LOGINShare
อุ่นไอของคนที่จากไป(ต่อ)
publish date:
2026-10-27 23:10:36
Latest chapter
เล่ห์แค้น ชายาสาม แผนการออกจากจวน(ต่อ)
ที่ป่านอกเมือง ตั้งแต่เหตุการณ์ที่อวี้ชิงโดนทำร้ายในป่า ฉินอ๋องสั่งให้คนงานจัดการให้ป่านี้ไม่เป็นรกชัฏอึมทึมอีกต่อไป เมื่อไม่นานนี้ที่ต้องช่วยซ่อมแซมบ้านของชาวบ้าน ฉินอ๋องก็มีความคิดที่ใช้ไม้ในป่านี้มาซ่อมแซมเช่นกัน ดังนั้นป่านี้ต่างจากเดิมไปมาก ทั้งโล่งเตียนแต่กลับเย็นอยู่ ในรถม้าคันใหญ่ ประดับอย่างหรูหรา สาวใช้ทั้งสามนั่งอยู่ด้านหน้า โดยมีซือหมิงคุมรถม้าติดตามมาด้วย ป้ายห้อยระบุว่ามาจวนผู้ใด มีหญิงสาวสามคนนั่งรถม้าไปเรื่อย แล้วมาหยุดที่แม่น้ำสายใหญ่ ที่เคยมีประวัติกับอวี้ชิง แต่ตอนนี้กลับต่างจากเดิมแล้ว“ดูสิพี่หญิง ลำธารนี้ใสมากเลย” อวี้ชิงควงแขนจิงลี่เดิมมาที่ริมแม่น้ำ ชื่นชมธรรมชาติที่ฉ่ำเย็นนี้“พี่หญิง ทางนี้เจ้าค่ะ ทิวทัศน์งดงามมากเจ้าค่ะ” ซูเหยาเข้ามาขัด พยายามดึงดูดให้พี่หญิงคนโตสนใจนางด้วยคน จึงเกิดสงครามขนาดย่อม ๆ เพื่อช่วงชิงเวลาในช่วงท้าย“พอเถอะทั้งสองคน ทานอาหารเที่ยงที่แถว ๆ นี้แล้วกัน”ทั้งเจ็ดคนทานขนมด้วยกันอย่างสนุกสนาน นั่งเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ในจวน ตั้งแต่เข้าจวน ใช้ชีวิตในจวน จนมาถึงตอนนี้ ที่ทั้งสามใกล้จะต้องจากลากันแล้ว“ข้าจากไปแล้ว คงคิดถึงพวกเจ้ามากแน่ อวี้ช
เล่ห์แค้น ชายาสาม แผนการออกจากจวน
อวี้ชิงลุกออกจากถังอาบน้ำ ปัดเศษกลีบกุหลาบที่ติดอยู่ตามเรือนกายปลิดทิ้ง คว้าเสื้อผ้าที่พาดอยู่ด้านบนของฉากกั้นมาสวมใส่ สองเท้าเล็กเดินไปนั่งที่เตียงนอนข้าง ๆ ฉินอ๋องนั่งรออยู่แล้ว“รู้อยู่แล้วยังจะมาถามข้าอีกทำไม”“ข้าอยากฟังจากปากเจ้ามากกว่า เจ้าน้อยใจข้าเรื่องซูเหยาใช่ไหม”“ก็ท่านจะให้นางเป็นพระชายาฉิน แบบนี้ข้าไม่ยอมนะ” คู่สนทนาของเจ้าของจวนตอบกลับทันควัน ด้วยน้ำเสียงที่น้อยเนื้อต่ำใจ เลยแสร้งมองไปทางอื่น“เจ้าหึงข้าแล้วหรือไง”“ไม่สักหน่อย ใครจะไปหึงท่านกัน”“แล้วทำไมเจ้าถึงหวงแหนตำแหน่งนี้ล่ะ”“ถ้าข้าได้ตำแหน่งมันก็ทำให้ข้าสบายขึ้นไม่ใช่หรือไง อีกอย่างพระชายาฉินมีแต่คนนับหน้าถือตา แทบจะรับการเคารพไม่ไหว ข้าหลงใหลในเงินทองและอำนาจมากแค่ไหน ท่านก็น่าจะรู้” เจ้าของคำตอบหันมามองชายคู่สนทนาด้วยสีหน้าแห่งความเจ้าเล่ห์เผยออกมาบนใบหน้าอย่างชัดเจน ที่จริงเขาเองก็พอรู้อยู่บ้างว่านางรักเงินมากเพียงใด ทว่าเงินทองแลกกับความสบายใจในบางครั้งคงได้ไม่คุ้มเสีย“เป็นเจ้าเองต่างหากที่ไม่รอฟังให้ชัดเจน ข้าบอกเจ้ากรมเจิ้งไปแล้วว่าต้องเป็นเจ้าเท่านั้นที่จะเป็นพระชายาฉิน ไม่อาจเป็นคนอื่นได้”“ใครมันจะไป
เล่ห์แค้น ชายาสาม ดั่งแสงตะวันฉาย(ต่อ)
