All Chapters of เล่ห์สวาทแม่นักสืบ: Chapter 1 - Chapter 8

หลังจากที่ น้ำใส หรือแนนซี่ ที่ทำธุระของเธอเสร็จแล้ว เธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำอย่างระมัดระวัง เธอหันซ้ายหันขวาก็เห็น ซอกมืดอยู่ซอกหนึ่ง..เธอค่อยๆ เดินไปยังเป้าหมายนั้น.ด้วยความอยากรู้เผื่อเป็นทางหนีทีไร่ “..อ่าส์...อ๊ะ...อ่าส์...” หญิงสาวต้องเบิกตากลมโตให้กว้างขึ้น..เพราะภาพตรงหน้าเป็นภาพที่มีหญิงชายหน้าไม่อายคู่หนึ่งที่กำลังทำบัดสีกันอยู่ หญิงสาวกำลังนั่งคล่อมทับร่างผู้ชายคนหนึ่ง....ซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้นั้น...แม้จะไม่ชัดถึงใบหน้าของทั้งคู่ เพราะด้วยเป็นมุมมืดก็ตาม....อี๋..น่าเกลียดที่สุด....ทำไมไม่ไปหาห้องนอนกันหละ..ชิ.!!! .ไม่กลัวจะติดโรครึยังไง....น้ำใส..ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งยังไม่ทันที่เธอจะหันหลังกลับ..เสียงนุ่มลึกของใครบางคนก็ส่งเสียงเรียกเธอเสียก่อน.....“ใครหนะ…เข้ามาทำไม...หรือว่าต้องการใช้ที่.” ..ชายหนุ่มส่งเสียงถามเจ้าหล่อนอย่างเรียบๆ ...ผู้หญิงสวยเฉี่ยวก็หันมาหาเธอ...อย่างค้อนๆ ..ดูเหมือนนางจะไม่พอใจที่เธอเข้ามาขัดจังหวะ.....อืมมมม...อ่าส์..คุณเค..ขา..ไม่ต้องสนใจหล่อนหรอกค่ะ..สงสัยเธอจะไม่รู้ทาง…อ๊ะ..อ่าส์ อืม.สุดๆ เลยคะ.....คุณเค หล่อนไม่สนใจเธอ แล้วก็ยังขยับสะโพกบึ้มอีก

หลังจากเมื่อคืน น้ำใส...ก็นำข้อมูลในมือถือของ แม็คเคลน มาถอดรหัสแกะข้อมูลเกือบทั้งหมด ..เธอได้เบอร์ติดต่อของสมาชิกบางคน รวมถึงเบอร์ติดต่อของนักการเมืองไทยที่เธอจับตามองด้วย...วันนี้มันมีนัดกันที่ ผับแห่งนี้อีก เวลาสามทุ่ม ซึ่งห้องวีไอพี ห้องเดิม หญิงสาวคงไม่ได้นำตัวเองขึ้นประมูลแล้ว...เพราะถือว่าตัวเองไม่ซิง..เพราะวันเป็นกฏของที่นั่น เธอคงทำหน้าที่นางโชว์เช่นกับทุกวันนั่นแหละ....หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาบนหัวเตียง มันบอกเวลา หนึ่งทุ่ม ซึ่งได้เวลาที่เธอจะต้องเข้าทำงานแล้ว น้ำใสจึงเก็บของทั้งหมด เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวทำงาน โดยไม่ลืมโทรประชุมงานกับเพื่อนร่วมงานอีกสองคน เพื่อนัดแนะแผนการขั้นต่อไป......วันนี้เควิ่น มาสังเกตุการณ์ในผับช้ากว่าปกติ เพราะว่าบ่อนคาซิโนข้างล่างมีปัญหา ก็ไอ้พวกลูกน้องปลายแถวของมีสเตอร์แม็คเคลนมันทำตัวมีปัญหา เล่นเสียแล้วไม่จ่าย..เขาจึงต้องเรียกเก็บกับมันเป็นการส่วนตัว เอาซะสะง่อมเลย....หึ!!! อยากลองของ มันคงคิดว่ามันใหญ่คับฟ้ามั๊ง...หึ...ชายหนุ่มเดินขึ้นบันไดชั้นบนไดลับ เพื่อขึ้นสู่ชั้นบนที่มีทั้งแสงสี ดนตรี แล้วก็นารี ทุกอย่างครบครัน.....ระหว่างชายหนุ่มเดินขึ้น และ

