ตอนที่ 6

ลุงปันกับคนอื่น ๆ มาถึงในเวลาต่อมา พวกเขาเห็นเสี่ยวเฉากำลังขุดกลางลำธารแห้งขอดอยู่ก็พากันสงสัย

“คุณหนู เหตุใดมาที่นี่เล่าขอรับ” ลุงปันรีบถามด้วยความเป็นห่วง

“ข้ามาหาแหล่งน้ำให้พวกเราตักกลับบ้านเจ้าค่ะ พวกท่านไปช่วยพี่เฉาขุดได้หรือไม่”

“หืม? เหตุใดต้องขุดลำธารแห้งนี่เล่าขอรับ” เสี่ยวเหอถามอย่างสงสัย

“พี่เหอเห็นหรือไม่ว่ามีน้ำผุดออกมาจากหลุมที่พี่เฉากำลังขุดอยู่น่ะเจ้าค่ะ นั่นเป็นตาน้ำในลำธารนี้ ถ้าเราขุดลึกลงไป อาจจะมีน้ำให้พวกเราเอาไว้กินใช้ได้สักพัก”

“ทุกคนวางตะกร้าลงก่อนแล้วไปช่วยเสี่ยวเฉาขุด จะได้เร็วขึ้น เสี่ยวโจ เสี่ยวฉู่ ไปหาไม้มาทำกระบอกใส่น้ำให้ทุกคนเร็ว ประเดี๋ยวหากกลับช้า ทุกคนจะเป็นห่วง”

สิ้นเสียงลุงปัน ทุกคนจึงแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ทันที ส่วนลุงปันก็ไปหาไม้มาทำถังน้ำขนาดย่อมเช่นกัน ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าน้ำจะมีมากพอให้ใส่หรือไม่ อย่างน้อยก็ยังมีถังใส่สักหน่อยก็ไม่เลวนัก

ไช่เหมยฮวาที่ตัวเล็กที่สุดถูกสั่งให้นั่งพักรออยู่ที่เดิม เพราะลุงปันกลัวว่านางจะหายไปอีกจึงกำชับเอาไว้ ไช่เหมยฮวาจึงได้แต่ลองเดินสำรวจใกล้ ๆ ตาน้ำก่อนหน้านี้เผื่อว่าจะพบกับตาน้ำอีกอัน พวกนางจะได้ขุดตาน้ำเมื่อขึ้นเขาครั้งหน้า

สองชั่วยามต่อมา ลุงปันกับคนอื่น ๆ มีถังและกระบอกไม้ไผ่สำหรับใส่น้ำที่ขุดได้จำนวนไม่น้อย พวกเขาเร่งมือกรอกน้ำที่ขุดตาน้ำได้ลึกเกือบสองจั้งเพื่อจะได้ไม่ลงจากเขาช้าเกินไป อย่างไรตอนนี้ก็ใกล้พระอาทิตย์ตกดินแล้ว ถึงแม้น้ำที่ขุดมาได้จะไม่ได้มากมายนัก อย่างน้อยพวกเขาก็พอจะมีน้ำกินกันอีกหลายวัน

“คุณหนู พวกเรารีบลงเขากันเถิดขอรับ ไม่เช่นนั้นทุกคนจะเป็นห่วง น้ำของคุณหนูพวกข้าจะนำไปส่งให้ที่บ้านเองขอรับ” ลุงปันเรียกไช่เหมยฮวาที่ลุกขึ้นพอดี

“เจ้าค่ะลุงปัน ขอบคุณพวกท่านมาก แล้วเรื่องตาน้ำนี่ เราจะบอกชาวบ้านดีหรือไม่เจ้าคะลุงปัน”

“ไม่จำเป็นขอรับ คุณหนูอย่าได้คิดว่าชาวบ้านพวกนั้นเป็นคนดี เมื่อคืนพวกข้าเห็นพวกเขามาทำลับ ๆ ล่อ ๆ เหมือนจะมาขโมยเสบียง เรื่องนี้เราปิดไว้ดีกว่าขอรับ”

“จริงหรือเจ้าคะลุงปัน เช่นนั้นพวกเราจะทำอย่างไรดีถ้าพวกเขามาปล้นจริง ๆ”

“คุณหนูไม่ต้องกังวล ลุงซู่จัดเวรยามปากทางมาบ้านพวกเราไว้แล้วขอรับ”

“อย่างนั้นคงต้องขอบคุณพวกท่านลุงที่ลำบากแล้วเจ้าค่ะ เรารีบลงเขากันดีกว่า ข้าจะบอกเรื่องนี้ให้ท่านแม่กับน้องชายระวังตัวเอาไว้ด้วยเจ้าค่ะ”

