เริ่มต้นใหม่

“ข้ามาอยู่ที่ตำหนักได้ยังไงกัน” ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาอยู่ที่เตียงนอนทรงวงกลมกลางตำหนักสีทองและฟ้าที่โอ่อ่ากว้างขวาง ประดับด้วยผ้าแพรสีเข้มล้อมรอบ ภายในตำหนักมีชั้นเก็บตำราหกชั้นเรียงรายอยู่มุมห้อง ภาพสุดท้ายของเขาคือกำลังเสพสุขอยู่ที่หอคณิกาแล้วมีชายสองคนบุกเข้ามา ถ้าคาดเดาไม่ผิดคงเป็นเหล่าพี่น้องอย่างองค์รัชทายาทและน้องสี่แน่นอน

“ตื่นแล้วหรือ ลูกตัวดี” คนเป็นแม่รีบเดินมาพร้อมจับใบหูของลูกชายตัวแสบดึงลงสุดแรงจนใบหูแดงก่ำ อีกฝ่ายต้องเอามือประคบ

“อะไรกันเสด็จแม่ ข้าแค่ร่ำสุรา ไม่ได้มีสิ่งอื่นเลย”

“แต่รู้ไหมว่าเสด็จพ่อเจ้าทนข้อครหาจากเหล่าขุนนางไม่ได้ เป็นถึงราชวงศ์กลับประพฤติตนเช่นนั้น พวกขุนนางถึงขึ้นตั้งข้อหาปลดตำแหน่งเจ้า อับอายสิ้นดี”

“เสด็จแม่ ข้าผิดไปแล้ว ข้าจะไม่ไปหอคณิกาอีกแล้ว” เขาทรุดตัวลงต่อหน้า กอดขา ส่งสายตาอ้อนวอนแม่ของตนหวังให้ใจเย็นลงและไม่ให้เสด็จพ่อทราบเหตุการณ์ในวันนี้

“ช่างเถอะ ไม่ว่าอย่างไรก็สายไปแล้ว เสด็จพ่อเจ้ากำลังคัดเลือกหญิงงามที่เหมาะสมเพื่อจัดงานอภิเษกให้เจ้า เพื่อทีเจ้าจะเป็นผู้เป็นคนขึ้นมา”

“ไม่ได้เด็ดขาด ข้ามีสัญญาอภิเษกกับอวี้ชิงไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไรตำแหน่งพระชายาฉินต้องเป็นของนาง”

“อะไรนะสัญญาอภิเษก!!! นี่เจ้าทำอะไรลับหลังข้าอีกแล้ว แต่ตอนนี้เจ้าประกาศออกไปก็ไร้ผล อวี้ชิงหายสาบสูญ ใครๆ ต่างคิดว่าสิ้นชีพในป่าไปหมดแล้ว เจ้าห้ามเสด็จพ่อเจ้าไม่ได้แล้ว” ทว่าเขากลับไม่ฟัง รีบวิ่งไปยังตำหนักกลางหลังท้องพระโรง

**********

ตำหนักกลางเป็นที่พำนักของฮ่องเต้หลังการออกว่าราชกิจ ภายในไม้ดำขัดเงาทั้งหลัง ขนาดกะทัดรัด ด้านซ้ายห้องมีโต๊ะเล่นหมากล้อมวางอยู่ ด้านขวามีโต๊ะและเก้าอี้ยาวลวดลายมังกรทอง บนโต๊ะทำงานที่มีหนังสือราชโองการวางตั้งอยู่มากมาย มีชายสูงวัยผู้หนึ่ง รูปร่างท้วม ผมเริ่มมีสีขาวที่บ่งบอกถึงอายุ คิ้วตรงเรียงเส้น นัยน์ตาประดุจเสือ ใบหน้าดุดูน่าเกรงขาม กำลังจัดการงานราชกิจอยู่

“ฝ่าบาท องค์ชายรองขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” ชายสูงศักดิ์พยักหน้าตอบรับในขณะที่สายตาไม่ละจากหนังสือราชกิจ ให้ หวังกงกง ขันทีคนสนิทเพื่อให้ลูกชายเขาพบ

“ถวายพระพรเสด็จพ่อ”

“ยังไงล่ะเจ้าตัวดี ก่อเรื่องงามหน้าไม่เว้นวัน ถ้าข้าไม่นึกถึงเสด็จเจ้า ป่านนี้ข้าปลดเจ้าออกจากตำแหน่งองค์ชายแล้ว”

“เรื่องนี้ข้าประพฤติผิดก็จริง แต่ข้ามีเรื่องทุกข์ใจจึงต้องหาที่ระบาย”

“ถ้าเจ้าอยากดื่มสุราเจ้าก็ดื่มได้ข้าไม่ห้าม แต่ตอนนี้เจ้าไม่เป็นการเป็นงาน ขุนนางหลายฝ่ายถวายฎีกาให้ปลดเจ้าทั้งนั้น เจ้าคิดว่าจะกู้หน้าตนอย่างไร”

“ข้าสำนึกผิดแล้ว ต่อจากนี้ไปข้าจะปรับปรุงตัว ขยันมั่นเพียร กู้ศักดิ์ศรีของราชสกุลหานกลับมาให้จงได้ ทว่าเสด็จพ่อ ข้ามีข้อแลกเปลี่ยนกับท่าน” จากที่ก้มหน้าตรวจตราราชโองการฎีกาต่างๆ อยู่เนิ่นนาน ก็เงยหน้ามาประจันด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย ไม่ตระหนกต่อสิ่งใด

“ข้าได้ยินมาว่าเสด็จพ่อจะหาพระชายาให้ลูก ข้อนี้ลูกไม่เห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่เห็นด้วยอย่างไร”

