บทที่ 4 นางแบบจำเป็น - 100%

"นี่หนูมะลิจ้ะ นางแบบลิปสติกคนใหม่ของเอเอ็นเอส"

ภคินีแนะนำพรีเซ็นเตอร์คนใหม่ของแบรนด์ด้วยสีหน้าเต็มใจนำเสนอเต็มที่ จันทร์เจ้ามองหญิงสาวที่ดูอ่อนวัยกว่าตนแล้วยิ้มให้อย่างจริงใจ

"น่ารักดีค่ะคุณแม่ หน้าใสมากเลย ยังเรียนอยู่ใช่ไหมคะ" จันทร์เจ้าเรียกภคินีว่าคุณแม่ตามอย่างชินดนัย

"หนูเรียนอยู่ปีสี่ค่ะ" มัลลิกาตอบอย่างนอบน้อมกึ่งขัดเขินที่ถูกชมซึ่งหน้า

ชินดนัยกับจันทร์เจ้านั่งคุยสัพเพเหระกันอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงก็ขอตัวเพราะเกรงว่าจะไม่ทันรอบชมภาพยนตร์ ครั้นพอแขกไปแล้ว ภคินีจึงหันมาให้ความสนใจกับนางแบบจำเป็นตรงหน้าทันที

"โอเคจ้ะ ก่อนอื่นต้องเตรียมผิวหน้าก่อน" พูดพลางหยิบขวดเคลนเซอร์กับสำลีมาถือไว้แล้วหันไปบอกบุตรชายว่า

"ไปเตรียมกล้องสิตาวิน ไม่ใช่ว่าแบตหมดแล้วต้องมานั่งรอชาร์จนะ"

"คร้าบ คุณแม่" ภาวินยิ้มบาง ๆ พร้อมกับลุกขึ้นทันที เข้าใจดีว่าที่มารดาไล่ให้เขาไปเตรียมกล้องถ่ายรูปนั้นเป็นเพราะเกรงว่ามัลลิกาจะเขินที่ต้องมาแต่งหน้าต่อหน้าผู้ชาย

คล้อยหลังบุตรชายแล้ว ภคินีจึงเริ่มลงมือทีละขั้นตอนโดยมีพราวนภานั่งมองตาแป๋วด้วยความสนใจอยู่ข้าง ๆ เริ่มต้นด้วยการเช็ดทำความสะอาดผิวหน้า ลงเมกอัปเบสตามด้วยรองพื้น แต่ขั้นตอนการลงรองพื้นนั้น ภคินีเลือกใช้แปรงแทนฟองน้ำ ซึ่งเวลาที่เกลี่ยรองพื้นจะต้องวนเป็นวงกลมเพื่อกระจายรองพื้นให้สม่ำเสมอเท่ากันทุกจุด มัลลิกาขยับหน้ายุกยิกสุดท้ายทนไม่ไหวจึงอดหัวเราะออกมาไม่ได้

"ขอโทษค่ะคุณป้า แต่หนูจั๊กจี้" หญิงสาวพูดกลั้วหัวเราะ เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากผู้สูงวัยกว่าได้ทันที

"แต่งบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ชิน ป้าถนัดใช้แปรงลงรองพื้นมากกว่าฟองน้ำน่ะเพราะรู้สึกว่ามันเกลี่ยได้เรียบกว่า แต่บางคนเขาก็ชอบใช้ฟองน้ำ ยิ่งสมัยนี้มีแบบเป็นก้อนเจลใช้แทนฟองน้ำด้วย แต่ป้าลองแล้วไม่ชินมือเท่าไร สู้แปรงไม่ได้หรอก เอาละจ้ะ เงยหน้าขึ้นนิดนะจ๊ะเพราะต้องลงรองพื้นที่คอด้วย หน้าจะได้ไม่ลอย"

มัลลิกาทำความคำบอกอย่างว่าง่าย แต่พอขนแปรงสัมผัสถูกคอก็หัวเราะคิกคักขึ้นมาอีก ทำเอาเด็กน้อยที่นั่งอยู่ด้วยหัวเราะตามเสียงใส และสุดท้ายก็ทำให้สามสาวต่างวัยพากันหัวเราะด้วยความขบขัน

ภาวินมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่มีพราวนภา บ้านหลังนี้นานทีจะมีเสียงหัวเราะสักครั้ง ครั้นพอมีเด็กผู้หญิงในบ้าน บรรยากาศก็ดูอบอุ่นสดใส รู้สึกถึงคำว่าบ้านอย่างแท้จริง แต่วันนี้พอเพิ่มมัลลิกาเข้ามาอีกคน ความรู้สึกของเขาเหมือนถูกเติมเต็ม และคิดว่าทุกอย่างช่างลงตัว

