ซาตานร้ายเดิมพันรัก

"ขึ้นรถ!!" สองเท้าที่กำลังเหยียบน้ำฟุบๆที่พื้นถนน กำลังมีรถสปอร์ทคันหรูของนายแพทย์ศัลยกรรมประสาทและสมองขับขนาบข้าง เขาเลื่อนกระจกตะโกนและบีบแตรเสียงดัง พยายามให้เจ้าของร่างเล็กที่เปียกฝนหันมาสนใจสักครั้ง แต่ก็ไม่...

ปริ้น ปริ้น~!

"ปลายฝน ขึ้นรถ!!"

"ไม่ขึ้น! ฉันไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้น ฉันไม่ใช่ปลายฝนบ้าบอคอแตกอะไรด้วย นายเองไม่ใช่เหรอ..ที่เป็นคนไล่ฉันลงจากรถ จะเรียกฉันขึ้นไปด่าอีกใช่ไหม?! เออเอาสิ...อ้าปากเมื่อไหร่ฉันจะถอดรองเท้าส้นสูงยัดปากนาย!!"

"หยุดบ้า! นิสัยแบบนี้ไม่ใช่แฟนฉันแน่นอน ฝนมันตกเห็นไหม!..ถ้าเธอไม่ขึ้นรถและทำร่างแฟนฉันป่วย ฉันไม่เอาเธอไว้แน่!!"

"คิดว่าฉันอยากป่วยรึไง! ถ้าร่างแฟนนายป่วย..ฉันก็จะรู้สึกป่วยตาม อยู่ในร่างผู้หญิงซื่อบื่อว่าทรมานแล้ว ฉันต้องจำใจมีแฟนซื่อบื้อแบบนายอีก โอ้ย...อยากตาย!>[]<"

"เออดี..ปากแบบนี้ทำไมไม่ลงนรกไปซะ เข้ามาสิงร่างแฟนฉันทำไม!!"

ริมฝีปากบางขบแน่น ก่อนจะหันขวับไปมองหมอศัลยกรรมประสาทและสมองที่แสนจะเพอร์เฟคในรถคันหรู

นี่เหรอ?! คุณหมอณภัทรผู้แสนดีของหล่อนยัยปลายฝน!! เขาพูดกับฉันแต่ละคำเหมือนฉันเป็นกิ้งกือไส้เดือน !

"เอองั้นก็ช่วยๆให้ฉัน..ลงไปนรกสะที!! ฉันไม่อยากอยูในร่างนี้ และไม่อยากอยู่กับนาย!" พูดจบร่างบางก็วิ่งนำไปขวางหน้ารถไว้ ก่อนที่คุณหมอนภัทรที่มองตามหลังไวๆ เขาจะรีบเหยียบเบรครถที่ปล่อยไหลกระทันหัน

ปึก !!! แต่ไม่ทัน...

"เฮ้ย! บ้าจริง บ้าชิบ!! ยัยบ้าเอ้ย!!" หมอณภัทรสบถหัวเสียบนรถหรู ก่อนที่เขาจะปลดเข็มขัดเปิดประตูรถลงไป แล้วก้าวฉับๆเดินหน้ามึนตึงไปหยุดที่ร่างบาง

ไฟซีนอลสีขาวของรถสปอร์ท..สาดเข้าเต็มๆที่หญิงสาว เสื้อผ้าผมเผ้าเธอเปียกแนบเนื้อ จนเห็นเนินอกและทรวดทรงชัดเจน

หมอณภัทรเม้มปากสนิทและกัดฟันหนึ่งทีข่มอารมณ์ ..เขามองคนตรงหน้าทั้งโกรธทั้งรู้สึกร้อนๆรุ่มๆผสมปรนเปรอไปหมด จนหมอหนุ่มรีบอุ้มร่างแฟนสาวขึ้นรถ และโถมอารมณ์ทั้งหมดลงที่ประตู

ปัง!!

ขึ้นรถมาหมอณภัทรก็รีบบึ่งกลับคอนโด ก่อนเขาจะปรับแอร์ให้คนตัวเปียกที่หนาวสั่นอยู่ข้างๆ..อย่างหงุดหงิดใจ

"เธอมันตัวปัญหา!"

"แล้วทำไมไม่ชนให้ตายๆไปเลย ไม่แน่แฟนที่แสนดีของนาย..อาจจะกลับเข้าร่างตัวเอง!" หมอณภัทรตกใจเบิกตากว้าง เขากำพวงมาลัยรถแน่นและคิดตาม เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องนั้น..แฟนเขาก็เปลี่ยนไป เขาหาคำตอบมานาน ทำทุกๆอย่างจนหมดหนทางแก้ไข

และสิ่งสุดท้ายที่เขาจะคิด..คิดว่ามันเป็นเรื่องลึกลับ หรือภูติผีปีศาจ

มันก็คือเรื่องจริง?!

