บทที่ 8 อยากลิ้มลอง

วันต่อมา..

'ติ้ง ติ้ง'

เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชั่นไลน์ดังขึ้นทำให้ของขวัญที่กำลังนั่งใส่รองเท้าผ้าใบหยุดชะงัก มือเรียวล้วงไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าเป้ออกมาดู คิ้วสวยพลันขมวดชนกันเป็นปมเมื่อเห็นข้อความจากรุ่นพี่รุ่นโชว์หราบนหน้าจอตั้งแต่เช้าตรู่ ก่อนนิ้วเรียวจะกดตอบข้อความจากรุ่นพี่หนุ่ม

อคิน : ไปเรียนหรือยังครับ

ของขวัญ : กำลังจะไปค่ะ

หลังจากเธอตอบกลับรุ่นพี่หนุ่มก็อ่านแล้วเงียบไปเลยไม่มีการตอบกลับใด ๆ ทำเอาเธองุนงงไม่น้อย

"อะไรของเขา" เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนเก็บโทรศัพท์ใส่ในกระเป๋าเป้เหมือนเดิมแล้วใส่รองเท้าต่อจากนั้นก็เดินออกจากห้องนอนไปหาเพื่อนสาวที่อยู่อีกห้องหนึ่ง

"เป็นยังไงบ้างพลอย รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม" เธอเดินมาหยุดข้างเตียงเพื่อนสาวแล้วยื่นมือไปแตะตัวเพื่อนเบา ๆ พร้อมถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเพราะพลอยปวดท้องประจำเดือนตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

"ดีขึ้นบ้างแล้วแกไปเรียนเถอะไม่ต้องเป็นห่วง" พลอยตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

"โอเค..งั้นเราไปก่อนนะ" ของขวัญพยักหน้ารับน้อย ๆ แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไปด้วยความรู้สึกเหงาหง่อยเพราะต้องไปเรียนคนเดียวเป็นครั้งแรกหลังจากเข้ามหาวิทยาลัยมาได้เดือนกว่า ๆ ปกติเธอกับพลอยจะตัวติดกันตลอดแต่วันนี้เพื่อนสาวดันมาป่วยเสียงั้น

"พี่อคิน" เท้าเล็กที่กำลังก้าวเดินออกจากคอนโดชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นรุ่นพี่หนุ่มยืนกอดอกพิงรถอยู่หน้าคอนโด เธอยืนมองรุ่นพี่หนุ่มนิ่ง ๆ นานนับนาทีก่อนก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเขา "สวัสดีค่ะพี่อคิน"

"ครับ" อคินหยักหน้ารับน้อย ๆ ก่อนเอ่ยต่อพร้อมเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับเชื้อเชิญให้รุ่นน้องสาวขึ้นรถ "พี่มารับน้องไปเรียน..เชิญครับ"

"ขะ..ขอบคุณค่ะ" ของขวัญน้อมศีรษะขอบคุณรุ่นพี่หนุ่มด้วยความเกรงใจแล้วก้าวขึ้นไปนั่งบนรถ

"ครับ" อคินระบายยิ้มให้รุ่นน้องสาวบาง ๆ แล้วปิดประตูลงเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับจากนั้นก็ขับออกจากคอนโดด้วยความเร็ว

ภายในรถตกอยู่ในความเงียบมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานอยู่ ของขวัญรู้สึกอึดอัดไม่น้อยเมื่อต้องนั่งรถตามลำพังกับรุ่นพี่หนุ่ม มือเรียวประสานเข้าหากันแน่นร่างกายเกร็งไปหมดทุกส่วนแค่จะหายใจออกมาแรงเธอยังไม่กล้าเลย

"วันนี้น้องพลอยไม่ไปเรียนเหรอครับ" อคินที่เหลือบเห็นท่าทางเกร็ง ๆ ของรุ่นน้องสาวพูดทำลายความเงียบเพื่อให้เธอผ่อนคลายลง

"พลอยไม่ค่อยสบายนะคะ"

"อ๋อครับ..แล้ววันนี้น้องมีเรียนกี่วิชาครับ"

"สองวิชาค่ะ"

"แล้วเรียนเสร็จกี่โมงครับ"

"บ่ายสามค่ะ"

"พี่เรียนเสร็จบ่ายสามเหมือนกันเลย งั้นเรากลับพร้อมกันนะครับ"

"มะ.."

