ตอนที่ 3: หงส์งามที่กุมอำนาจที่แท้จริง

ตอนที่ 3: หงส์งามที่กุมอำนาจที่แท้จริง

“บัดนี้ก็ล่วงเลยมานานแล้วกระหม่อมเห็นควรว่าราชสำนักควรแต่งตั้งแม่ทัพใหญ่เสียที”

การหารือในท้องพระโรงนั้นเป็นกิจของหวงตี้ การแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ล้วนเป็นภาระหน้าที่ แต่ทว่าหวงตี้ที่ไม่อาจลุกไปไหนมาไหนได้นั้นไม่อาจทำราชกิจใดได้ ดังนั้นผู้ที่ทำหน้าที่แทนคือหวงโฮ่ว...

สตรีงามประดับรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้ารับฟังข้อเสนอต่าง ๆ อย่างไม่รีบร้อน แม้ในใจยิ้มย่องกับเรื่องที่ได้ยินก็ตามที

“เรื่องนี้ต้องเป็นเรื่องที่ขุนนางทั้งหลายเห็นพ้อง เราไม่อาจกระทำได้โดยพลการ พวกท่านเห็นผู้ใดสมควรก็ขอให้เสนอมา”

พระนางตอบอย่างถ่อมตน แม้มีอำนาจจับผู้ใดขึ้นเป็นก็ย่อมได้ แต่ทว่าพระนางกลับเลือกถามความเห็นพ้องของขุนนางทั้งหลาย เรื่องวุ่นวายก่อนหน้านี้อีกสาเหตุหนึ่งก็เกิดจากสุนัขรับใช้ของจางโตวหวงตี้ ที่เชื่องแสนเชื่องนำทัพไปช่วยกบฏแคว้นหานจนเกือบจะเกิดข้อพิพาทกับแคว้นหาน สงครามใหญ่อาจบังเกิดหากวันนั้นไม่ได้ชุนอ๋องห้ามทัพเอาไว้ได้

การช่วยเหลือกบฏต่างแคว้นไม่ต่างอะไรจากการชักศึกเข้าบ้าน แต่ทว่าจางโตวหวงตี้กลับทำเพราะความโง่เขลา และความจนตรอก ขุนนางทั้งหลายรับรู้แต่แสร้งว่าไม่รู้ โยนความผิดให้กับแม่ทัพใหญ่ที่นำทัพไปโดยสิ้นคิด จนสุดท้ายก็ถูกจับต้องโทษประหาร และเจ้าของสุนัขเช่นจางโตวหวงตี้กลับไม่เหลียวแล มิหนำซ้ำยังพระราชทานวันประหารให้เรียบร้อย อาจเรียกได้ว่าจบศึกข้าขุนพล แต่ทว่าศึกนี้พระองค์พ่ายแพ้ และสูญเสียขุนพลไปพร้อม ๆ กัน...

ส่วนเรื่องความจนตรอกของหวงตี้นั้นจะเป็นเรื่องอะไรได้นอกจากสตรีที่พระองค์หลงใหล และบุตรชายที่เกิดมาจากความอัปยศของบิดามารดา ดังนั้นพระนางจึงไม่เอ่ยโทษใครในเรื่องนี้เว้นเสียแต่ความโง่เขลาของสวามีที่ท้ายสุดแล้วก็ยังเลือกปกป้องคนพวกนั้น และผลักภาระให้กับประชาชนและขุนนางของพระองค์

แต่กระนั้นหมิงจูหวงโฮ่วกลับชอบใจในเรื่องนี้อยู่มาก เพราะนั่นเท่ากับว่าพระองค์ยื่นความชอบธรรมให้นางได้ทำทุกอย่าง...หวงตี้โง่เขลาพวกขุนนางจึงไม่ต่างจากฝูงมังกรไร้เศียรฉะนั้นจะพากันไปได้ไกลสักเพียงใดกันเล่า สุดท้ายเมื่อพระองค์ประชวรพระนางจึงได้มานั่งตรงนี้โดยไม่มีผู้ใดเอ่ยค้าน

