บทที่ 9 หลบหน้า

"โอ้ย! เลิกคิด ๆ" ของขวัญฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียนก่อนครวญครางออกมาเบา ๆ หลังจากเรียนวิชาสุดท้ายของวันนี้เสร็จ วันนี้ทั้งวันเธอไม่มีสมาธิกับการเรียนเลยเลยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนเช้าวนเวียนเข้ามาในสมองและรบกวนจิตใจของเธอตลอดเวลาเลยพยายามจะสลัดออกครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่เป็นผล

'ติ้ง ติ้ง'

ใบหน้าเรียวค่อย ๆ เงยขึ้นจากโต๊ะเรียนเมื่อเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชั่นไลน์ดังขึ้น เธอได้แต่ภาวนาในใจขออย่าให้เป็นรุ่นพี่หนุ่มเลยที่ส่งข้อความมาชวนเธอกลับคอนโดเธอยังไม่พร้อมเจอหน้าเขาตอนนี้จริง ๆ แต่เหมือนคำภาวนาของเธอจะไม่เป็นผลเมื่อหยิบโทรศัพท์ออกมาดูปรากฏว่าเป็นไลน์ของรุ่นพี่หนุ่ม

อคิน : พี่รอที่ลานจอดรถคณะการจัดการนะครับ

เธออ่านข้อความจากรุ่นพี่หนุ่มที่เด้งอยู่บนหน้าโดยไม่เปิดเข้าไปตอบ ก่อนกดปิดหน้าจอแล้วใส่ไว้ในกระเป๋าเป้เหมือนเดิมจากนั้นก็เก็บหนังสือเรียนใส่ต่อแล้วลุกเดินออกจากห้องเรียน

เธอเลือกเดินหลบรุ่นพี่หนุ่มที่รออยู่หน้าตึกคณะไปทางด้านหลังของตึกแล้วโทรเรียกแกร็บคาร์มารับ ในใจก็พร่ำขอโทษรุ่นพี่หนุ่มซ้ำ ๆ ด้วยความรู้สึกผิด แต่เธอแค่อยากเว้นระยะห่างไว้บ้างเพราะเริ่มรู้สึกว่าใจดวงน้อย ๆ ของตัวเองหวั่นไหวกับการกระทำของเขาเข้าแล้ว

'ติ้ง ติ้ง ๆ' 

เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชั่นไลน์ในโทรศัพท์ของของขวัญส่งเสียงดังระรัวทำให้เจ้าของที่กำลังนั่งมองออกไปนอกกระจกรถอย่างเหม่อลอยสะดุ้งหลุดจากภวังค์ มือเรียวล้วงไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าเป้ออกมาดูก็เห็นข้อความจากรุ่นพี่หนุ่มนับสิบข้อความนั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดมากกว่าเดิม

"ขอโทษจริง ๆ นะคะพี่อคิน" เสียงหวานพึมพำออกมาอย่างรู้สึกผิด ดวงตากลมโตยังคงจับข้อความบนหน้าจออย่างชั่งใจว่าจะตอบกลับดีไหม และสุดท้ายสมองส่วนดีก็บอกให้เธอส่งข้อความหารุ่นพี่หนุ่ม

ของขวัญ : พอดีพลอยโทรมาบอกว่ารู้สึกไม่สบายมากหนูเลยรีบกลับมาก่อนค่ะ ตอนนี้อยู่คอนโดแล้วต้องขอโทษพี่อคินด้วยนะคะ"

ของขวัญพิมพ์ข้อความโกหกรุ่นพี่หนุ่มคำโตเพราะคิดว่าเหตุผลนี้คงพอรักษาน้ำใจเขาได้บ้างดีกว่าจะต้องบอกไปตรง ๆ ไม่รู้ว่าเขาจะโกรธเธอหรือเปล่า ทว่าเธอก็ต้องใจหายวาบเมื่อเห็นประโยคตอบกลับจากรุ่นพี่หนุ่ม

