8

“มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ คิดจะมาขโมยของหรือไงฮะ” สุรีตวาดลั่น ทำเอาคนรับใช้คนอื่นๆ หันมามองเป็นตาเดียวกัน

“เปล่าจ้ะ หนูแค่จะมาช่วยทำงาน มีอะไรให้ทำบ้างจ๊ะ”

แกนี่นะจะทำงาน ถ้ากำนันรู้เข้าพวกเราได้ถูกด่าน่ะสิ จะไสหัวไปไหนก็ไปเถอะ จะมาทำให้คนอื่นเขาวุ่นวายทำไม” สุรีไล่ตะเพิด ดาวเหนือรีบวิ่งหนีออกมาอย่างตกใจ เพราะอย่างไรเธอก็ยังเด็ก ขืนทำให้ผู้ใหญ่ไม่พอใจได้โดนตบเลือดกบปากแน่ ๆ สุรียิ่งเหมือนนางยักษ์อยู่ด้วย

พอวิ่งออกมาพักใหญ่ก็หยุดหอบหายใจเพราะเหนื่อย พอมองไปรอบกายก็เห็นว่าเป็นสวนดอกไม้

“ว้าว! ทำไมที่นี่สวยจัง” เธออ้าปากค้างมองไปรอบกายที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ ส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณ อีกทั้งยังมีผีเสื้อมากมายโบยบินอยู่ในสวน บรรยากาศดี อากาศสดชื่นทำให้เด็กน้อยเผยยิ้มกว้างในทันที เธอไม่เคยเฉียดกลายเข้ามาตรงสวนดอกไม้กว้างขวางของบ้านใหญ่ มาทำงานก็แค่ก้นครัวหรือปัดกวาดเช็ดถูบันไดบ้าน ก่อนจะเดินกลับกระท่อม พอได้เห็นอะไรสวยๆ แบบนี้ก็รู้สึกดีไม่น้อย

“สวยใช่ไหม” ประโยคคำถามนั้นให้ดาวเหนือหันไปมอง กำนันยศกำลังเดินมาหาด้วยรอยยิ้ม

“ค่ะ สวย” เด็กน้อยเอ่ยตอบออกไป

“ปู่ชอบมานั่งเล่น จิบน้ำชาที่นี่บ่อยๆ ไปๆ ไปนั่งคุยกันสักหน่อย” กำนันยศจับที่บ่าเล็กๆ ของดาวเหนือ ท่านสัมผัสได้ว่าเด็กน้อยมีอาการเกร็งจึงพูดเบาๆ ให้อีกฝ่ายหายเกร็ง

“ไม่ต้องกลัวปู่หรอกนะ เธออาจจะยังเด็กแต่ก็คงรู้เรื่องราวทุกอย่าง เรื่องครอบครัวของเธอ ปู่ขอโทษนะ ปู่เองก็ทำไม่ดีเอาไว้กับครอบครัวของหลาน” คนพูดถอนใจเฮือกใหญ่ ทำให้ดาวเหนือต้องเงยหน้ามองด้วยความสงสัย

กำนันยศไม่ใช่คนโง่ เขาให้หมอตรวจดีเอ็นเอดูแล้วว่าดาวเหนือเป็นลูกของยอดชายจริงหรือเปล่า ผลปรากฏว่าใช่ เขาจึงยอมรับเป็นหลานแต่โดยดี อีกทั้งดาวเหนือก็ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เพราะไม่งั้นก็คงตายไปแล้ว ถือว่าบุญคุณใหญ่หลวงนัก ชีวิตคนเราตายครั้งเดียว ไม่มีใครตายแล้วฟื้นหรอก รอดมาได้ถือว่ายังมีบุญ ดังนั้นท่านจึงอยากตอบแทนบุญคุณ อุปการะหลานสาวมาเลี้ยงให้ดีอย่างที่ควรจะเป็นตั้งแต่คราแรก

“มานั่งกินขนมกับปู่ก่อน เดี๋ยวให้คนยกขนมกับน้ำหวานเย็นๆ มาให้” กำนันยศสั่งสาวใช้ให้นำขนมอร่อยๆ กับน้ำหวานเย็นๆ มาให้เด็กน้อย

“ขนมเค้ก เคยกินไหม” กำนันยศเอ่ยถาม ดาวเหนือก็ส่ายหน้าไปมา

“เป็นเค้กช็อกโกแลต ธนิดาเขาชอบ เขาว่าอร่อย เลยซื้อติดบ้านเอาไว้ เธอลองชิมดูสิ”

