2

“กำนัน กำนัน ฟื้นสิ” เด็กน้อยเขย่าร่างของผู้เป็นปู่แรงๆ แต่อีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีว่าจะฟื้น

ดาวเหนือรีบวิ่งไปที่บ้านโดยเร็ว เพื่อแจ้งข่าวให้ทุกคนได้รู้ว่ากำนันยศเกิดอะไรขึ้นบ้าง จะได้รีบพาไปส่งโรงพยาบาลโดยด่วน เจอเข้ากับธนิดา กำลังเล่นอยู่หน้าบ้านพอดี

“กำนันยศได้รับบาดเจ็บ ฉันช่วยขึ้นมาแล้ว อยู่ตรงปากหลุม เธอรีบไปบอกพ่อแม่เธอให้พาคนไปช่วยเร็ว”

สีหน้าแตกตื่นของดาวเหนือไม่ได้ทำให้ธนิดาที่กำลังเล่นอยู่คนเดียวเกิดความตกใจเลยสักนิด

“นังลูกเมียน้อย แกจะมาโกหกหลอกฉันให้ไปกับแกแล้วก็ทำร้ายฉันใช่ไหม” ธนิดาไม่เชื่อ แถมยังยืดอกใส่ทำท่าเหมือนว่ารู้ทัน

“ฉันชื่อดาวเหนือไม่ใช่นังลูกเมียน้อย”

“แกมันลูกเมียน้อย”

“แม่ไม่ใช่เมียน้อย แม่มาก่อน”

“แม่แกมันเมียน้อย”

“กำนันยศกำลังแย่”

“ฉันไม่เชื่อ”

“ไม่เชื่อก็ตามใจ” ดาวเหนือจะวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อบอกพ่อแม่ของธนิดา แต่ถูกธนิดาขัดขาจนล้ม

“โอ๊ย! นี่เธอแกล้งฉันอย่างนั้นเหรอ” ธนิดาไม่ชอบที่ดาวเหนือมีชื่อเล่นว่าดาว หมายถึงสิ่งสวยงามที่อยู่สูงประดับอยู่บนท้องฟ้า ในขณะที่เธอมีชื่อเล่นว่าดา

“สมน้ำหน้า แกคิดจะวิ่งเข้าไปขโมยของในบ้านฉันใช่ไหมล่ะ โน้น... แกไปอยู่กระท่อมหลังบ้านโน้น น้ำหน้าอย่างแกไม่มีสิทธิ์ที่จะได้อยู่ในบ้านหลังนี้ เพราะแกมันเป็นแค่ลูกเมียน้อย”

“ฉันเปล่านะ ฉันจะไปบอกพ่อแม่เธอว่าปู่ของเธอได้รับบาดเจ็บ ให้พวกท่านไปช่วยเร็วๆ”

“แกอย่ามาโกหก แกจะเข้าไปในบ้านแล้วหยิบโน่นหยิบนี่ออกไปจากบ้านฉันใช่ไหม นังหัวขโมย บ้านเก่าซอมซ่อของแกคงไม่มีอะไรน่ามอง”

“ฉันไม่ได้ขโมยนะ”

“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย นังดาวเหนือกำลังจะเข้าไปขโมยของในบ้านค่ะ” ธนิดาตะโกนเรียกคนรับใช้ สาวใช้จึงออกมาไล่ตะเพิดดาวเหนือเหมือนไม่ใช่คน อาจเพราะว่าดาวเหนือไม่เคยมีสิทธิ์จะได้เข้าไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่ นอกจากจะถูกเจ้านายในบ้านเรียกใช้ให้เข้าไปทำงานไม่ต่างจากสาวใช้คนอื่น

“มันจะขโมยของ เอาไม้ตีมันเลย” ธนิดาได้ทีใส่ไฟอย่างเต็มที่ เพราะรู้ดีว่าคนบ้านนี้ไม่มีใครชอบดาวเหนือเลยสักคนเดียว

“ฉันเปล่านะจ๊ะ”

“แบบนี้ต้องตีให้ตาย” สุรีไปหยิบไม้กวาดมาฟาดเข้าให้เต็มแรง

“โอ๊ย! เจ็บนะ ตีฉันทำไม” ดาวเหนือร้องด้วยความเจ็บ ที่โดนสาวใช้ของธนิดาเอาไม้กวาดตีแรงๆ หลายที

