หางานทำ

ช่วงนี้เขาช่วยดูแลเจ้าก้อนกลมสองก้อนที่กำลังดื้อและน่าฟัดเอามากๆเลยล่ะ ถึงแม้จะเหนื่อยแต่เขาก็เต็มใจช่วยนะเพราะแค่ปาล์มคนเดียวที่ต้องออกไปหาเงินมันก็หนักมากแล้วเขาสงสารปาล์มนะ ปาล์มเลือกที่จะเข้าป่ากับป้าๆน้าๆในหมู่เข้าป่าไปหาของป่าและเห็ด.. เขาสงสารปาล์ม เขาอยากจะแบ่งเบาภาระของปาล์มบ้างแต่เขาก็ไม่สามารถออกไปไหนได้เขาเลยขอเลือกที่จะทำงานง่ายๆผ่านบ้าน และสิ่งที่เขาคิดก็คือทำอาหารขาย และให้ลงขายผ่านอินเตอร์เน็ตเอา เขาเองก็พอมีเงินเก็บนิดๆหน่อย และข้าวของเครื่องใช้ที่จะต้องทำมันก็ไม่แพงมาก เขาเลยคิดว่าเขาจะหารายได้พิเศษเสริมเพื่อมาช่วยปาล์มสักนิด…

 “ปาล์ม.. นั่งพักก่อนนะ กินน้ำใบเตยเย็นๆก่อนเราทำเอาไว้ให้ตัวโดยเฉพาะเลยนะ.. ” เพียงแค่เขาได้ยินเสียงป้าๆน้าๆเขาก็รีบพาเจ้าก้อนกลมสองก้อนออกมานอกบ้านเพื่อมารอคนเป็นแม่ทันที.. ดูสิเพียงได้ยินเสียงคนเป็นแม่ก็กระดี๊กระด๊ากันใหญ่ และนับวันเจ้าสองก้อนกลมหลานรักของเขาผิวพรรณและสีผมออกแนวไปทางลูกครึ่งเสียขนาดนี้.. ตกลงแล้ว.. ใครเป็นพ่อของหลานเขานะ…

 “ ขอบคุณนะไปป์ แตงโม ตังเม.. ดื้อไหมครับ ดื้อกับน้าไปป์ไหมครับ…” 

 “ แมะ แมะ…” 

 สองพี่น้องได้แต่อมยิ้มให้กับเจ้าสองก้อนกลมที่เริ่มหัดพูด ทั้งสองคนใกล้จะสองขวบแล้ว เป็นอะไรที่พวกเขาเหนื่อยมากๆแต่ก็สนุกและรักในสิ่งที่พวกเขาทุ่มเทให้.. เด็กสองคนนี้เป็นเด็กที่ฉลาดมาก น่ารัก เข้ากับทุกคนได้ดี ป้าๆ น้าๆก็เอ็นดูเจ้าสองก้อนกลมมากๆเสียด้วย 

 “ ตัวได้อะไรมาบ้างวันนี้.. ปาล์ม… เราว่าจะหาทำอะไรนิดๆหน่อยๆหาเงินมาช่วยตัว เลี้ยงหลานอย่างเดียวมันเบื่อน่ะเราว่าจะหาอะไรทำแบบว่าที่เราสามารถทำและได้เงินด้วย เราว่าจะทำของกิน เราเห็นแล้วมันน่าสนใจน่ะ.. ตัวว่าไง ” ตอนนี้ไม่ว่าเขาจะทำอะไรเขาก็ขอถามปาล์มก่อนเพราะตอนนี้ปาล์มเหมือนผู้ปกครองเขาโดยสมบูรณ์แบบ เป็นทั้งแม่เจ้าก้อนกลมและเผลอๆจะเป็นแม่เขาแล้วเนี่ย..