ดาวเหนือกล้าๆ กลัวๆ ไม่ค่อยกล้าตักกิน แต่กำนันยศก็พยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้ม บอกว่าให้กินเถอะ นั่นทำให้เด็กน้อยกล้าตักมาชิมดูว่าอร่อยแค่ไหน

เค้กนุ่มละมุนลิ้น รสชาติของช็อกโกแลตกลมกล่อม หวานมันอร่อยจนอยากกินอีกเยอะๆ ทำให้เด็กน้อยตักกินอีกเป็นคำที่สองและสามตามมาเรื่อย ๆ จนพร่องไปเกือบครึ่ง พร้อมด้วยรอยยิ้มน้อยๆ  ที่ระบายบนใบหน้า

“น้ำหวานเย็นๆ กินแล้วจะได้สดชื่น เธอคงหิวเพราะนี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว ต้องรอคนในครัวทำอาหารกันก่อน เสร็จแล้วจะได้กินด้วยกัน”

“ขอบคุณค่ะ” ดาวเหนือยกมือไหว้กำนันยศ รู้สึกว่าท่านก็ดูใจดีเหมือนกัน ไม่ได้เลวร้ายเหมือนอย่างก่อนหน้า

“วันนั้นปู่ขอบใจอีกครั้งนะ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แม่สอนว่าให้ช่วยเหลือคนที่ลำบากค่ะ เราจะได้บุญ” ประโยคนั้นทำให้กำนันยศนึกสะท้อนใจไม่น้อย มารดาของดาวเหนือสอนลูกได้ดี แตกต่างจากพิมพ์จันทร์ลูกสะใภ้ที่ท่านอยากได้นักหนา

“แม่ของเธอช่างเป็นคนดีจริงๆ เลยนะ” กำนันยศถอนใจ

“วันนั้นเธอไปตามคนมาช่วยแล้วหายไปเลย ปู่คิดว่าจะตายเสียแล้ว” กำนันยศเท้าความถึงเรื่องวันนั้น แต่ก็ยังนึกขอบใจเด็กน้อยอยู่เช่นเดิม เพราะท่านกำลังจะขาดใจตายอยู่ในหลุม ถ้าไม่เพราะเด็กน้อยใช้ไหวพริบ กัดฟันช่วยเขาขึ้นมาได้ เขาก็คงจะไม่รอด ตายไปแล้วนั่นเอง

“หนูไปตามคนมาช่วยค่ะ แต่ไม่มีใครเชื่อ หาว่าหนูเป็นหัวขโมย จะเข้าไปขโมยของในบ้าน” ดาวเหนือพูดอย่าง

“หมายความว่ายังไง” กำนันยศขมวดคิ้วขณะเอ่ยถาม

“วันนั้นหนูวิ่งมาที่บ้าน เจอกับธนิดาเลยบอกว่าคุณปู่กำลังบาดเจ็บให้ช่วยบอกคนในบ้านหรือไปตามคนมาช่วยหน่อย แต่ธนิดาหาว่าดาวเหนือโกหก แถมยังไปตามสาวใช้มาตีดาวเหนือด้วย พอคุณยอดชายกับคุณพิมพ์จันทร์ออกมา ก็ต่อว่าดาวเหนือเป็นหัวขโมย แล้วก็ตบดาวเหนือค่ะ” เธอไม่เคยกล้าเรียกยอดชายว่าพ่อ เพราะเขามิได้ปรารถนาให้เธอเรียก

“มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นจริงๆ เหรอ”

“ใช่ค่ะ หนูไม่ได้โกหก” มารดาสอนให้พูดความจริง เธอก็เล่าทั้งหมด ไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย

“กำนันคะ มีโทรศัพท์ค่ะ” สาวใช้เข้ามารายงาน  กำนันยศจึงเอ่ยขอตัวจากเด็กน้อยชั่วครู่

“นั่งกินเค้กกับน้ำหวานไปก่อนนะ เดี๋ยวปู่มา”

“ค่ะ” เด็กน้อยรับคำ ตักเค้กรับประทานอย่างเอร็ดอร่อย

“คุณแม่ นั่นมันนังดาวเหนือนี่คะ มันกินเค้กช็อกโกแลตร้านโปรดราคาแพงของหนูได้ยังไง มันกล้าดียังไง หนูไม่ยอมนะคะคุณแม่ ไม่ยอม ไม่ยอม ไม่ยอม!”