“ข้าเป็นองค์ชายรอง ไฉนต้องอภิเษกก่อนพี่ชายตนที่เป็นถึงองค์รัชทายาท แบบนี้ไม่ถูกต้องตามธรรมเนียมเสียเลย”

“จริงอยู่ที่เจ้าแต่งก่อนมันไม่เหมาะ แต่ตอนนี้ต้องหาขั้วอำนาจจากพวกเจ้ามาต่อกรกับสกุลหลี่ พี่เจ้าอภิเษกกับองค์หญิงเมืองจี้หลินแน่นอนข้าทาบทามสู่ขอไปแล้วแต่ไร้วี่แวว ส่วนเจ้าต้องแต่งกับลูกสาวของขุนนางในราชสำนัก”

“แต่ว่าข้ามีสัญญาอภิเษกกับหนานกงอวี้ชิงแล้ว ข้า...”

“หนานกงอวี้ชิงหายสาบสูญไปแล้ว ยากจะค้นหา ใครต่างคิดว่าตายไปแล้วทั้งนั้น อย่าเอามาเป็นประเด็นเลย ไม่ว่าอย่างไรต้องการให้เจ้าคานอำนาจและกำจัดคนพวกนั้นไปให้ได้” เขาขบกรามแน่นหน้านิ่ง มันคือความจริงที่เขาไม่อยากรับรู้ ยังหลอกตนเองอยู่เสมอว่าอวี้ชิงยังมีชีวิตอยู่ ไม่อยากให้ใครมาแทนที่นาง แต่ความจริงก็คือความจริง ได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรม เขารู้ดีว่าตอนนี้หงปั๋วพยายามหาทางให้ลูกสาวของตนขึ้นเป็นฮองเฮา

“พ่ะย่ะค่ะ ลูกจะทำตามพระบัญชา” ในเมื่อเลือกไม่ได้ก็ต้องดำเนินมันต่อไป ตอนนี้ไม่มีสิ่งใดสำคัญกว่าเรื่องราวในราชวงศ์ขณะนี้อีกแล้ว แม้ใจเขาไม่ยอมรับหญิงคนไหนเลยก็ตาม

เวลาผ่านไปหกปี หนานกงอวี้ชิง หรือ เยว่เหยา เติบโตมาอย่างแข็งแกร่งและงดงาม ตอนนี้นางผ่านการฝึกฝนต่างๆ มาจนเป็นนักฆ่าที่เก่งฉกาจ ไม่เคยพลาดเป้าหมาย ค่าจ้างไม่เคยต่ำกว่า 30 ตำลึง จนสามารถเปิดบ่อนการพนันเป็นของตนได้ ถึงแม้ในยุคนี้จะไม่มีกฎหมายห้ามผู้หญิงทำงานนอกบ้านทว่าไม่ค่อยมีใครยอมรับที่ผู้หญิงออกมาทำงานนอกบ้าน ให้ทำงานบ้านงานเรือนเป็นศรีภรรยา แต่นางก็ไม่สนใจ ในเมื่อเงินมันกองอยู่ตรงหน้า ไยไม่คว้าเอาไว้

นางได้อยู่หลังชายผู้หนึ่งคือ ซ่งกวาน ชายสูงวัยที่ร่างกายยังแข็งแรงเป็นผู้ดูแลบ่อน ซ่งกวานผู้นี้เป็นชายสูงวัย ทั้งหนวดเคราและผมต่างขาวโผลน ตาเล็กเรียว หน้าตายิ้มแย้มดูใจดีตลอดเวลา ตัวไม่สูงมากนัก พูดจาดีเจรจาคล่องแคล่วและไหลลื่น เขาเป็นชายชราที่อยู่คนเดียว ไม่มีภรรยาและบุตรที่ไหน จึงได้แต่หาเงินเลี้ยงดูตนเองในยามแก่ และถ้าใครอยากติดต่อว่าจ้างนางติดต่อผ่านเขาได้

“ผู้ดูแลซ่ง ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง” หญิงสาวในชุดสีดำน้ำเงิน เก็บผมรวบมัดด้วยกวานสีเงินปล่อยผมไปด้านหลัง มีผ้าคลุมหน้าสีดำปกปิดอยู่ เอ่ยถามอีกคนเพราะตนนั้นนานวันจึงจะมาที่นี่สักหน

“นายน้อย ช่วงนี้รายได้ดีกำไรงามเลย ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาในบ่อนกันมากมาย” ท่ามกลางเสียงที่ดังก้องด้วยเสียงเงิน เสียงลูกเต๋าที่กระทบกันไปมา โต๊ะพนันมีนักพนันรุมล้อมจับจองอยู่ทุกที่ บางคนส่งเสียงเฮลั่นด้วยความดีใจที่ตนชนะ บางคนก็ถอนหายใจที่ตนพลาด

“นายน้อย ท่านขึ้นไปพักผ่อนไหม ท่านมาเหนื่อย”

“ไม่เป็นไร ข้าแค่มาดูว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ในส่วนเงินข้าจะเอาไปเก็บไว้เองที่โรงแลกเงินเอง ในส่วนของพวกท่านก็แจกจ่ายให้คนงานได้เลย”

“ขอรับ” ผู้ดูแลซ่งยื่นกล่องไม้ที่บรรจุเงินให้หญิงสาวไปในฐานะเจ้าของไป แล้วนางก็เดินจากไป นำเงินไปฝากไว้ที่โรงแลกเงิน ซื้อของของใช้ในตลาด จนตกเย็นนางเดินไปยังเรือนที่นางอาศัยมาหกปี