ขณะที่สองนายบ่าวกำลังเดินกลับมา สายตาซูเหยาได้สะดุดชายคนหนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นเพื่อนชายคนสนิทของอวี้ชิง ชายหนุ่มที่อยู่เด่นท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ พาดผ่านกายราวกับรัศมีเป็นจุดสนใจอย่างยิ่ง เขากลับโดดเด่นในสายตาของซูเหยามาก หน้าตาที่หล่อเหลาตรงใจนางทำหัวใจน้อยสั่นระรัว ครั้นเมื่อเขาหันมาทางนาง จ้องมองมา หัวใจเปรียบดั่งน้ำแข็งก็แทบมลายเหือดแห้ง ยืนส่งยิ้มอ่อน โบกมือเล็กน้อยส่งกลับไป แต่กลับว่าคนที่หลวนชิ่นส่งยิ้มให้กลับไม่ใช่ซูเหยา“ข้าไปก่อนนะ” อวี้ชิงโบกมือกลับไป นางจึงได้รับรู้ว่าไม่ใช่นาง“ได้เลย ทางนี้ไม่มีปัญหา” อวี้ชิงเดินกลับเดินถือน้ำและขนมเข้าไปให้ ส่วนซูเหยายังมองชายในดวงใจไม่ละสายตา ซ้ำยังเดินเข้าไปใกล้ ๆ อีกต่างหาก“แม่นาง ไม่สิท่านคือชายาเจิ้ง ท่านมาทำอะไรตรงนี้หรือ” หลวนชิ่นทักเมื่อเห็นว่านางเดินมาถึงหน้าบ้านที่เขากำลังควบคุมดูแลอยู่“ชายาเจิ้ง ชายาเจิ้ง ท่านยังอยู่ดีใช่ไหม” เมื่อเห็นว่าท่านยืนนิ่ง ไม่พูดจา ราวสติหลุดลอยไปไกล เขาก็ยิ่งเดินเข้ามาใกล้ ๆ เรื่อย ตะโกนเรียกให้ดังขึ้น เขากลับไม่รู้เลยในจินตนาการว่าในโลกใบหนึ่งเต็มไปด้วยความว่างเปล่าสีขาว ชายหนุ่มเปรียบดังเซียนชั้
เล่ห์แค้น ชายาสาม ดั่งแสงตะวันฉาย
ในยามเช้าตรู่ของอีกวัน ในจวนฉินอ๋องจุดเทียนในจวนสว่างไสว ห้องเครื่องกำลังวุ่นเพราะต้องรีบเร่งทำอาหารเช้าในบุคคลในจวนทานก่อนออกไปทำภารกิจที่ฮ่องเต้ได้มอบหมายมา ที่ห้องทานอาหารที่ทุกคนในจวนนั่งรอทานอาหารกันพร้อมหน้า ขณะที่ทุกคนกำลังนั่งรอทานอาหารเช้า กลับมีหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งสัปหงกอยู่“ซูเหยา อย่าเพิ่งหลับ อะไรกันเพิ่งจะตื่นเองนะ”“พี่หญิง ปกติข้าไม่ตื่นเวลาหนิเจ้าคะ”“อาหารมาแล้ว รีบทานเถอะ อวี้ชิงทานเร็ว” อวี้ชิงพยักหน้ารับแล้วจับตะเกียบคีบอาหารทานอย่างเงียบ ๆ และแล้วมีตะเกียบคู่หนึ่งคีบผักบุ้งมาวางในถ้วยของอวี้ชิง แต่สุดท้ายนางก็เขี่ยทิ้งไป“ข้าไม่ชอบผักบุ้ง ช่างเถอะข้าออกไปก่อนแล้วกัน พอดีมีนัดกับหลวนชิ่นไว้ ไปกันเถอะเสี่ยวเชียน”“เพคะ” พวกนางทั้งเดินออกไป“ชายาสาม ท่านจะ...”“ปล่อยพวกนางไปเถอะ นางน่าจะไปหาหลวนชิ่นนั่นแหละ” ฉินอ๋องปรามซือหมิงไว้ เมื่อเห็นว่าซือหมิงจะทักท้วงนาง“แต่นางคือชายาท่านนะ”“ชายาข้าไง คิดว่าคนอื่นมีสิทธิ์แตะต้องมากนักหรือ ที่ข้ายอมก็เพราะเรื่องราชกิจหรอกนะ”“เป็นอย่างไรบ้างหลวนชิ่น”“เรียบร้อยดี ตอนนี้กำลังเตรียมไม้มาซ่อมแซมแล้ว” ที่หน้าบ้านยายคนหนึ่งในตร
เล่ห์แค้น ชายาสาม ฮ่องเต้องค์ใหม่(ต่อ)