“อย่างไรเสียก็ย่อมเป็นชุนอ๋อง จากเรื่องที่ผ่านมาพวกเราต่างเห็นพ้องว่าชุนอ๋องเหมาะสมกับตำแหน่งนี้เป็นที่สุด แต่เพราะความอยุติธรรมทำให้ไม่ได้ดำรงตำแหน่งนี้”

“ท่านพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ไม่ให้เกียรติผู้วายชนม์บ้างหรือ ท่านแม่ทัพใหญ่เพิ่งจะสิ้นชีพได้ไม่ถึงสิบห้าวันเสียด้วยซ้ำ”

“วายชนม์เพราะเป็นกบฏ หาได้อาจหาญสิ้นชีพในสงครามไม่ เช่นนี้จะให้ข้ามอบเกียรติให้ได้อย่างไร เห็นคุณความดีแต่หนหลัง ข้าจึงไม่เอ่ยนามแต่ท่านกลับประจานออกมาเสียเอง”

การถกเถียงของขุนนางทั้งสองฝ่ายแม้จะน่าปวดหัวสักเพียงใดแต่หมิงจูหวงโฮ่วก็ยังแย้มยิ้มออกมาได้ “พอก่อนเถิด เรื่องนี้เราว่าพวกท่านคงแจ้งแก่ใจดีว่าใครกันที่คู่ควร ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่นั้นสำคัญจริงอย่างที่พวกท่านว่า จะตั้งใครอาศัยว่าเป็นที่โปรดปรานเพียงอย่างเดียวมิได้ ต้องคำนึงถึงความเหมาะสม และเราคิดว่าพวกท่าน...ขุนนางผู้เก่งกาจแห่งแคว้นเยี่ยนย่อมทราบดีว่าใครกันที่เหมาะสม ฉะนั้น ขอให้พวกท่านเสนอชื่อมาเถิดข้าจะนำไปทูลถามต่อหวงตี้ด้วยตนเอง จะได้ไร้ข้อโต้แย้งใด ๆ อีก”

สตรีงามเอ่ยถึงโอรสสวรรค์ ขุนนางที่ถกเถียงจึงได้แต่หุบปากก้มหน้าเงียบ มีหรือที่หมิงจูหวงโฮ่วจะไม่ทราบว่าอีกฝ่ายที่ท้วงติงเรื่องแม่ทัพที่สิ้นชีพไปนั้นหวังสิ่งใด...ขุนนางผู้นั้นยังมีความคิดเก่าคร่ำครึและหวังว่าหวงตี้จะหวนคืนสู่บัลลังก์ แต่นั่นก็เป็นแค่ความหวังที่ดูจะไม่มีทางเป็นจริง ดังนั้น พระนางจึงเอ่ยพระนามของโอรสสวรรค์เพื่อจบปัญหา และจริงตามคาดขุนนางผู้นั้นไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกมาอีก

เมื่อจบเรื่องแต่งตั้งแม่ทัพ เรื่องอื่นก็ถูกเสนอขึ้นอีกหลายต่อหลายเรื่อง ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องของราษฎร ซึ่งก็นับว่าถูกต้องแล้ว พระนางก็เพิ่งจะทราบเช่นกันว่าที่ผ่านมาโอรสสวรรค์หาได้ไยดีกับชาวบ้านด้านนอกกำแพงวัง เรื่องทุกอย่างที่เน่าเฟะถูกซ่อนเอาไว้ใต้พรมไม่มีใครกล้าสอดมือเข้าไปยุ่งเพราะแม้แต่หวงตี้ยังไม่คิดใส่ใจ จนเมื่อพระนางเข้ามาจึงมีคนกล้ารื้อพรมออกมาให้เห็นถึงความเลวร้ายของบ้านเมืองนี้

เหมือนว่าพระนางต้องจัดการอะไรมากมายเหลือเกินหลังจากนี้ จัดการเพื่อไม่ให้โอรสต้องมาลำบากลำบนในหนทางที่บิดารื้อพังเอาไว้ไม่เป็นท่า

“หวังรั่วหวงตี้...”