"ห้ามปฏิเสธครับ" อคินหันไปมองหน้ารุ่นน้องสาวด้วยแววตาดุพร้อมพูดดักทางห้ามไม่ให้เธอปฏิเสธ ของขวัญจึงจำใจต้องพยักหน้ารับ "ค่ะ"

หลังจากนั้นภายในรถก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งจนรถแล่นมาถึงหน้ารั้วมหาวิทยาลัย ของขวัญรีบเปล่งเสียงบอกรุ่นพี่หนุ่มให้จอดเพราะหากรุ่นพี่ไปส่งถึงหน้าตึกเรียนเธอคงได้ตกเป็นเป้าสายตาสาว ๆ ทั้งมหาลัยแน่ ๆ ซึ่งเธอไม่ชอบเอามาก ๆ "จอดตรงนี้แหละค่ะพี่อคิน"

"ทำไมละครับ" อคินปรายตามองรุ่นน้องสาวด้วยความสงสัยพร้อมชะลอความเร็วรถลงแล้วค่อย ๆ จอดเทียบริมฟุตบาท

"หนูไม่อยากเป็นเป้าสายตาคนอื่นค่ะ" ของขวัญมองหน้าตอบรุ่นพี่หนุ่มตามความจริง และเธอเชื่อว่ารุ่นพี่หนุ่มเข้าใจดีว่าเธอหมายถึงอะไร

อคินมองหน้ารุ่นน้องสาวอย่างใช้ความคิดทำไมบางครั้งเขาก็รู้สึกว่าเธอมีอะไรที่แอบซ่อนอยู่ภายใต้ความสงบเสงี่ยมแบบนี้ยิ่งทำให้เขาอยากค้นหามากขึ้น

รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นประดับมุมปากแวบหนึ่งแล้วจางหายไป ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะโน้มไปพูดใกล้ ๆ กกหูรุ่นน้องสาวด้วยน้ำเสียงนุ่ม "ไม่ต้องไปสนใจหรอกครับ สนใจพี่คนเดียวก็พอ"

ของขวัญที่มองออกไปนอกกระจกรถหันหน้ากลับมาอัตโนมัติเมื่อเสียงรุ่นพี่หนุ่มดังอยู่ใกล้ ๆ ทำให้จมูกของเธอชนเข้ากับจมูกโด่งสันของรุ่นพี่หนุ่มจัง ๆ

ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจอึ้งค้างไปชั่วขณะ ร่างกายพานแข็งทื่อไปหมดใจดวงน้อย ๆ เริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ขณะที่อคินมองสบสายตารุ่นน้องสาวนิ่ง ๆ ไม่ได้รู้สึกใจเต้นแรงสักนิดอาจเป็นเพราะเขาใกล้ชิดกับผู้หญิงจนชินแล้วบวกกับคนตรงหน้าแสนจะจืดชืดด้วยเขาเลยไม่รู้สึกอะไร ทว่าเขาก็ต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอในเวลาต่อมาเมื่อเลื่อนสายตาลงมองริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อของรุ่นน้องสาวมันชวนให้เขาอยากลิ้มลองขึ้นมาดื้อ ๆ ทั้งที่เขาไม่เคยจูบกับผู้หญิงคนไหนเลยสักครั้งถึงแม้จะมีอะไรกันก็ตาม

มือหนายกขึ้นแตะลงบนกลีบปากอวบแล้วลูบไปมาเบา ๆ ทำให้เจ้าของริมฝีปากสะดุ้งเฮือกหลุดจากภวังค์  รีบเบี่ยงหน้ามองออกไปนอกกระจกรถด้วยความเขินอาย

อคินนึกเสียดายไม่น้อยอีกนิดเดียวเขาเกือบจะได้ลิ้มลองริมฝีปากสีหวานนั้นแล้วเชียว แต่ก็ไม่เป็นไรโอกาสยังมีอีกเยอะแยะเมื่อคิดได้นั้นเขาจึงพูดทำลายสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้เดี๋ยวรุ่นน้องสาวจะหนีเตลิดเสียก่อน "ให้พี่ไปส่งหน้าตึกเรียนนะครับ"

"มะ..ไม่เป็นไรค่ะหนูไปเองดีกว่า" ของขวัญหันมาตอบรุ่นพี่หนุ่มด้วยน้ำสียังตะกุกตะกักเพราะยังรู้สึกเขินอายกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้อยู่ สิ้นเสียงพูดเธอก็รีบเปิดประตูลงจากรถทันทีโดยก่อนปิดประตูก็ไม่ลืมจะขอบคุณรุ่นพี่หนุ่ม

"ขอบคุณที่ไปรับมาเรียนนะคะ" เมื่อพูดจบเธอก็ส่าวเท้าเดินกึ่งวิ่งออกไปทันทีเพราะรู้สึกเขินอายอย่างบอกไม่ถูกต้องการหลบให้พ้นสายตารุ่นพี่หนุ่มโดยเร็วที่สุด