เธอเป็นใคร (ผู้มาเยือน)

น้ำใส ตื่นขึ้นมา เพราะกลิ่นอาหารที่แสนจะหอมตลบอบอวนห้อง หล่อนมองนาฬิกาบนหัวเตียง 7.30 น. อื้อหือ..เขาตื่นเช้าจังเลย หญิงสาวนึกในใจ หล่อนค่อยๆ ก้าวเท้าเดินออกมาจากเตียงนอน เปิดประตูห้องนอนแล้วตรงไปยังห้องครัวทันที ภาพที่เห็น คือชายหนุ่มร่างบึกบึน ใส่เสื้อกล้าม คาดผ้ากันเปื้อน ผ้าขนหนูผืนบางคาดศีรษะไว้

หญิงสาว หลุดขำออกมาเล็กน้อย ตั้งแต่ที่หล่อนอยู่กับเขามา วันนี้ถือว่าเขาจัดเต็มที่สุดเลย เป็นพ่อบ้านพ่อเรือนแบบสุดๆ เลยนะเนี้ยะ ขัดกับบุคลิกมากเลย ภาพลักษณ์ที่เป็นผู้ชายใบหน้าเฉยชา ไร้อารมณ์หายวับไปในพริบตา หล่อนยืนมองชายหนุ่มทำอาหารอย่างมีความสุข จนอยากที่จะทำบ้าง แต่กลัวว่ามันจะไม่ง่ายเหมือนที่เขาทำนะสิ ดูซิคล่องแคล่วไปซะหมด

เควิ่น กำลังง่วนอยู่กับการปรุงอาหารตรงหน้าโดยไม่รู้เลยว่า มีหญิงสาวแอบมายืนอยู่ด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อไร เขานึกอยู่อย่างเดียวแหละว่า เขาต้องทำอาหารดีๆ มีประโยชน์ให้กับที่รักของเขา เพราะตั้งแต่หล่อนอยู่โรงพยาบาลหล่อนทานแต่ข้าวต้มปลา อาหารอ่อนๆ ทั้งนั้น วันนี้เขาจะทำสปาเก็ตตี้ สูตรมิสเตอร์เค ให้หล่อนทาน...รับรองว่าหล่อนต้องติดใจในรสชาดของมันแน่นอน ชายหนุ่มทำไปอมยิ้มไป

“เอ้า...แล้วจานหละ...” เควิ่น พึมพำกับตัวเอง ที่เขาลืมหยิบจานมาวางไว้

“อยู่นี่ไงคะ..อื่อ..หึ๊....” น้ำใส หยิบจานยื่นให้ชายหนุ่ม เขายักไหล่แล้วอมยิ้มเล็กน้อย

หลังจากที่ทำอาหารเสร็จแล้ว น้ำใส เป็นคนยกมันทั้งหมดมาวางไว้ยังโต๊ะรับประทานอาหาร เธอยืนมอง แล้วก็ยิ้มกว้าง น่าตาดูดีนะเนี๊ยะ หล่อนนึกในใจ

“น่ากินใช่ไหมหละครับ...ไปทานกันดีกว่า...” เควิ่นกระซิบกระซาบข้างใบหูขาวจากด้านหลังของหญิงสาว ที่ยืนมองอาหารแล้วทำตาโตอยู่อย่างนั้น

น้ำใส หันหลังตามเสียงนั้นทันควัน ด้วยความที่ไม่ทันระวัง ".อือ,,อื้อ,, " ร่างบางอุทาน เมื่อปลายจมูกโด่งรั้นของเธอ ชนเข้ากับแก้มสากของชายหนุ่ม ที่ตอนนี้ยืนยิ้มหวาน แล้วส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้หล่อน....

“ฮั่นแน่.... อยากหอมแก้มผมก็ไม่บอก เดี๋ยวยืนให้หอมดีๆ เลยอ่ะ..” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า เขาเอียงแก้มสากเข้ามาใกล้หล่อน อย่างน่าหมั่นไส้

“นี่คุณ.....ใครเขาอยากจะหอมกันหละ...” น้ำใส แสร้งหันหน้าไปทางอื่น เพื่อแก้เขิน

“ก็ไม่รู้สิ เห็นอยู่ที่โรงพยาบาลก็แอบหอมแก้มผมทีหนึ่งแล้ว” เควิ่น แกล้งเย้าที่รักของเขา พร้อมทั้งส่งสายตายียวนกวนประสาทมายังหล่อน