"ปลายฝนไปไหน??!!!"

"ไม่บอก!>[]<" คำตอบนั้น..ทำให้คุณหมอผู้แสนอ่อนโยนฟิวส์ขาด เธอไม่รู้รึไง..ว่าเขาทนเธอมานานแค่ไหน และหมอณภัทรไม่ใช่คนท่ี่จะโมโหร้ายกับใคร ทำไมถึงได้กล้าท้าทายเขา เธออยากเป็นข้อยกเว้นงั้นเหรอ?!

"ถึงคอนโด..ฉันจะหาอะไรเปิดปากเธอเอง"

คอนโด...

ฟุบ!! ร่างเปียกๆถูกเหวี่ยงลงเตียงไม่ใยดี หมอณภัทรรู้สึกใจหายนิดหน่อย เมื่อเขาอารมณ์ร้อนจนต้องลงไม้ลงมือกับร่างแฟนตัวเอง

เพราะคนที่อยู่ในร่างแท้ๆมันน่านัก!!

"จะ...จะทำอะไร!?!"

"มีอะไรกับแฟนไง!"

"ฉันไม่ใช่แฟนนาย อะ...ออกไปนะ!!" มือใหญ่รวบแขนที่ปัดป่ายกดแนบเตียง เขาบีบมันแน่นย้ำเตือนให้ร่างเล็ก ที่กำลังดิ้นใต้วงแขนหยุดนิ่ง

"ใช่สิ นี่ร่างแฟนฉัน...ฉันมีอะไรกับแฟนทุกวัน ถ้าเธอยังอยู่ในร่างนี้ เธอควรทำตัวให้ชิน..จะได้ขึ้นสวรรค์ไปพร้อมกัน!"

คนฟังรีบเบือนหน้าหนีหลับตาปี๋ เมื่อจมูกโด่งกดลงที่แก้มเปียกๆของเธอ

ร้ายกาจ!! เขาจะมีอะไรกับแฟนทุกวันได้ไง ฉันเป็นผู้หญิงด้วยกันฉันดูออก...ว่าปลายฝนเจ้าของร่างนี้เธอบริสุทธิ์!!

"อะ..ออกไปจากตัวฉัน!! "

"เงียบ! นี่คือตัวแฟนฉัน! ฉันจะทำอะไรก็ได้!"

"ตะ แต่...ฉันรู้สึกนะ!! ไม่ใช่แฟนนายรู้สึก!!"

"ใช่ไง..เธอต้องอดทน เข้าใจคำว่าอดทนไหม!?"

"ไม่! อุ๊บ~~" เขาบีบข้อมือแน่น...แล้วจู่โจมจูบริมฝีปากคู่สวย ก่อนอยู่ๆหมอณภัทรจะเปิดตาขึ้นทันที เมื่อเสียงหัวใจที่เต้นตึกๆตอนนี้..มันกำลังทำให้เขาหยุดสบตากับเธอ

"นะ..นี่คือเธอเหรอ?!!!"

"นายเห็นฉันเหรอ?! 0.0" หมอณภัทรลุกขึ้นไปนั่งอีกฝั่ง เขากุมอกข้างซ้ายกระพริบตาถี่ๆเพื่อมองใบหน้ารางๆที่ฉายออกมาจากปลายฝนแฟนสาว

"ใช่ฉันเห็น เธอ....ชื่ออะไร?! บอกฉันมา?!"

" ลิลิน " เมื่อได้ยินชื่อวิญญาณที่อยู่ในร่างแฟน หัวใจหมอณภัทรก็เหมือนถูกกระตุ้นอีกครั้ง เขาพยายามควบคุมตัวเองให้มีสติถาม จนหญิงสาวหยัดตัวขึ้นนั่ง ..และมองมือที่กุมอกซ้ายนั้นอย่างเป็นห่วง

"นายจะตายรึป่าว ปะ..ไปโรงพยาบาลไหม? อย่าตายนะ!!!"

"ไม่! ฉันขอถามเธออีกอย่าง...แล้วฉันจะทำบุญไปให้ ปลายฝนไปไหน? "

"ทำบุญอะไร? ฉันบอกไม่ได้ บอกไม่ได้จริงๆ เขาห้าม.."

"ใครห้าม?!"

"ปลายฝน"

+++++++++++++++++++