“ เรายังไหวนะไปป์ ” เธอรู้ว่าไปป์อยากช่วยแบ่งเบาภาระเธอแต่เธอก็ไม่อยากให้ไปป์ต้องมาเป็นห่วงและเหนื่อยอีกคนเธอรู้ว่าแค่เจ้าสองก้อนกลมของเธอน่ะไม่ใช่ง่ายๆเลยนะที่จะเลี้ยงได้ในแต่ละวันเพราะบางวันลูกของเธอก็แสนซนและเอาแต่ใจตัวเองสุดๆบางครั้งเธอก็ถึงกับสติแตกเลยนะแต่โชคดีที่ไปป์เอาอยู่.. เธอรู้ว่าน้องชายของเธอเองก็เหนื่อยเธอไม่อยากให้ไปป์ทำอะไรเกินตัวเพราะมันเหนื่อยจริงๆ 

“ตัวบอกไหวแต่เราก็จะบอกตัวว่าเราก็ไหว เพราะงานที่เราอยากทำน่ะมันทำที่บ้านได้เราจะทำของกินขายและโพสลงหน้าสื่อโซเชียลน่ะตัว มันไม่น่าจะยากหรอก แต่มันอาจจะต้องใช้เวลากันบ้าง.. เจ็บไหม..” เขาจับมือของปาล์มมาดู จากมือที่เคยสวยเนียน เล็บที่สะอาดสะอ้านตอนนี้ก็มีรอยแตกของการทำงานหนัก.. ปาล์มไปขุดหน่อไม้และเก็บของป่ามาขาย ปาล์มจัดชุดผักต่างๆเพื่อเอาไว้ให้แม่บ้านที่ผ่านไปผ่านมาได้จับจ่ายซื้อไปทำมื้อค่ำ.. มือที่เคยเนียนนุ่มตอนนี้มันแห้งแตกปละหยาบกร้าน.. เขาไม่อยากให้ปาล์มเหนื่อยไปมากกว่านี้แล้ว..เขาเองก็เป็นผู้ชายนะเขาก็จะต้องช่วยปาล์มสิ..

“ไม่เป็นไรแล้ว เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นน่ะ ไปๆวันนี้ตัวทำอะไรบ้างหิวแล้วเนี่ย วันนี้รีบเข้าบ้านเลยนะอยากกินกับข้าวฝีมือตัวอ่ะ…” เฮ้อ.. เธอรู้ว่าไปป์เป็นห่วงเธอ แต่เธอก็ทำอย่างอื่นไม่ได้ เธอเคยไปล่อนใบสมัครเอาไว้แต่ไม่มีใครรับเธอเข้าทำงานเลย เธอรู้แล้วว่าเขาน่าจะทำทุกวิถีทางให้เธอไม่สามารถทำงานได้อีกต่อไปเขาเคยพูดกับเธอเอาไว้นานแล้ว.. เรื่องนั้นเธอจำได้ขึ้นใจเลยล่ะ และเขาก็ทำจริงๆซะด้วยสิ.. ดังนั้นเธอจะมามัวเลือกงานไม่ได้ ตอนนี้ไม่ว่าจะงานอะไรเธอก็ต้องทำ และเธอก็ชอบด้วยสิเธอเคยดูคลิปของคนจีนบ่อยๆที่เขาชอบไปหาหน่อไม้ในป่า และไปหาเห็ดตามป่า เมื่อเธอได้ไปสัมผัสมันจริงๆมันก็ทำให้เธอหลงลืมเรื่องเศร้าๆไปเลย..

“ปาล์ม.. อย่าห้ามเราเลย เราเป็นน้องตัวนะ เราะจะไม่ยอมให้ตัวเหนื่อยคนเดียว เรารักปาล์มนะ รักและเป็นห่วงตัวมากๆนะรู้ไหม?” 