“คุณเค...น้ำ โกรธแล้วนะ ไม่พูดด้วยแล้ว....” หญิงสาวสะบัดใบหน้างามไปอีกทาง เพื่อแกล้งเขาบ้าง ก็เขามาล้อเธอทำไมกัน คนเขาอายเป็นเหมือนกันนิ

“จุ๊บ......อุ้ยคุณเค.....” น้ำใส ยืนแก้มป่องอยู่ครู่หนึ่ง แก้มเนียนของหล่อนก็ถูกริมฝีปากหนาของคนตัวโต ชะโงกหน้าเข้ามาจุ๊บ...เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา พวงแก้มสวยก็ยิ่งขึ้นสีแดงระเรื่อมากยิ่งขึ้น สายตาคมของเขาหวานเยิ้มอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มกว้างปรากฎบนใบหน้า มือหนาที่ตอนนี้โอบลอบเอวคอดกิ่วของหล่อนเอาไว้อัตโนมัติ...

“อื้อ.ปล่อยน๊า” ...น้ำใส ใช้มือเล็กทั้งสองข้างยันหน้าอกแกร่งของคนตัวโตเอาไว้ ดวงตาคู่หวานก็จ้องมองตาคมนั้น ด้วยแววตาคาดโทษกรายๆ ใบหน้าสวยยังตึงนิดๆ แก้มเนียนใสก็ยังคงป่องอยู่ ......ก็เขาชอบล้อเลียนหล่อนนิ แล้วแบบนี้ทำมาส่งสายตาหวาน.....ชิ หญิงสาวนึกในใจ

“เวลาที่รักของผมโกรธนิ ก็ยังสวยอยู่เลยนะเนี๊ย” เควิ่นก้มใบหน้าหล่อมาใกล้หญิงสาว แล้วพูดชิดพวงแก้วสวย ทำเอาใบหน้า น้ำใสร้อนขึ้นอีกครั้ง

น้ำใส กัดริมฝีปากตัวเอง แล้วแกล้งรัวกำปั้นน้อยๆ ตีลงไปที่บ่ากว้างของเขา แบบรัวๆ ...!!! แป๊ะ..นี่...แป๊ะ...

"นี่ ไม่ต้องมาพูดดีเลย โกรธๆ ..นะ.....อื้อออ.....อ่อยอ๊ะ... “ฝ่ามือน้อยก็รัวไปริมฝีปากบางก็ต่อว่าชายหนุ่มไป ได้ไม่นาน เสียงหวานใสนั้นก็ขาดหายไปในลำคอขาวนั้น ริมฝีปากบางถูกกดบดเบียดอย่างหนักหน่วงด้วยริมฝีปากหนา เรียวลิ้นหนามันเรียกร้องให้ริมฝีปากบางมันเปิดออก ริมฝีปากหนาเม้มงับ ริมฝีปากบางล่างเบาๆ มันดูดดึง ทึ้งริมฝีปากบางทั้งบนทั้งล่างนั้นไปมา

" อืมมมม...".เสียงครางจากลำคอหนาชอบใจที่ตอนนี้ ลิ้นร้ายของเขา มันเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากนั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ไม่นานนักลิ้นเล็กของหล่อนก็เกี่ยวกวัดลิ้นหนาของเขาตอบเช่นกัน

มือหนาทั้งสองข้างตอนนี้ มันปัดป่ายไปทั่วเรือนร่างบางของหล่อนไปหมด มือข้างหนึ่งมันล้วงจากชายเสื้อด้านล่างเข้าไปลูบไล้แผ่นหลังเนียนนั้น นี่เจ้าหล่อนโนบราเหรอนี่ เขาก็เพิ่งรู้ ไม่เคยได้สังเกต เพราะตั้งแต่กลับจากโรงพยาบาลเมื่อวานก็ปล่อยให้เจ้าหล่อนพักผ่อนให้เต็มที่ อยากจะกวนหล่อนจะแย่...แต่ก็ไม่กล้ากลัวหล่อนเพลีย นี่ถ้าไม่เห็นว่าหล่อนป่วยอยู่หละก้อ หล่อนถูกจับกินไปนานแล้ว ตั้งแต่อยู่ที่โรงพยาบาลแล้วมั๊ง แต่ตอนนี้มันไม่ไหวจริงๆ นี่ เจ้าหล่อนเล่นน่ารัก น่าหยิก น่าฟัดไปทั้งตัว พอได้อยู่ใกล้หล่อน ได้สัมผัสหล่อนทีไร เลือดในกายเขานี่พลุ่งพล่านไปหมด.....

