บทที่ 11

ทันทีที่ดื่มน้ำจนหมดคนที่สมควรจะปล่อยมือกลับคว้าข้อมือเล็กแล้วดึงตัวนางเข้าหาอย่างแรง เรี่ยวแรงของสตรีอย่างนางสามารถทานเรี่ยวแรงบุรุษได้ที่ไหนเล่า ร่างเล็กปลิวติดมือเขาโผขึ้นไปบนเตียงก่อนถูกอีกฝ่ายกดลงไปกับเตียงนอน เขาใช้ร่างทั้งร่างพันธนาการนางเอาไว้จนไม่อาจขยับ

ม่านหน้าเตียงบางพลิ้วปลิวขาดกระทั่งค่อยๆ ตกลงคลุมร่างคนทั้งสอง และชายส่วนหนึ่งก็เป็นสิ่งเดียวที่กั้นขวางระหว่างความอวบอิ่มของอิสตรีและบุรุษแปลกหน้า

เสียนฉิงเยว่ที่ไม่เคยใกล้ชิดกับบุรุษใดถึงขนาดใจเต้นไม่เป็นส่ำลมหายใจติดขัด ความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นทำให้นางดิ้นรนสุดชีวิต ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้าส่งเสียงกรีดร้อง ด้วยรู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่เช่นใด

โหลวตงอวี้คุ้นเคยกับเรื่องเช่นนี้ ด้วยเพราะหนทางการก้าวขึ้นเป็นประมุขของตระกูลนั้นไม่ง่าย ดังนั้นเขาจึงไม่อาจไว้ใจผู้ใด

การถูกวางยาพิษ ถูกพยายามฆ่า เป็นสิ่งที่หลายปีมานี้สั่งสมจนเขาต้องตื่นตัวอยู่เสมอ เช่นในเวลานี้แม้ว่าตัวเขาจะเพิ่งได้พักฟื้นหลังจากที่ขาข้างหนึ่งก้าวข้ามประตูยมโลกมาแล้ว อีกทั้งร่างกายที่ยังคงอ่อนแรง กระนั้นเขากลับรับรู้ได้ในทันที่ที่มีผู้บุกรุกเข้ามาในห้อง

คนผู้นี้ไม่ใช่คนของเขาที่ออกไปดูแลการต้มยาอย่างแน่นอน... “เป็นผู้ใดส่งเจ้ามา” เขาคาดคั้นขณะมือควานไปทั่วร่างเพื่อหาอาวุธ ทว่าเมื่อแตะโดนความนุ่มหยุ่นที่บ่งบอกว่านางเป็นอิสตรี นั่นกลับทำให้ชายหนุ่มชะงักลง “เจ้าเป็นอิสตรีหรือ”

น้ำเสียงประหลาดใจและสัมผัสของเขาทำให้นางโกรธกรุ่นจนสะบัดหลุดจากมือใหญ่ “ต่ำช้า!” ฝ่ามือเล็กสะบัดออกไปอย่างแม่นยำ เสียงชัดเจนจนแม้แต่นางเองก็ยังรู้สึกตกใจ เมื่อตั้งสติได้ตั้งใจจะหมุนตัวกระโดดออกมาจากเตียงชายหนุ่มกลับคว้าตัวนางเอาไว้ได้อีกครั้ง

“คิดหนีอย่างนั้นหรือ” เขาคว้านางเอาไว้ได้ด้วยอารมณ์โกรธกรุ่น ก่อนเหวี่ยงร่างเล็กลงไปบนเตียงแล้วพลิกกายคร่อมร่างที่กำลังดิ้นรน “อย่างไรที่นี่ก็เป็นหอนางโลมเสแสร้งไปไยเล่า สตรีในหอนางโลมเช่นเจ้าเคยทำอย่างไรเหตุใดไม่ทำเช่นนั้นเล่า!” เขากล่าวพร้อมกับยึดข้อมือทั้งสองข้างของหญิงสาวเอาไว้

“นายท่าน”

เสียงเปิดประตูเข้ามายิ่งทำให้เสียนฉิงเยว่หวาดหวั่นจนแทบปล่อยโฮ “จุดเทียนแล้วเจ้าก็ออกไปเสีย!” น้ำเสียงแข็งกร้าวของคนที่คร่อมอยู่เหนือร่างทำให้นางตัวสั่นระริก

“แต่ว่า...” เอ่ยพร้อมกับท่าทีละล้าละลังเมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายหาได้นอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง

“ทำตามที่สั่ง!” มือใหญ่ข้างหนึ่งกระชากม่านบางพลิ้วที่คลุมบนใบหน้าหญิงสาวออก เขาต้องการเห็นใบหน้าของสตรีอาจหาญที่ก้าวเข้ามาในห้องของตน

“ขอรับ”

ไม่นานเสียงไฟก็สว่างวาบขึ้น จากนั้นประตูก็ถูกปิดลงอีกครั้ง ใบหน้าของเสียนฉิงเยว่ซึ่งอยู่ห่างจากใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มเพียงแค่ปลายนิ้วคั่นทำให้นางหัวใจว้าวุ่นกว่าเดิม นางยอมรับว่าไม่เคยพบบุรุษใดที่รูปหน้าช่างดูเหมาะเจาะราวกับถูกสลักออกมาจากหยกชั้นดี