อคิน : เหรอครับนึกว่าหลบหน้าพี่เสียอีก

ของขวัญ : หนูพูดจริง ๆ ค่ะ" เธอกลืนน้ำลายเหนี่ยว ๆ ลงลำคออึกใหญ่ก่อนพิมพ์ตอบด้วยหัวใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ เพราะความรู้สึกของเธอมันบอกว่ารุ่นพี่หนุ่มเหมือนจะไม่เชื่อที่เธอบอกไป 

"หรือจะโกรธจริง ๆ" คิ้วสวยพลันขมวดเป็นปมด้วยความรู้สึกไม่สบายใจเมื่อหนุ่มรุ่นพี่อ่านข้อความแล้วเงียบหายไปเลย เธอถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ก่อนกดปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วใส่ไว้ในกระเป๋าเป้เหมือนเดิมจากนั้นก็ทอดสายตามองออกไปนอกกระจกพลางครุ่นคิดเรื่องหนุ่มรุ่นพี่

หากเขาโกรธจนไม่อยากคุยกับเธออีกก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีเลยทีเดียวเธอเองก็ไม่ได้ต้องการสานสัมพันธ์ตั้งแต่ต้นแล้วเพราะไม่ไว้ใจการเข้ามาของเขา เธอไม่เชื่อว่าเขาจะชอบด้วยใจจริง ถึงเธอจะดูเฉิ่ม ๆ ซื้อบื้อ ๆ แต่เธอก็ไม่ได้โง่จนไม่หาประวัติหนุ่มหล่อที่พุ่งเป้ามาจีบเธออย่างตั้งใจกิตติศัพท์ของเขาก็พอดังเข้าหูเธอมาบ้าง

"เฮ้อ" ของขวัญถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่สะบัดศีรษะไล่เรื่องรุ่นพี่ออกจากความคิดเมื่อรถเคลื่อนตัวมาจอดลงหน้าคอนโด ก่อนหยิบเงินจ่ายค่ารถแล้วเดินเข้าคอนโด

"ขวัญ" ระหว่างที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาเดินเสียงเรียกก็ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้เธอหยุดชะงักเมื่อหันกลับไปมองก็พบว่าเป็นเพื่อนสาว "อ้าว! พลอยหายปวดท้องแล้วเหรอ" 

"ทานยาแก้ปวดประจำเดือนแล้วรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยหนึ่ง" ของขวัญหน้ารับรู้พร้อมถามเปล่งเสียงถามต่อ "แล้วจะไปไหนอ่ะ"

"พี่คณินชวนไปทานข้าวน่ะ แกจะเอาอะไรไหมเดี๋ยวเราซื้อกลับมาให้" พลอยตอบเพื่อนสาวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มคณินคนที่พูดถึงคือแฟนหนุ่มรุ่นพี่ของเธอเอง

"ไม่อ่ะของกินในตู้เย็นยังเต็มอยู่เลย" 

"อือๆ ไปล่ะ"

"จ้ะ" ของขวัญขานรับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มจากนั้นก็เดินเข้าลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นสิบแปดซึ่งเป็นห้องของเธอกับเพื่อน

ก็อก! ก็อก! 

หลังจากของขวัญเดินเข้ามาในห้องได้ไม่ถึงสิบนาทีเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นทำให้ของขวัญที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าหยุดชะงักขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัยถ้าเป็นเพื่อนสาวก็คงจะไม่เคาะประตูเพราะมีคียการ์ด หากเป็นคนอื่นจะเป็นใครไปได้ตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ได้สองเดือนกว่า ๆ ก็ไม่เคยมีใครมาที่ห้องเลย

"ใครกัน" เสียงหวานพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนรีบดึงกางเกงขาสั้นที่คาอยู่กลางขาอ่อนขึ้นมาติดกระดุมแล้วเดินไปเปิดประตู

แกร็ก! ทันทีที่เปิดประตูออกไปเธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเจอร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่หนุ่มยืนอยู่ ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมจนดูน่ากลัวต่างจากทุกครั้งที่เคยเจอ "พะ..พี่อคิน"