"หัวเราะอะไรกันครับ น่าสนุกจัง" เขาเดินยิ้มเข้าไปในห้องนั่งเล่น ในมือถือกล้องถ่ายรูปเอาไว้พลางปรับตั้งค่ากล้องไปด้วย

"คุณย่าเอาแปรงปัดคอให้พี่มะลิแล้วพี่มะลิจั๊กจี้ค่ะ" พราวนภาเป็นคนตอบพร้อมกับหยิบแปรงแต่งหน้าขนาดพอดีมือมาปัดบนหน้าของตัวเองบ้าง

ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ พยายามไม่มองไปทางหญิงสาวที่กำลังนั่งนิ่งให้มารดาของตนแต่งหน้าเพราะไม่อยากให้เธอรู้สึกอึดอัด เขาจึงชวนบุตรสาวให้โพสต์ท่าโดยมีตนเป็นตากล้อง ซึ่งพราวนภาก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ภคินีใช้เวลาแต่งหน้าให้มัลลิกาไม่นานนักเพราะต้องการให้ดูเป็นธรรมชาติและโชว์ผิวมากที่สุด อีกทั้งผิวพรรณและรูปหน้าของหญิงสาวก็ไม่เหมาะที่จะแต่งแบบจัดเต็ม ผลลัพธ์ที่ได้จึงถูกใจไม่น้อย

"แบบนี้แหละที่ต้องการ"

ภคินียื่นกระจกให้มัลลิกาส่องดูหน้าตัวเองพลางยิ้มระรื่นด้วยความพึงพอใจ เพราะคอนเซ็ปต์ของคอลเลกชั่นอาร์ ยู เรดดี้คือลิปสติกสำหรับหญิงสาวที่เพิ่งหัดแต่งหน้า หรือไม่ชอบการพกเครื่องสำอางหลายชิ้น เพราะลิปสติกรุ่นนี้สามารถทาได้ทั้งปาก แก้ม และเปลือกตา โดยพุ่งเป้าหมายไปที่กลุ่มลูกค้าตั้งแต่วัยรุ่นจนถึงวัยทำงาน

"พี่มะลิสวยจังเลยค่ะ หนูพราวอยากแต่งหน้าแบบพี่มะลิบ้าง"

พราวนภาปรี่เข้ามายืนใกล้มัลลิกา สายตาก็มองแต่ผู้เป็นย่าอย่างออดอ้อน แต่ภคินีกลับบุ้ยหน้าไปทางภาวินเป็นเชิงให้เจ้าตัวไปขออนุญาตผู้เป็นบิดา ส่วนตัวเองก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูด

"เดี๋ยวแม่ขึ้นไปหาเสื้อมาให้หนูมะลิเปลี่ยนก่อนนะ" พูดจบก็เดินออกจากห้องไป ชายหนุ่มจึงหันไปหาบุตรสาวที่กำลังมองมาทางตนพร้อมรอยยิ้มเจิดจ้า อวดลักยิ้มบนแก้มซ้ายแบบที่โขกมาจากเขาไม่ผิดเพี้ยน

"ความจริงแล้วเด็กยังไม่ควรแต่งหน้านะลูก แต่วันนี้เป็นกรณีพิเศษ คุณพ่อจะทาลิปให้หนูเองดีไหมคะ"

ภาวินลูบศีรษะบุตรสาวด้วยความเอ็นดู ยิ่งเห็นเจ้าตัวเล็กกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ รอยยิ้มของชายหนุ่มก็ยิ่งกว้างขึ้น เขาให้บุตรสาวนั่งบนโซฟา ส่วนตัวเองก็นั่งขัดสมาธิกับพื้น จากนั้นจึงหยิบลิปสติกที่สีไม่จัดจ้านจนเกินไปขึ้นมาทดลองทาบนหลังมือเพื่อทดสอบสีก่อน เมื่อได้สีที่ต้องการแล้วเขาก็เอานิ้วปาดลิปสติกจากหลังมือของตัวเองไปป้ายที่ข้อพับแขนของบุตรสาว

"ทำไมทาตรงนี้ละคะ" พราวนภาถามอย่างสงสัย

"คุณพ่อจะได้รู้ไงคะว่าหนูแพ้ลิปตัวนี้รึเปล่า รอสักครู่นะลูก ถ้าหนูรู้สึกคันหนูต้องรีบบอกคุณพ่อนะคะ"

