تسجيل الدخول“อื้อ... ปล่อยนะ” มือบางผลักไสเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกห่าง เทพประทานบดจูบลงไปใหม่ทำโทษคนแสนพยศ “อื้อ...” ฟ้าใสทุบแผ่นหลังแกร่งระรัว ไม่นานมือที่ทำร้ายเขาก็ถูกรวบเอาไว้ทั้งสองมือด้วยมือข้างเดียวของเขา “ทำร้ายผัวตัวเอง ไม่ดีนะคุณ” เทพประทานพูดอย่างยียวนกวนอารมณ์ “ไม่ใช่ คนบ้า” เธอสวนกลับอย่างทันกัน “งั้นผมจะทวนความจำของคุณ คุณนี่สมองปลาทองจริงๆ” ไม่พูดเปล่าแต่เขาฉกริมฝีปากลงซุกไซ้ซอกคอหอม ฟ้าใสผวา คืนนี้เธอจะได้นอนหรือเปล่านี่ “ฉันเหนื่อย ระบมไปหมดแล้ว คุณนี่ลามก โรคจิต มักมากที่สุด” “ก็ได้ ผมจะให้คุณพักสักสิบนาที” “ฮะ!!! อีตาบ้า ให้ฉันพักทั้งคืนไม่ได้เหรอ แล้วคุณก็ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันเพลียอยากนอน” “ถ้าจะนอนก็นอนกัน แต่ถ้าดิ้นอีกละก็ คุณโดนทำโทษแน่” “เผด็จการที่สุด” เธอค้อนให้คนเอาแต่ใจ “ผมมีนิสัยเสียอยู่อย่างนึง ของอะไรที่เป็นของของผม ผมจะหวงและไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวาย” คราวนี้เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนเธอชะงักไป
عرض المزيد"ขึ้นรถ!!" สองเท้าที่กำลังเหยียบน้ำฟุบๆที่พื้นถนน กำลังมีรถสปอร์ทคันหรูของนายแพทย์ศัลยกรรมประสาทและสมองขับขนาบข้าง เขาเลื่อนกระจกตะโกนและบีบแตรเสียงดัง พยายามให้เจ้าของร่างเล็กที่เปียกฝนหันมาสนใจสักครั้ง แต่ก็ไม่...
ปริ้น ปริ้น~!
"ปลายฝน ขึ้นรถ!!"
"ไม่ขึ้น! ฉันไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้น ฉันไม่ใช่ปลายฝนบ้าบอคอแตกอะไรด้วย นายเองไม่ใช่เหรอ..ที่เป็นคนไล่ฉันลงจากรถ จะเรียกฉันขึ้นไปด่าอีกใช่ไหม?! เออเอาสิ...อ้าปากเมื่อไหร่ฉันจะถอดรองเท้าส้นสูงยัดปากนาย!!"
"หยุดบ้า! นิสัยแบบนี้ไม่ใช่แฟนฉันแน่นอน ฝนมันตกเห็นไหม!..ถ้าเธอไม่ขึ้นรถและทำร่างแฟนฉันป่วย ฉันไม่เอาเธอไว้แน่!!"
"คิดว่าฉันอยากป่วยรึไง! ถ้าร่างแฟนนายป่วย..ฉันก็จะรู้สึกป่วยตาม อยู่ในร่างผู้หญิงซื่อบื่อว่าทรมานแล้ว ฉันต้องจำใจมีแฟนซื่อบื้อแบบนายอีก โอ้ย...อยากตาย!>[]<"
"เออดี..ปากแบบนี้ทำไมไม่ลงนรกไปซะ เข้ามาสิงร่างแฟนฉันทำไม!!"
ริมฝีปากบางขบแน่น ก่อนจะหันขวับไปมองหมอศัลยกรรมประสาทและสมองที่แสนจะเพอร์เฟคในรถคันหรู
นี่เหรอ?! คุณหมอณภัทรผู้แสนดีของหล่อนยัยปลายฝน!! เขาพูดกับฉันแต่ละคำเหมือนฉันเป็นกิ้งกือไส้เดือน !