ลุงปันพยักหน้ารับคำไช่เหมยฮวา จากนั้นพวกเขาต่างช่วยกันแบกสิ่งของลงจากเขาไปอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ไช่เหมยฮวาจะตัวเล็กกว่าเพื่อน แต่ตอนลงเขานับว่าไม่กินแรงนางนัก ไช่เหมยฮวาวิ่งเหยาะ ๆ เพื่อไม่ให้เป็นตัวถ่วงของทุกคน บรรดาบ่าวที่มาต่างอมยิ้มกับความน่ารักของคุณหนูพวกเขา ไม่ว่าตอนนี้ชีวิตจะลำบากมากเพียงใด อย่างน้อยพวกเขาก็ยังมีความหวังอยู่เมื่อเห็นความสามารถของคุณหนู

ผู้ใหญ่บ้านเปียนจิ่วกับครอบครัวกลับมายังหมู่บ้านพร้อมทหารจำนวนหนึ่ง พอท่านเจ้าเมืองทราบว่าชาวบ้านในหมู่บ้านล้วนแต่เป็นคนเห็นแก่ตัว ท่านเจ้าเมืองจึงกลัวว่าครอบครัวอดีตไท่ฟู่จะถูกรังแก เขาจึงสั่งการให้ทหารมาประจำการที่หมู่บ้านเพื่อควบคุมไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดคิด

ชาวบ้านพอรู้ว่าผู้ใหญ่บ้านพาทหารมาจริง พวกเขาต่างไม่พอใจอย่างมาก เพียงแต่ทุกคนก็กลัวว่าตนเองจะถูกส่งเข้าคุก ชาวบ้านจึงไม่กล้าก่อเรื่องอีก

หกเดือนต่อมา

ไช่เหมยฮวาที่ขยันขึ้นเขาหาเสบียงมาตลอดพร้อมกับทุกคนที่มาจากจวนเก่าของนางจนไม่ต้องอดอยากมากอย่างที่คิดในวันที่มาถึงครั้งแรก ขณะที่นางกำลังจะไปชวนพวกเขาขึ้นเขาอีก ท้องฟ้ากลับมืดครึ้มและมีเสียงฟ้าร้องดังครืนครั่นไปทั่วหมู่บ้าน ไช่เหมยฮวาเงยหน้ามองฟ้าแล้วก็พบว่าฝนน่าจะตกเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี นางแย้มรอยยิ้มกว้างออกมาและนำตะกร้าสะพายหลังใบเก่าไปเก็บทันที

“ท่านแม่!! ฝนกำลังจะตกแล้วเจ้าค่ะ พวกเราไม่ต้องขึ้นเขาไปหาน้ำแล้ว” ไช่เหมยฮวาตะโกนบอกมารดาเสียงดัง

“โอ้ ขอบคุณสวรรค์ จากนี้พวกเราคงไม่อดอยากกันอีกแล้วสินะ” หม่าซูเงยหน้ายกมือไหว้ท้องฟ้าอย่างซาบซึ้ง ในที่สุดพวกนางก็ไม่ต้องลำบากหาน้ำอีกแล้ว

“ว้าว ฝนตก ๆ พี่ใหญ่จะได้พักผ่อนบ้างแล้วนะขอรับ” ไช่ซิวร้องบอกออกมา

“ฮ่า ฮ่า พี่สาวเจ้าไม่เหนื่อยเลยสักนิดนะซิวเอ๋อ การขึ้นเขาก็ถือเป็นเรื่องดีที่เราจะได้หาเสบียงอาหารมาเพิ่มให้เจ้าอย่างไรเล่า” ไช่เหมยฮวาลูบหัวน้องชายพร้อมรอยยิ้ม

“น้องชายเจ้าเป็นห่วงเจ้ามาตลอดนะฮวาเอ๋อ เจ้าขึ้นเขาแต่ละครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย”

“พวกท่านไม่ต้องห่วงข้า มีพวกท่านลุง ท่านพี่ทั้งหลายไปด้วย พวกเขาต่างหากที่น่าจะเหนื่อยมากกว่าข้าเจ้าค่ะ”

“อืม แม่เข้าใจ วันหน้าหากพวกเราลืมตาอ้าปากได้ เจ้าอย่าได้ลืมบุญคุณของพวกเขานะฮวาเอ๋อ ซิวเอ๋อก็ด้วย หากทำสิ่งใดตอบแทนได้ก็ช่วยพวกเขาให้เต็มที่”

“พวกเราเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ/ขอรับ” สองพี่น้องรับคำมารดาเสียงดัง