ชายหนุ่มยื่นหน้าไปจุ๊บหน้าผากของบุตรสาวอย่างรักใคร่ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินเสียงเจ้าตัวเล็กโพล่งถามขึ้น

"หนูพราวไม่คันเลยค่ะ จะทาลิปได้รึยังคะ"

"ยังผ่านไปไม่ถึงครึ่งนาทีเลยลูก รออีกนิดนะคะ คุณพ่อขอเวลาแค่ห้านาทีค่ะ" ภาวินพูดกลั้วหัวเราะพลางหันไปมองนางแบบจำเป็นที่นั่งยิ้มขำกับความใจร้อนของพราวนภา

"แล้วหนูล่ะคันรึเปล่า หนูไม่ได้แพ้เครื่องสำอางใช่ไหม" เขาถามหญิงสาวเสียงอ่อน

"ไม่แพ้ค่ะ" มัลลิกาตอบสั้น ๆ ไม่กล้ามองสบตากับเขาตรง ๆ เพราะแววตาคู่นั้นของเขาดูวาววามและหวานเชื่อมจนเธอทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน

และเพราะความเขินจนมือไม้แทบพันกัน ขณะที่หญิงสาวกำลังโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อจะวางกระจกไว้บนโต๊ะ กล่องเครื่องสำอางที่อยู่ข้างตัวเธอจึงเลื่อนไหลลงมาตามเบาะที่ลู่ลงจนกระทั่งตกลงบนพื้น

"อุ๊ย! แย่แล้ว หนูขอโทษค่ะหนูไม่ได้ตั้งใจ"

มัลลิการีบยกมือไหว้ขอโทษขอโพยพลางลนลานลงจากโซฟาเพื่อจะนั่งลงเก็บเครื่องสำอางและอุปกรณ์ทั้งหมด และเพราะความรีบร้อนของหญิงสาวตอนที่ไถลตัวลงจากโซฟา จึงทำให้ศีรษะของเธอชนเข้ากับศีรษะของภาวินที่เอี้ยวตัวมาพอดี

โดยที่ไม่มีใครคาดคิด ริมฝีปากที่ตกแต่งด้วยลิปสติกไว้อย่างประณีตของมัลลิกาจึงลากผ่านใบหน้าของชายหนุ่มตั้งแต่ศีรษะเรื่อยมาจนกระทั่งถึงปลายคาง

หญิงสาวร้องโอ๊ยไม่เบานักพร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่น สองตาเบิกกว้างเมื่อเห็นสีชมพูอมส้มบนใบหน้าของชายหนุ่ม

พราวนภาหัวเราะเอิ๊กอ๊ากออกมาทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของบิดาเปื้อนลิปสติกตั้งแต่หน้าผากจนถึงปลายคาง ก่อนจะหัวเราะดังขึ้นกว่าเดิมเมื่อมัลลิกาเอามือออกจากปากแล้วเห็นว่าบนใบหน้าของหญิงสาวก็เปรอะไปด้วยลิปสติกไม่ต่างกัน

"จอมซุ่มซ่ามเอ๊ย เล่นเอามือไปปิดปากตัวเองแบบนั้น ลิปสติกมันก็เลอะหมดน่ะสิ" ภาวินพูดไปหัวเราะไปเมื่อเห็นสภาพของนางแบบจำเป็นที่นั่งหน้าแดงก่ำ

"หน้าพี่ก็เลอะเหมือนกันนั่นแหละ" เธออุบอิบพูดเสียงแผ่ว เขาจึงหยิบสำลีกับน้ำยาล้างเครื่องสำอางมาถือไว้แล้วบอก

"คงต้องแต่งหน้าใหม่แล้วละ เดี๋ยวพี่จะแต่งให้เอง" เขาพูดพลางหยดน้ำยาลงบนสำลี

"แล้วพี่ไม่เช็ดหน้าตัวเองก่อนหรือคะ" หญิงสาวมองสีบนหน้าเขาแล้วตัวเองก็หน้าแดงอีกครั้ง

ภาวินนำสำลีที่ชุบน้ำยาล้างเครื่องสำอางยัดใส่ในมือมัลลิกาแล้วบอก

"หนูก็เช็ดให้พี่สิ พี่มองไม่เห็น ไม่รู้หรอกว่ามันเลอะตรงไหนบ้าง"

จากนั้นชายหนุ่มก็โน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อยพร้อมกับพูดเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน

"คราวหน้าถ้าอยากจุ๊บหน้าผากพี่ก็ขอกันดี ๆ ก็ได้ พี่ให้อยู่แล้ว"