เธอรับรู้ถึงความรู้สึกและสัมผัสได้ถึงความห่วงใยจากไปป์ เธอรู้ดีว่าไปป์รักและเป็นห่วงเธอมากๆ เธอเองก็รักและเป็นห่วงไปป์เหมือนกัน…

~~~

ในที่สุดสิ่งที่เขาได้วางแผนเอาไว้เขาก็ได้ทำมันขึ้นมาตอนนี้เขาเริ่มทำอาหารง่ายๆที่ราคาไม่แพงเท่าไร ข้าวก็มี แต่พวกกับคงจะต้องสับเปลี่ยนไปเรื่อยๆตามวันเพราะเขาไม่อยากให้แต่อะไรเดิมๆ อย่างเช่นวันนี้เขาทำหมูกระเทียมพริกไทย มีแตงกวาเพิ่มไปให้อีก กล่องนึงเขาขายที่ 35 บาท เขาโพสลงบนโซเชียลของเขาเองและก็รับออร์เดอร์เผื่อมีใครสนใจ.. ช่วงแรกๆมันอาจจะทุลักทุเลหน่อยแต่พอผ่านไปได้ครบอาทิตย์มันก็เริ่มดีขึ้นมา และที่สำคัญปาล์มก็เอาไปวางขายที่แผงในตลาดอีกทีช่วงเย็น มันก็ได้นะ ไม่ได้แย่อย่างที่เขาและปาล์มคิดเลย

“ วันนี้เราทำหมูทอดกระเทียมพริกไทยนะตัว กล่องล่ะ 30 ก็แล้วกันเพราะคนที่มาจับจ่ายเขามาซื้อหน้าร้าน.. ปาล์ม… เหนื่อยไหม? ” เขาก็รู้ว่าปาล์มเหนื่อยแต่เขาก็อยากจะถามให้ปาล์มได้รู้ว่าเขาเป็นห่วงปาล์ม 

“ก็ไม่เท่าไรนะไปป์ ยังไหวอยู่ ว่าแต่ไปป์เถอะเหนื่อยไหมไหนจะเจ้าสองตัวดื้อแล้วและยังทำอาหารขายอีก.. ถ้าเหนื่อยก็พักนะ” 

“แหม.. บอกตัวเองเถอะปาล์ม ตัวน่ะพักเยอะๆนะ กินเยอะๆด้วยรู้ไหม? ดูสิตัวจะผอมไปไหนอีก แค่นี้เราก็กลัวว่าตัวจะเป็นลมแล้วนะ กินเยอะๆรู้ไหม เรื่องของเราตัวไม่ต้องเป็นกังวลนะ เราแข็งแรงกว่าตัวเยอะเลย เราเป็นผู้ชายนะตัวอย่าลืมสิ…” ปาล์มก็กะไร คิดว่าเขาจะเป็นลมเป็นแล้งง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? เขาแข็งแรงกว่าปาล์มตั้งเยอะ เพียงแค่บริเวณเข่าของเขามันอาจจะมีอาการเจ็บบ้างถ้ายกของที่หนักไป โดยรวมเขาก็ยังแข็งแรงกว่าปาล์มเยอะนะ 

“ค๊าๆๆ กินเยอะ จะกินเยอะๆ งั้นเราไปกินข้าวกันก่อนแล้วค่อยมาจัดแจงของที่จะเอาไปขายที่ตลาด…” เฮ้อ.. บ่นไม่ได้เลยสินะ แต่สิ่งที่ไปป์พูดมาเธอก็เข้าใจนะ เธอรู้ว่าไปป์เป็นห่วงเธอมากถึงมากที่สุด ดังนั้นเธอจะต้องดูแลตัวเองให้ดีที่สุด เพื่อคนที่เธอรักทั้งสามคนเเธอจะต้องไม่เป็นอะไร

เสียงหัวเราะเฮฮาของคนที่อยู่ในบ้านหลังเล็กกระทัดรัดสร้างรอยยิ้มให้กับคนที่ผ่านไปผ่านมาได้เสมอ ทุกคนเมื่อก่อนต่างมองทั้งสองพี่น้องผิดคิดว่าทั้งคู่ได้เสียกันจนทำให้แฝดผู้พี่ต้องท้องแต่เมื่อเด็กแฝดทั้งสองคนเริ่มโตขึ้น… ทุกคนต่างก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันทีเพราะช่วงแรกๆทุกคนต่างว่าร้ายใส่สีเทเสียทั้งสองคนและเมื่อเห็นเด็กแฝดทุกคนก็รู้สึกผิดและพยายามที่จะทำดีกับบ้านนี้เท่าที่ทุกคนจะทำได้ ไม่ว่าจะช่วยสอดส่องความเรียบร้อยหรือช่วยเหลือเรื่องไหนที่สองพี่น้องทำไม่ได้ คนในหมู่บ้านก็จะช่วยกันสอดส่องและช่วยเหลืออยู่ตลอด…