ในหมู่บ้านพอเห็นว่าฝนจะตกจริง ๆ ทุกคนต่างโห่ร้องเสียงดังอย่างดีใจ ในที่สุดพวกเขาก็ไม่ต้องอดน้ำกันอีกแล้ว ไม่ว่าฝนครั้งนี้จะตกมากหรือน้อย อย่างไรก็ช่วยพวกเขามีน้ำกินประทังชีวิตไปได้อีกหลายวัน เพราะชาวบ้านไม่มีใครอยากขึ้นเขาถึงแม้จะเห็นคนนอกที่ย้ายมาขึ้นเขากันมาตลอดก็ตามที ด้วยความเกียจคร้านและเห็นแก่ตัว ทุกคนเพียงคิดอยากแย่งชิงอาหารจากพวกเขาเท่านั้น จนใจที่มีทหารคอยเฝ้าดูแลอยู่ ชาวบ้านเหล่านั้นจึงทำได้เพียงตักน้ำแห้งขอดจากบ่อของตัวเองผสมดินขึ้นมากินพอให้ประทังชีวิตไปได้เท่านั้น

เจ้าเมืองและทุกคนในเมืองต่างดีใจไม่แพ้เหล่าชาวบ้านรอบนอก พวกเขาได้แต่ขอบคุณสวรรค์ที่ประทานน้ำฝนมาให้พวกเขาได้เก็บไว้กินใช้ ไม่ว่าฝนจะมีปริมาณมากน้อยเพียงใดก็ช่าง อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่จำเป็นจะต้องหาเงินไปซื้อน้ำจากเมืองอื่นมากินใช้อีกต่อไปแล้ว

ฝนในครานี้ตกต่อเนื่องนานถึงเจ็ดวันกว่าที่จะซาลง ทำให้น้ำในลำธารที่เคยแห้งขอดและบ่อน้ำที่แห้งไปนานแล้วมีน้ำเต็มขึ้นมาในคราเดียว ภูเขาหลังหมู่บ้านที่เคยแห้งแล้งก็ดูดีขึ้นมากเช่นกัน ทุกคนได้แต่ภาวนาว่าจะมีพืชผลให้พวกเขาขึ้นเขาไปหากินได้บ้างในอนาคต

สามเดือนต่อมา

ไช่เหมยฮวากับน้องชายที่เก่งด้านการประดิษฐ์ได้สร้างสิ่งของแปลก ๆ เพื่อนำไปขายในเมือง โดยพวกเขาใช้ไม้จากภูเขามาช่วยกันทำออกมาหลายสิบชิ้นในเวลาแค่ไม่กี่เดือน เพราะไช่ซิวนั้นถึงแม้ร่างกายจะอ่อนแอ แต่ความสามารถด้านการประดิษฐ์ของเขานับเป็นพรสวรรค์ที่มีมาตั้งแต่เกิด เรื่องนี้มีเพียงบิดา มารดาและพี่สาวของเขาเท่านั้นที่รู้ ด้วยเกรงว่าน้องชายจะถูกคนใช้ประโยชน์ พวกเขาจึงปิดบังเรื่องนี้มาตั้งแต่รู้ว่าไช่ซิวมีพรสวรรค์เช่นนี้

หลังจากที่ฝนเริ่มตกลงมาเมื่อหลายเดือนก่อน ซู่หยงก็นำเงินที่เก็บซ่อนเอาไว้ก่อนเดินทางออกจากเมืองหลวงไปหาซื้อเมล็ดผักมาแจกจ่ายทุกคนเพื่อปลูกไว้กินเป็นอาหารและนำไปขายเมื่อมันโตเต็มที่ ทำให้พวกเขาพอจะมีรายได้เข้ามาบ้าง บ่าวคนอื่นที่มีความสามารถก็ช่วยกันรับจ้างปักผ้าและออกไปรับจ้างในเมืองเช่นกัน พวกเขาหากมีอาหารดี ๆ ก็ไม่ลืมที่จะนำไปให้ฮูหยินกับลูก ๆ ทั้งที่นางไม่กล้ารับแต่ก็ถูกพวกเขาบังคับให้รับไปอยู่ดี

อดีตบ่าวไพร่ทำเช่นนี้เพราะสำนึกในบุญคุณของไช่เหมยฮวาที่พาคนในครอบครัวพวกเขาขึ้นเขาไปหาอาหารในช่วงที่ผ่านมา ทำให้ทุกคนไม่ต้องอดอยากอย่างที่คิดตอนมาถึงหมู่บ้านเปียนจิ่วคราแรก