นามของประมุขต่างแคว้นทำให้หมิงจูหวงโฮ่วหลุดออกจากภวังค์ มองขุนนางที่คล้ายจะกล่าวบางอย่างออกมาอย่างจดจ่อ “หวังรั่วหวงตี้ส่งพระราชสาสน์แสดงความยินดีเรื่องพระโอรสพ่ะย่ะค่ะ”

“ช่างเป็นหวงตี้ที่เปี่ยมด้วยเมตตานัก แม้ว่าทางเราจะประพฤติไม่เหมาะไม่ควร แต่หวังรั่วหวงตี้ยังคงไม่ถือสา ซ้ำยังกระชับความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นเอาไว้เป็นอย่างดี” หมิงจูหวงโฮ่วกล่าวชมด้วยความปลาบปลื้มใจ แม้จะลอบถอนหายใจอยู่ก็ตามที หวังรั่วหวงตี้ส่งพระราชสาสน์มาเช่นนี้เกรงว่าจะไม่ได้มาแค่พระราชสาส์นเสียแล้ว...

“ทูลหวงโฮ่ว เรื่องที่ผ่านมาแม้จะจบลงแล้วแต่มิอาจลบความด่างพร้อยออกไปได้ อย่างไรเสียแคว้นเยี่ยนก็มีความผิดไม่อาจซ่อนเร้นเอาไว้ได้มิด กระหม่อมจึงอยากจะเสนอให้มีพิธีเชื่อมสัมพันธไมตรีกับแคว้นหาน นอกจากแสดงความเป็นมิตรยังแสดงถึงการยอมรับผิดชอบต่อเรื่องที่เกิดขึ้น”

หมิงจูหวงโฮ่วประดับยิ้มไม่คลาย ทว่ากลับใคร่ครวญในสิ่งที่ขุนนางเฒ่าผู้หนึ่งเอ่ยออกมาอย่างตั้งใจ และนับว่าเป็นความคิดที่ไม่เลวเช่นกัน

บางทีอะไร ๆ คงง่ายขึ้นมาบ้าง...

“เราเห็นด้วยกับใต้เท้า แต่จะทำด้วยวิธีใดนั้นควรต้องรบกวนพวกท่านแล้ว” หมิงจูหวงโฮ่วไม่ปฏิเสธความคิดของขุนนางผู้นั้น ส่วนขุนนางอื่นก็พลอยจะคล้อยตามไปด้วยอีกเช่นกัน เมื่อไม่มีสิ่งใดที่ต้องถกเถียงกันอีก หงส์งามจึงจบราชกิจในวันนี้ พระนางกลับตำหนักโดยที่ใบหน้าเรียบนิ่งต่างจากในท้องพระโรง

“มีขุนนางมาขอเข้าเฝ้าหวงตี้พ่ะย่ะค่ะ” โม่โฉวขันทีรับใช้ใกล้ชิดกับหวงตี้เดินต้วมเตี้ยมเข้ามารายงาน หงส์งามที่เคียงบัลลังก์ยังคงสีหน้าเรียบนิ่ง “หวงตี้ไม่พร้อมรับแขก ให้มาวันหลัง”

“พ่ะย่ะค่ะ” แม้จะต้องบากหน้าไปรับคำบริภาษจากขุนนางที่พยายามจะเข้าเฝ้าหวงตี้เสียให้ได้ แต่โม่โฉวกลับยินดียิ่งกว่าได้รับคำต่อว่าจากพระนางที่กุมอำนาจของราชสำนักไว้มากกว่าครึ่ง

ร่างระหงไม่ใส่ใจสิ่งใดอีก แม้ทราบดีว่าไม่อาจซ่อนเร้นมังกรไร้กำลังผู้นั้นไว้ที่ตำหนักได้ตลอด แต่ทว่าตอนนี้ก็ยังไม่ถึงเวลาที่จะปล่อยให้มังกรที่แสนจะอ่อนแอได้โผบินออกจากวังหลวงเช่นกัน

พระองค์ต้องตรอมตรมกับความทุกข์เสียให้พอ โอดครวญร้องขอความตายราวกับร้องขอพรอันประเสริฐจนไร้เสียงจะเอื้อนเอ่ย และเมื่อหมดประโยชน์อย่างสมบูรณ์พระนางจึงจะส่งมอบพรข้อที่ว่านั่นให้กับพระองค์

พรแห่งความตายอันประเสริฐ...