ทั้งสองนางเดินออกมาจากจวน เที่ยวชมในเมืองหลวงสำรวจความเสียหายจากสงครามในครั้งที่ผ่านมาว่าสาหัสเพียงใด พบว่าบ้านหลายหลังพังถล่มลงมา ร้านอาหารหรือโรงละครที่สวยงามเป็นสถานที่ให้ความบันเทิงในเมื่อก่อน ยามนี้เหลือกลายเป็นสถานที่ร้าง รอได้รับการซ่อมแซม เห็นชาวบ้านมากมายที่กลายเป็นขอทาน สวมใส่เสื้อผ้าเก่า ๆ ขาดวิ่นน่าเวทนา ถึงทหารจากวังหลวงเขามาช่วยเหลือแล้วบ้าง แต่ความทุกข์ของชาวบ้านก็ไม่ได้จนหมดสิ้น“นายหญิง น่าสงสารจังเลยนะเพคะ”“แน่นอนล่ะ ตอนนี้พวกเขาไร้ที่พึ่ง ที่จริงเราเองก็ควรช่วยเหลืออะไรบ้างต่อชาวบ้านนะ”“ช่วยเหลือยังไงกันเพคะ เพราะตอนนี้วังหลวงประกาศลดเบี้ยเลี้ยงเช่นนี้”“ใครว่าจะใช้เงินเบี้ยเลี้ยงนั่นกัน ตามข้ามา”นางเดินนำสาวใช้ไปยังร้านแลกเงินแห่งหนึ่งที่ดูแล้วไม่ได้เสียหายมาก และได้รับการฟื้นฟูไปแล้ว เมื่อเดินเข้าไปนั้น เถ้าแก่ร้านต้อนรับสองนางเป็นอย่างดี“เถ้าแก่ ข้าจะมาเบิกเงิน”“ได้สิแม่นาง แม่นางเป็นลูกค้าประจำทำไมจะไม่ได้” อวี้ชิงยื่นตั๋วแลกเงินไป ให้เถ้าแก่ทำการตรวจสอบดูแล้วก็ไปหยิบเงินตามที่ระบุบนตั๋วแลกเงิน“นายหญิง นี่ท่านมีเงินฝากไว้ที่นี่ด้วยหรือเพคะ” เมื่อได้ยินคำถา
เล่ห์แค้น ชายาสาม ฮ่องเต้องค์ใหม่
“พี่หญิง เดินทางดี ๆ นะ” ซูเหยากำลังร่ำลาจิงลี่ที่ประตูหน้าจวน เพราะในวันนี้จิงลี่และฉินอ๋องต้องไปร่วมงานพระราชพิธีตั้งแต่ยามเฉิน [1] “พี่หญิง ถ้าเจอขนมอะไรที่อร่อยฝากมาให้ข้าชิมด้วยนะเจ้าค่ะ” อวี้ชิงพูดขัดขึ้นมา เพราะตนไม่ชอบหญิงสาวอีกคนเสียเต็มประดา“เอาล่ะทั้งสองถ้าข้าเอาของกินมาให้พวกเจ้าได้ ข้าจะเอามาฝากนะ ลวี่เสวียนเจ้าอยู่จวนดี ๆ ล่ะ”“เจ้าค่ะ นายหญิงไม่ต้องเป็นห่วง”แล้วจิงลี่เดินขึ้นรถม้าที่มีซือหมิงยืนรออยู่แล้ว ฉินอ๋องที่กำลังลังเลว่าจะเดินเข้าไปดีหรือไม่ เนื่องจากพลั้งเผลอสบตากับอวี้ชิงไป ทำให้สมองเขาคิดฟุ้งซ่านทั้งยังสงสารที่นางไม่ได้ของร่วมพิธีนี้ด้วย เพราะตามกฎแล้ว บุคคลที่จะเข้าร่วมได้ต้องเป็นพระชายาเท่านั้น“ท่านอ๋องท่านไปเถอะ ข้าอยู่กับเสี่ยวเชียนได้” เสียงของนางดึงสติฉินอ๋องได้อยู่ เขาเลยตัดสินใจเดินเข้าไปในรถม้า อวี้ชิงได้แต่มองรถม้าที่เคลื่อนออกไปจนพ้นสายตา“นายหญิงเราไปกันเถอะเพคะ” นางพยักหน้าเดินกลับไปพร้อมเสี่ยวเชียนด้วยนัยน์ตาหม่นเทา ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา เพราะนางเองก็อยากจะเข้าร่วมพระราชพิธีนี้เหมือนกัน แต่ก็เป็นได้แค่ฝันเพราะคำว่าชายาหนานกงในพระราชวังที่ตอน
You May Also Like
ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ
ซินต้งหรูสุ่ย261.7K viewsมเหสีร้อยเล่ห์ของท่านผู้สำเร็จราชการแทน
เย่ว์เหมี่ยว219.2K viewsฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ดอกท้อในสายลม39.9K viewsซาลาเปาบ้านข้านั้นทั้งขาวทั้งนุ่ม
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้42.9K viewsคืนวาสนาให้สามีทรยศ
น้ำพริกหวาน36 viewsแผนร้ายพ่ายรักคุณหนูตัวร้าย
คุณแม่แฝดสาม120 viewsสยบรักแม่ทัพไร้ใจ
ขนมปังปิ้งโฮวีท/หลิวหลี่หรง/หลิ่งอี้/ซูจิน1.7K viewsสามีข้าคือฮ่องเต้โฉด
บ้านนิยายบายโซ713 views