“อ๊ะ.....อื้อ...” เสียงหวานครางประท้วง เมื่อมือหนาของคนโตตัวเลื่อนมากอบกุมหน้าอกตูมของหล่อน เขาเคล้นคลึงมันไปมาเบาๆ แค่นี้ มันก็ทำให้ร่างหล่อนอ่อนปวกเปียกไปหมด มือเล็กนั้นที่ตอนแรกดันหน้าอกแกร่งเอาไว้ แต่ตอนนี้มันเลื้อยขึ้นไปโอบรอบคอแกร่งของเขาเมื่อไรไม่รู้....อืมมม....สู๊บบบ...จ๊วบบบบ...อ่าส์,,,,เสียงปากหนากับปากบางทักทายกันให้หายคิดถึง มันบดเบียด ดูดดึงกันอย่างไม่รู้จักอิ่ม....

"อืมมมม......" ร่างหนาครางชอบใจ เมื่อเขาลูบไล้เนื้อตัวเจ้าหล่อนตรงไหน เนื้อตรงนั้นก็นุ่มนิ่ม เลื่อนมือไปหมด ทำไมเขาถึงหลงใหลยายห้าวของเขาได้มากมายขนาดนี้ ตั้งแต่เขาได้กินหล่อน เขาก็ไม่เคยไปแอบกินสาวคนไหนอีกเลย เขาคิดอยู่อย่างเดียวว่าเขามีของดีอยู่ในมืออยู่แล้ว เขาจะไม่ไปคว้าเอาของเสียนอกบ้านแน่นอน..อืมมม..จู๊บบบบ...จ๊วบบบ.

“อ๊ะ,.....พะ,,,,พอแล้ว คะคุณ...” ทันทีที่ปากหล่อนเป็นอิสระ...น้ำใส ต้องรีบนำมือน้อยของเธอกุมมือหนาของเขาเอาไว้ ซึ่งตอนนี้ มันกำลังเลื้อยลงขอบกางเกงชุดนอนของหล่อน ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ หล่อนงุดใบหน้างามอยู่อย่างนั้นโดยไม่กล้าเงยหน้ามองใบหน้าหล่อคม หล่อนกลัวสายตาหวานเยิ้มที่ส่งลงมายังหล่อน แล้วหล่อนจะใจอ่อน

เควิ่นมองร่างบางแล้วอมยิ้ม นี่หากเขาไม่ยึดเธอไว้มีหวังล้มไม่เป็นท่าแน่สาวน้อย นี่มาห้ามเขาแบบนี้กลัวเขาจะเลยเถิดหละซิ หึ...ถ้าเขาจะเอาซะอย่างแค่นี้ก็ห้ามไม่อยู่หรอก แต่นี่เขาเห็นว่าหล่อนต้องกินยาหลังอาหารหรอก ไม่อย่างนั้น...หึ....ต้องเวปสปาเกตตี้กินแน่.ๆ ..

“พอก็ได้จ๊ะ...แค่นี้ก็ชื่นใจแล้ว...เอ่อ..แล้วสรุปที่รักยังงอนผมอยู่หรือเปล่า” น้ำเสียงทุ่มนุ่มนวลนั้น ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นไม่เป็นจังหวะ หล่อนส่ายใบหน้างามทั้งๆ ที่ไม่เงยมองหน้าคนพูดด้วยซ้ำ

ฟอดดด....!!!!! อื้อออ....คุณ..” น้ำใสต้องเงยหน้าแล้วค้อนคนตัวตัวซะวงใหญ่ เมื่อจมูกโด่งของเขากดฝังพวงแก้มเนียนนี้อย่างจัง

“ฮ่าๆ ๆ ๆ มามะที่รัก...ทานกันดีนะ” ชายหนุ่มตัดบทด้วยการนำเธอมานั่งลงบนเก้าอี้ เพื่อทานอาหารเช้าแทน หนุ่มสาวมองหน้ากันไป ทานกันไป อมยิ้มไป ไม่รู้ว่าอาหารอร่อยหรือว่าคนที่นั่งทานด้วยอร่อยกันแน่...