“ก็แกจะเข้ามาขโมยของยังไงล่ะ ไป๊! ไสหัวออกไปซะ บ้านแกอยู่หลังโน้น นังโสโครก นังขอทาน นังยาจก”

ธนิดาเห็นแล้วเหยียดยิ้มหัวเราะสะใจที่เห็นดาวเหนือโดนสาวใช้ของตนตีจนแขนขาเขียวช้ำไปหมด ตีให้เลือดไหลได้ยิ่งดี

“ฉันไม่ได้เป็นขอทาน ไม่ได้เป็นยาจก” ดาวเหนือกระโจนเข้าหากัดแขนของสุรีเต็มแรง สุรีสะบัดมือหนีร้องด้วยความเจ็บ

“เกิดอะไรขึ้นฮะ เสียงดังเอะอะโวยวายเข้าไปถึงในบ้าน” พิมพ์จันทร์เดินออกมากับยอดชายผู้เป็นสามี กระชากเสียงเอ่ยถาม

“นังดาวเหนือค่ะคุณแม่ จะเข้าไปขโมยของในบ้าน ดีที่หนูเห็นเข้าเสียก่อน เลยให้พี่สุรีมาไล่ บ้านมันอยู่ข้างหลังโน่น ไม่ใช่ตรงนี้”

“หน็อย! นังสถุนชั้นต่ำ แกคิดจะขโมยของในบ้านอย่างนั้นเหรอ วันนี้กูจะเอาเลือดหัวมึงออก กูเคยบอกมึงแล้วไงว่าถ้าไม่ได้เรียกใช้อะไร ไม่ต้องเดินเฉียดมาแถวนี้ให้เป็นเสนียดบ้านกู”

“จัดการมันเลยค่ะคุณแม่” ธนิดารีบยุส่ง สะใจยิ่งนักที่เห็นว่าดาวเหนือกำลังจะถูกตบสั่งสอนสักทีสองที

“หนูดาของแม่อย่างเป็นเด็กน่ารักเสียจริง รู้จักเป็นหูเป็นตาให้พ่อแม่ ไม่อย่างนั้นนังขอทานนี่คงเข้าไปขโมยของในบ้าน”

“หนูเปล่านะ หนูไม่ได้ขโมยของ ธนิดาโกหก หนูแค่อยากจะมาบอกว่า...”

เพี้ยะ!!! พูดยังไม่ทันจบประโยค ดาวเหนือก็หน้าหันไปตามแรงตบของพิมพ์จันทร์ เลือดไหลซึมออกมาตรงมุมปากแทบจะทันที

“วันนี้กูจะฆ่ามึงซะ นังลูกเมียน้อย นังชั้นต่ำ ทำไมมึงไม่ตายตามยายกับแม่สำส่อนของมึงไปฮะ”

“พอแล้วพิมพ์ เดี๋ยวเด็กก็ตายหรอก” ยอดชายรีบห้ามเอาไว้

“ทำไม คุณจะปกป้องมันอย่างนั้นเหรอ เพราะคุณได้แม่มันเป็นเมียแล้วติดใจใช่ไหม” ถึงแม้ว่าอนงค์นางมารดาของดาวเหนือจะเป็นแค่หญิงชาวบ้านยากจน แต่อีกฝ่ายก็สวยหวานจับจิตจับใจ แถมยังหน้าตาดีกว่าสาวๆ ในหมู่บ้านเสียอีก เขาทำเธอท้อง กลับมาที่บ้านเพื่อจะพูดคุยเรื่องพาผู้ใหญ่ไปสู่ขอ แต่กลับมาติดสาวบ้านป่าอย่างอนงค์นางอยู่นานนับเดือน ดีที่มารดาของเธอเป็นถึงคุณหญิง พูดคุยเจรจากันแล้ว ทำนันยศจึงรีบจัดการไปสู่ขอตบแต่งเป็นเมีย ไม่ให้ท้องโย้อับอายว่าท้องไม่มีพ่อ

เธอเองก็รู้ว่ายอดชายเพลย์บอยแค่ไหน เขารับผิดชอบด้วยการแต่งงานกับเธอก็ถือว่าดีมากแล้ว เพราะผู้หญิงคนอื่นเขาฟันแล้วทิ้ง ไม่รับผิดชอบใครสักคน ก็มีแต่นังอนงค์นางนี่แหละ ที่ถึงจะไม่ยกย่องแต่ก็ยังพาเข้ามาอยู่ในบ้าน เพราะติดใจในความสวยของมัน