ดวงตาคมดุดันโกรธกรุ่นของชายหนุ่มดูน่าหวาดกลัว จนนางเองก็ไม่กล้าจะสานสบตรงๆ ที่ทำได้เพียงหอบหายใจเข้าเพื่อตั้งสติ และพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการอันแข็งแกร่ง

            “แต่งกายเป็นบุรุษ?” รอยยิ้มเยาะหยันเผยออกมายังมุมปากของชายหนุ่ม “หรือคิดว่านี่จะช่วยให้รู้สึกน่าค้นหายิ่งขึ้น”

ไม่พูดเปล่ามือเขาดันข้อมือทั้งสองของนางขึ้นไปยึดเอาไว้เหนือศีรษะ กดมือทั้งสองของนางเอาไว้กับเตียงด้วยมือใหญ่เพียงข้างเดียว ส่วนอีกมือใช้ลากไล้ลงมาตั้งแต่ใบหน้าของหญิงสาว พร้อมๆ กับใบหน้าที่ขยับเข้ามา จงใจพ่นลมหายใจอุ่นร้อนจากลมหายใจของตนไปยังส่วนที่เขาลากไล้ใบหน้าผ่าน

แม้มีเสื้อผ้ากีดขวางแต่ไอร้อนที่มีมากกว่าคนปกติ ทำให้เสียนฉิงเยว่รู้ได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังเป็นไข้ ถึงอย่างนั้นกำลังของชายหนุ่มที่มีไข้สูงก็ยังคงเหนือกว่านาง ดังนั้นหญิงสาวจึงไม่อาจดิ้นจนหลุดจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย

“คุณชายท่านนี้ เห็นชัดว่าท่านไม่ได้มาเที่ยวหอนางโลมเพราะต้องการเรื่องอย่างว่า ท่าน...มีไข้สูง อย่างไรให้ข้าไปตามหมอให้ท่านดีหรือไม่”

น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวของนาง เรียกเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของอีกฝ่าย เขามองริมฝีปากอิ่มเรื่อเย้ายวนตรงหน้า มืออีกข้างที่ไล้ลงจากลำคอแผ่วเบา ลากผ่านลงมายังสีข้างซึ่งหน้าอกอวบอิ่มกำลังกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบหายใจอันหนักหน่วง กลิ่นหอมละมุนจากเรือนกายนุ่มนิ่ม ทำให้ลมหายใจของชายหนุ่มเริ่มติดขัด

คิ้วเข้มขมวดแน่นราวกับกำลังต่อสู้กับความต้องการของตัวเอง ยิ่งในยามที่จังหวะหอบหายใจหนักหน่วงของคนทั้งคู่ ส่งผลให้หน้าอกของเขาแนบชิดเข้ากับความนุ่มหยุ่นอวบอิ่มของนาง ความอดทนของชายหนุ่มก็เริ่มลดน้อยลงทุกขณะ

ริมฝีปากหนาทาบลงไปยังปากอิ่มดังใจคิด เขาขยับชิดกายแกร่งของตนลงไปยังความนุ่มนิ่ม ซึ่งให้ความรู้สึกดีในทุกส่วนที่เขาสัมผัส ความไม่ยินยอมพร้อมใจของหญิงสาวสร้างความขุ่นเคืองใจให้เขาวูบหนึ่ง จุมพิตบีบบังคับเอาแต่ใจจึงหนักหน่วงยิ่งขึ้น

เสียนฉิงเยว่ลอบตระหนกจนแทบสิ้นสติ ความสามารถในการใคร่ครวญดับวูบลง ความร้อนขุมหนึ่งแล่นพล่านทั่วกาย ยิ่งในยามที่มือใหญ่ของเขาลูบไล้ลงไปตามอำเภอใจ นางดิ้นรนให้หลุดพ้นกระนั้นกลับยิ่งดูเหมือนเป็นการตอบสนองต่อสัมผัสอันแนบชิดของชายหนุ่ม

ร่างแกร่งที่ทาบทับเริ่มขยับไหว ความรู้สึกวูบวาบซาบซ่าน ทำให้คนทั้งคู่ลมหายใจติดขัด สัมผัสอันไร้เดียงสาของหญิงสาวพานให้ชายหนุ่มหลุดการควบคุม จากตอนแรกเพียงคิดจะกลั่นแกล้งคน ตอนนี้มือใหญ่กลับดึงรั้งสายคาดเอวของหญิงสาวออก พร้อมกับสอดมือเข้าไปสัมผัสผิวเนื้อละมุนที่อยู่ภายใต้เอี๊ยมตัวบาง

เสียงประท้วงอู้อี้อย่างไม่ยินยอมกลืนหายไปกับจุมพิตเร่าร้อนของจอมบงการที่ไม่ยอมรามือ กระทั่งไม่นานเรี่ยวแรงของหญิงสาวถดถอย จากที่เคยดิ้นรนกลับหลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจรวยรินด้วยฤทธิ์สัมผัสที่นางไม่คุ้นเคย

ชายหนุ่มกดจุมพิตหนักหน่วงไล่เรื่อยลงมายังลำคอขาวผ่อง ผิวกายของนางทำให้สติของเขาเตลิด มือใหญ่ลูบไล้สำรวจทุกตารางนิ้วที่เขาลากผ่าน บีบเคล้นบางครั้งหนักหน่วง บางครั้งผ่อนปรน กระทั่งจุมพิตร้อนแรงไล่เรื่อยลงไปจนถึงความอวบอิ่มที่เผยออกมาหลังจากที่สายคาดเอวถูกดึงออก