี้ไม่ใช่ครั้งแรก ครั้งก่อนหน้านี้พระองค์ก็ทำเช่นนี้ กิจวัตรคือการมานั่งเฝ้าหงส์งามสะสางงานมากมายก่ายกอง ให้คำปรึกษาต่าง ๆ นานาตามประสานักปกครอง แต่ทว่าเมื่อไม่นานมานี้กิจวัตรของพระองค์กลับเปลี่ยนไป เพราะพระองค์ได้ค้นพบว่าการนั่งมองเด็กน้อยที่ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากปัดมือปัดไม้กลางอากาศ ร้องอ้อแอ้ไม่ได้ศัพท์ ดื่มแต่น้ำนมของมารดา และง่วงนอนตลอดทั้งวันนั้นก็เพลินจิตเพลินใจดีเหมือนกัน

“มีสักคนดีหรือไม่เพคะ”

หวังรั่วหวงตี้มองมารดาของโอรสน้อยที่หาวหวอดอีกครั้งก่อนจะนิ่วหน้า ใจร้ายใจดำจริง ๆ สตรีนางนี้ “ไม่มี ต่อให้มหาเสนาบดีถือดาบมาบังคับข้าก็ไม่มีหรอก”

“ทำเช่นนี้ก็ได้หรือ เป็นหวงตี้จะไร้ทายาทสืบบัลลังก์คงเป็นที่ครหา”

“ข้ามีซีเฉิง เขาเป็นบุตรบุญธรรมของข้า บิดาของเขาก็เป็นอดีตไท่จื่อผู้เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของข้า เขามีอำนาจในบัลลังก์อย่างชอบธรรม ในเมื่อข้ามีเขาแล้วไยต้องมากลัดกลุ้มเรื่องมีลูกด้วยเล่า อีกอย่างข้าไม่มีน่ะดีแล้ว ซีเฉิงจะได้ไม่ลำบากในวันหน้า เขาควรได้ครอบครองทุกอย่างที่เขาเป็นเจ้าของ ข้าแค่มาดูแลชั่วคราวเท่านั้น”

หวงตี้ที่ไม่ได้ต้องการตำแหน่งนี้เอ่ยด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง มือหนึ่งก็เกลี่ยแก้มเนียนของเลี่ยงรุ่ยไปพลาง ทั้งตำหนักของหวงโฮ่วบัดนี้ไร้ผู้คนเพราะเจ้าของตำหนักเอ่ยปากว่าอยากจะอยู่ลำพังเพื่อสะสางราชกิจที่มากมายไม่อยากให้ใครรบกวน ทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริงแล้วกลัวคนจะพบบุรุษสูงศักดิ์ผู้นี้เข้า

หวังรั่วหวงตี้เข้ามาที่นี่ได้เช่นไรกัวอิ่งหรงจนปัญญาไม่อาจรู้ เพราะแม้แต่ราชองครักษ์ยังไม่เคยแม้แต่จะระแคะระคาย นับว่าหวงตี้ผู้นี้เก่งกาจอยู่ไม่น้อยที่หลบเลี่ยงสายตาคนมากมายมาได้

“กลับวันนี้มิใช่หรือ ไยไม่เตรียมตัวอีก”

“จะให้เตรียมสิ่งใดเล่าก็มาแต่ตัว หรือจะจับเจ้ายัดใส่กล่องไปด้วยเล่าข้าจะได้ไปเตรียมตัว”

กัวอิ่งหรงตีหน้านิ่งมองบุรุษที่พูดจาไร้แก่นสาร ช่างไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ “เลิกกวนเลี่ยงรุ่ยได้แล้ว เมื่อใดจะได้นอนกันเล่าเจ้าเย้าแหย่ไม่ยอมเลิกราเช่นนี้”

“ก็ไม่ต้องนอน ตื่นมาเล่นกันก่อนข้าจะไปแล้วนาเจ้าก้อนแป้ง”

“เจินซาน...”