เวลาเกือบตีสาม.... ด้วยอากาศที่เย็นฉ่ำ จนเกือบจะหนาวเหน็บ..แต่หญิงสาวกลับร้อนรน...น้ำใสนอนขดอยู่บนเตียงกว้างด้วยสภาพที่ถูกมีดมือไขว้หลัง ข้อเท้าของหญิงสาวก็ถูกพันธนาการด้วยสิ่งเดียวกัน...เธอไม่ได้หลับหรอก เธอพยายามแกะไอ้เน็คไทที่ข้อมือน้อยของตัวเอง ตอนนี้มันเกือบหลุดแล้ว ถ้าออกไปได้หละ วันหน้าถ้าเจอนายหน้าเฉยชาอีก...นายตายแน่,,,,มามัดหล่อนทำไมกัน ก็บอกว่ารีบจะเอาข้อมูลไปส่ง...แล้วนี่ มามัดเธอไว้แบบนี้แล้วไปไหนซะหละ...แต่ก็เป็นโอกาสดีที่เธอจะหลบหนี...ขออย่าให้เจอกันอีก อีตาหน้าเฉยชา...ชิ!!! ....ปึง!!! ...น้ำใสนึกดังนั้นก็ดึงประตูปิดให้เจ้าของห้องซะหน่อย..เควิ่น...มองนาฬิกา นี่เขาไปดูลาดเลานานขนาดนี้เลยหรือ จะตีสี่เลยนะเนี้ยะ ยายห้าวของฉันไม่หนาวตายไปแล้วรึ...คิดดังนั้น...มือหนาก็รีบเสียบคีย์การ์ดเข้าไปในห้องของเขาทันที..แต่สิ่งที่ชายหนุ่มพบกลับเป็นเตียงที่ว่างป่ลาว ผ้าปูที่นอนที่ยู่ยี่..บ่งบอกว่าคนที่ทำมันนั้น ดิ้นรนที่จะไปจากที่นี่มากแค่ไหน..หึ..**ผู้กองน้ำ...**นี่ร้ายจริงเชียว..สมกับเป็นมือดีของกรมฯ จริงๆ .ขนาดมัดทั้งเท้าแล้วก็มือ...ชายหนุ่มส่ายศีรษะไปมา..เอือมกับความดื้อรั้นของหล่อ

เควิ่น..นึกโมโหร่างบางที่ดิ้นเร่าๆ อยู่ในอ้อมอกเขาตอนนี้...หล่อนพูดมาได้ยังไง..แล้วจะไปนอนกับมันได้ยังไง....น่าไม่อาย..ดีนะที่เมื่อคืนเป็นเขา..หากไปกับพวกมัน..ก็อาจจะไม่ได้มีผัวคนเดียวก็ได้...นี่เขาอุตส่าห์พาหนีมา ยังไม่เป็นบุญคุณอีก..แล้วนี่ยังมาตบหน้าเขาด้วย....เกินไปแล้วยายห้าว..เขายอมไม่ได้......“....อ้ายยย...ตุ๊บบ!!! โอ้ยฉันเจ็บนะ..อ้ายยยย...อุ๊บบ!!! ยังไม่ทันที่ร่างบางจะดีดตัวหนีเขา ไอ้ร่างใหญ่หนานี่ก็ตามเข้ามาปะกบปากของหล่อนอีก...มันปิดกันแนบสนิท..จนไม่มีเสียงร้องใดเล็ดลอดมาได้...อื้อออ..แขนเรียวทั้งสองข้างก็ถูกมือแกร่งล็อคไว้กับที่นอนแน่น..ขยับไม่ได้เลย...ร่างเปลือยของหล่อนสัมผัสกับร่างหนานั้นแบบเต็มๆ เนื้อแนบเนื้อ....น้ำใสยังคงดิ้นไปมา..ขาเรียวทั้งถีบ..ทั้งดัน..โดยลืมนึกไปเลยว่าช่วงร่างหล่อนก็เปลือยอีก...แต่ยังดี..ที่เขายังใส่บ๊อกเชอร์..“อืมมมมม.....” ชายหนุ่มครางออกมาอย่างขัดใจเมื่อร่างบางยังดีดดิ้นไม่หยุด ไม่ยอมเปิดปากให้ลิ้นร้ายของเขาเข้าไปด้านใน...อ๊ะ!! หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว เมื่อหน้าอกงามถูกเขาบีบอย่างแรง...**น้ำไส...**เผยอปากส่งเสียงร้อง เพราะว่าหล่อนรู้สึกเจ็บจี๊ดที่เต