หลังทานอาหารเสร็จ น้ำใสอาสาล้างจานเอง โดยให้ชายหนุ่มไปอาบน้ำ อาบท่าเตรียมตัว หล่อนอาสาเก็บกวาดห้องของเขาทุกอย่าง หล่อนทำเป็นเหมือนแม่ศรีเรือนที่ทำหน้าที่เป็นแม่บ้าน..... เสียงสายน้ำจากฝักบัวหล่นกระทบพื้น ซู่ซ่า.....และเสียงฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีดังมาจากในนั้น น้ำใส อมยิ้มกับตัวเอง นี่หล่อนก็เพิ่งเคยได้ยินผู้ชายจอมเฉยชาคนนี้ฮัมเพลงครั้งแรกนะเนี๊ย เขามีมุมนี้ด้วยเหรอ ...

น้ำใส กวาดห้องไปเลื่อยๆ สายตาหวานก็เหลือบไปเห็นรูปใบหนึ่ง ตกอยู่ใต้โซฟา มือน้อยของเธอค่อยๆ หยิบมันขึ้นมาดู หัวใจของหญิงสาวก็เต้นรัวยิ่งกว่ากองชุด ภาพของผู้ชายเฉยชาของเธอ ถูกกระโจนหอมแก้มด้วยหญิงสาวที่มีใบหน้าสวยหวาน สีหน้าและแววตาของทั้งคู่ดูมีความสุข แต่ดูเหมือนจะสมัยเรียนนะ...ใครกันผู้หญิงคนนั้น....

ติ๊งต่อง.!! ติ๊งต่อง...ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก ....เสียงเรียกหน้าประตูนั้นทำให้หญิงสาว หลุดจากผวัง ใครมานะ...แต่นี่คอนโดเขานี่ ให้เขาไปเปิดเองดีกว่ามั๊ง....น้ำใสนึกในใจ

“ใครมาครับที่รัก รบกวนเปิดให้ผมหน่อยน๊า...” เสียงชายหนุ่มตะโกนมาจากในห้องน้ำ ทำให้น้ำใสจำต้องเดินไปเปิดดู ผู้ที่มาเยือนนี้

.....!!!! แอ๊ด+++ เอ่อ.....ดวงตาหวานของน้ำใส ต้องเบิกกว้างขึ้น เมื่อบุคคลที่มาเยือนนี้เป็นคนๆ เดียวกับผู้หญิงในภาพ หญิงสาวใบหน้าขาวเรียวสวยคมแบบชาวตะวันตก ผมสีดำยาวตรงสลวย รูปร่างสูงโปร่งสมส่วน เธอแต่งตัวเรียบแต่ดูหรู ใบหน้าสวยยืนยิ้มหวานให้กับหล่อน

“นี่ห้องเควิ่นใช่ไหมจ๊ะ เขาอยู่ไหม” เสียงหวานของหล่อน ถามน้ำใสด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

“เอ่อ..เอ่อ....ยะ...” ยังไม่ทันที่น้ำใสจะตอบไป น้ำเสียงที่เคยมีเจื้อยแจ้วเมื่อกี้มันขาดๆ หายๆ เธอเหลือบไปมองชายหนุ่มที่เดินนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวมายังพวกหล่อนพอดี

“ใครมาจ๊ะน้ำ....หึ.....” ควิ่นเดินเช็ดผมมายังหน้าประตูที่หญิงสาวยืนอยู่ เขาสงสัยว่ายายห้าวของเขายืนคุยกับใครอยู่นานสองนานแล้ว ไม่เชิญเขาเข้าห้อง หรือไม่ก็กลับไปซะที

“เอ่อ.....แมนด้า คุณมาได้ไงเนี๊ย” เควิ่นมองร่างบางของผู้มาใหม่ หญิงสาวที่เขารู้จักดี และคุ้นเคยที่สุด จนถึงทุกวันนี้ เขายืนมองหน้าหญิงสาวผู้มาเยือนกับหญิงสาวร่างเล็กที่ยืนทำหน้างงอยู่ข้างเขา สลับกันไปมา แววตาของชายหนุ่มสลดลงเล็กน้อย หล่อนมาที่นี่ได้ยังไงเนี๊ย ร้อยวันพันปีหล่อนไม่เคยมา แล้วยายห้าวของเขาจะรู้สึกยังไงหล่ะ.......คิดดังนั้นชายหนุ่มก็พ่นลมหายใจทิ้งไปสองสามหน.. เฮ้ยยย หนักใจชอบกล.....>>>>>>