มือกร้านชะงักการกระทำ ยอมถอนมือออกจากแก้มนุ่มนิ่มของเด็กน้อยที่มารดาหวงแหนเสียยิ่งกว่าอะไรในใต้หล้า

“ไปเตรียมตัวได้แล้ว เสื้อผ้าอาภรณ์ของท่านก็ไปผลัดเปลี่ยนเสีย”

“...” หวงตี้ต่างแคว้นจะทำสิ่งใดได้นอกเสียจากยอมจำนนต่อสตรีงามที่ตั้งท่าจะต่อว่าอีกหนหากไม่ยอมลุกไปทำตามที่นางบอกกล่าว

เฮ้อ... หมดเวลาเสียแล้วสิ

หวังรั่วหวงตี้ถอดถอนหายใจอย่างหน่ายเหนื่อยแม้ว่าการเดินทางไปกลับระหว่างแคว้นหานและแคว้นเยี่ยนกินเวลาหลายต่อหลายวัน แต่กลับไม่ได้รู้สึกเหนื่อยกายเหนื่อยใจแต่อย่างใด เพียงแค่คิดว่าจะได้มาเจอกันแค่ชั่วครู่ก็พลอยทำให้หายเหนื่อย แต่พอถึงคราวที่ต้องกลับจิตใจกลับห่อเหี่ยวเสียจนไม่อยากจะทำอะไร แต่จะทำตัวเป็นคนไร้แก่นสารก็ใช่เรื่อง

มีเรื่องมากมายที่หวังรั่วหวงตี้แบกเอาไว้บนบ่า ความหนักหนามากมายเสียจนไม่อาจละทิ้งไปได้ การแวะเวียนมาแคว้นเยี่ยนเป็นเรื่องพักผ่อนเพียงชั่วครู่ชั่วคราวให้ตัวเองได้พอหายเหนื่อย และทราบดีว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมิได้คงทนถาวร

มันช่วยไม่ได้ที่ทั้งตนและหงส์งามนางนั้นล้วนมีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ เมื่อใดที่หน้าที่จบสิ้นลงเมื่อนั้นคงได้ไขว่คว้าหาความสุขกลับมาสู่ตนอีกครั้ง ซึ่งก็ไม่ทราบเช่นกันว่าอีกนานเพียงใด

เมื่ออ้อยอิ่งจนพอใจหวังรั่วหวงตี้ก็จำใจกลับออกจากวังหลวงแห่งแคว้นเยี่ยน ไร้คำบอกลาจากสตรีงาม ช่างใจจืดใจดำมิเสื่อมคลาย ด้วยวรยุทธ์ที่สูงล้ำการออกจากกำแพงเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนจึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นแต่กระนั้นตลอดทางก็ได้รับการคุมกันจากราชองครักษ์เงามากฝีมือนับสิบนาย การเดินไปมาระหว่างสองแคว้น สองวังหลวงนี้มิได้กระทำโดยไร้ผู้รู้เห็นเสียทีเดียว แต่มีผู้รู้แจ้งเพียงไม่กี่คนเท่านั้น อย่างน้อย ๆ หนึ่งในผู้รู้เห็นก็คงจะเป็น ‘หวังเจียเล่อ’ บุรุษที่ยกไหสุราขึ้นมาดื่ม ปากพล่ามบทกวีที่หากว่าหวังเจินซานเป็นสตรีคงอ่อนระทวยคล้ายขี้ผึ้งลนไฟก็มิปาน

ช่างสำราญจริง ๆ เป็นอ๋องแคว้นหานช่างสำราญหาใครเปรียบได้

“ว่าอย่างไรพี่ชาย สองวันหนึ่งคืนในวังหลวงแคว้นเยี่ยนทำให้ท่านสุขสมปานใด”

“ระวังปากของเจ้าด้วย ให้ติดตามมาด้วยใช่ว่าให้มาร่ำสุราเกี้ยวสตรีไปวัน ๆ”

“กล่าวหนักเกินไปแล้ว ข้าระแวดระวังภัยให้ท่านเป็นอย่างดี”

“เช่นนั้นก็ดี” หวังเจินซานผู้เป็นหวงตี้กล่าวพลางรินสุราใส่จอกแล้วยกขึ้นมาดื่ม แม้ไม่ใช่พวกหลงใหลในสุราเฉกเช่นน้องชายต่างมารดา แต่กระนั้นสุราอยู่ตรงหน้าบุรุษเช่นตนก็ยากที่จะหักห้ามใจ เรื่องเดินทางกลับแคว้นหานจึงไม่มีผู้ใดเอื้อนเอ่ยออกมา จนกระทั่งราชองครักษ์ที่เป็นดั่งสหายที่เติบโตด้วยกันมาต้องห้ามทัพสงครามสุราของพี่น้องผู้สูงศักดิ์

“เสด็จกลับกันดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ช้าเช่นนี้เกรงว่าจะล่าช้ากว่ากำหนดการ”

“หวงฉีจะจริงจังไปไหนเล่า” หวังเจียเล่อเอ่ยอย่างไม่พอใจ กระดกสุราลงคอไปอีกอึกใหญ่ ก่อนจะมองพี่ชายที่ใบหน้าไร้อารมณ์ ต่างจากก่อนหน้านี้ลิบลับ แต่ก็พอจะเข้าใจได้เพราะต่อจากนี้หากอีกฝ่ายเอ่ยว่าจะกลับเรื่องราวมากมายที่เคยผ่อนลงจากบ่าก็จะกลับมาหนักอึ้งอีกครั้ง

ไม่ง่ายเลย...การเป็นหวงตี้ไม่ง่ายเลย...

“ป่านนี้ขุนนางทั้งหลายคงหวั่นวิตกที่หวงตี้ขึ้นเขาไปล่าสัตว์นับสิบวันยังไม่กลับลงมา”

“กลัวว่าจะไม่มีใครจัดการเรื่องยุ่งยากใจให้เสียมากกว่า ผู้เฒ่าเจ้าเล่ห์พวกนั้นหาได้เป็นห่วงข้าจากใจ”

“รู้เช่นนี้แล้วจะร่ำสุรากันต่อหรือไม่ หากจะอยู่ต่อข้าจะแบกไหสุราขึ้นมาให้อีกสักสามสี่ไห”

“หมดเวลารื่นรมย์แล้วเจียเล่อ ต้องกลับกันได้แล้ว” หวังเจินซานทอดถอนหายใจ แล้วสลัดความเป็นหวังเจินซานทิ้ง หันหน้าเผชิญกับความเป็นจริงที่ว่าตนนั้นคือหวังรั่วหวงตี้ ประมุขแห่งแคว้นหานที่เพิ่งจะสังหารอ๋องกบฏด้วยมือของตนเอง

หวงตี้อำมหิต หยิบดาบมาบั่นคอพระญาติของตนโดยไร้ความลังเล คนทั่วทั้งแคว้นต่างกล่าวขานถึงหวงตี้ของตนเช่นนั้น และหวังรั่วหวงตี้ก็ยอมรับว่าตนมิได้ใจดีเช่นพระโพธิสัตว์ ดังนั้น เมื่อมีใครคิดขวางทางหรือตั้งตัวเป็นปรปักษ์มันผู้นั้นย่อมถูกกำจัดทิ้งตามวัฏจักรของอำนาจ ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นใครก็ตาม

“ท่านดูเหนื่อย ๆ กลับไปให้ ‘หวังเย่าฉี’ ปรุงยาบำรุงให้ดีหรือไม่”

หวังเจินซานเหลือบมองคนเป็นน้องที่กล่าวด้วยความเป็นมิตรเหลือล้น ก่อนจะส่ายศีรษะไปมาคล้ายกับระอาจนไม่อยากเอ่ยสิ่งใด

“กลับกันได้แล้ว เจ้าจะได้เลิกพูดจาเหลวไหลเสียที”

กล่าวจบก็ผละมือออกจากจอกสุรา และมุ่งหน้ากลับแคว้นหานแม้ว่าน้องชายต่างมารดาที่ติดตามมาด้วยจะมีสีหน้าอาลัยอาวรณ์ก็ตามที

แต่สุดท้ายทุกคนก็ต้องกลับสู่ความเป็นจริง...