"เอองั้นก็ช่วยๆให้ฉัน..ลงไปนรกสะที!! ฉันไม่อยากอยูในร่างนี้ และไม่อยากอยู่กับนาย!" พูดจบร่างบางก็วิ่งนำไปขวางหน้ารถไว้ ก่อนที่คุณหมอนภัทรที่มองตามหลังไวๆ เขาจะรีบเหยียบเบรครถที่ปล่อยไหลกระทันหัน
ปึก !!! แต่ไม่ทัน...
"เฮ้ย! บ้าจริง บ้าชิบ!! ยัยบ้าเอ้ย!!" หมอณภัทรสบถหัวเสียบนรถหรู ก่อนที่เขาจะปลดเข็มขัดเปิดประตูรถลงไป แล้วก้าวฉับๆเดินหน้ามึนตึงไปหยุดที่ร่างบาง
ไฟซีนอลสีขาวของรถสปอร์ท..สาดเข้าเต็มๆที่หญิงสาว เสื้อผ้าผมเผ้าเธอเปียกแนบเนื้อ จนเห็นเนินอกและทรวดทรงชัดเจน
หมอณภัทรเม้มปากสนิทและกัดฟันหนึ่งทีข่มอารมณ์ ..เขามองคนตรงหน้าทั้งโกรธทั้งรู้สึกร้อนๆรุ่มๆผสมปรนเปรอไปหมด จนหมอหนุ่มรีบอุ้มร่างแฟนสาวขึ้นรถ และโถมอารมณ์ทั้งหมดลงที่ประตู
ปัง!!
ขึ้นรถมาหมอณภัทรก็รีบบึ่งกลับคอนโด ก่อนเขาจะปรับแอร์ให้คนตัวเปียกที่หนาวสั่นอยู่ข้างๆ..อย่างหงุดหงิดใจ
"เธอมันตัวปัญหา!"
"แล้วทำไมไม่ชนให้ตายๆไปเลย ไม่แน่แฟนที่แสนดีของนาย..อาจจะกลับเข้าร่างตัวเอง!" หมอณภัทรตกใจเบิกตากว้าง เขากำพวงมาลัยรถแน่นและคิดตาม เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องนั้น..แฟนเขาก็เปลี่ยนไป เขาหาคำตอบมานาน ทำทุกๆอย่างจนหมดหนทางแก้ไข
และสิ่งสุดท้ายที่เขาจะคิด..คิดว่ามันเป็นเรื่องลึกลับ หรือภูติผีปีศาจ
มันก็คือเรื่องจริง?!
"ปลายฝนไปไหน??!!!"
"ไม่บอก!>[]<" คำตอบนั้น..ทำให้คุณหมอผู้แสนอ่อนโยนฟิวส์ขาด เธอไม่รู้รึไง..ว่าเขาทนเธอมานานแค่ไหน และหมอณภัทรไม่ใช่คนท่ี่จะโมโหร้ายกับใคร ทำไมถึงได้กล้าท้าทายเขา เธออยากเป็นข้อยกเว้นงั้นเหรอ?!
"ถึงคอนโด..ฉันจะหาอะไรเปิดปากเธอเอง"
ฟุบ!! ร่างเปียกๆถูกเหวี่ยงลงเตียงไม่ใยดี หมอณภัทรรู้สึกใจหายนิดหน่อย เมื่อเขาอารมณ์ร้อนจนต้องลงไม้ลงมือกับร่างแฟนตัวเอง
เพราะคนที่อยู่ในร่างแท้ๆมันน่านัก!!
"จะ...จะทำอะไร!?!"
"มีอะไรกับแฟนไง!"
"ฉันไม่ใช่แฟนนาย อะ...ออกไปนะ!!" มือใหญ่รวบแขนที่ปัดป่ายกดแนบเตียง เขาบีบมันแน่นย้ำเตือนให้ร่างเล็ก ที่กำลังดิ้นใต้วงแขนหยุดนิ่ง
"ใช่สิ นี่ร่างแฟนฉัน...ฉันมีอะไรกับแฟนทุกวัน ถ้าเธอยังอยู่ในร่างนี้ เธอควรทำตัวให้ชิน..จะได้ขึ้นสวรรค์ไปพร้อมกัน!"
คนฟังรีบเบือนหน้าหนีหลับตาปี๋ เมื่อจมูกโด่งกดลงที่แก้มเปียกๆของเธอ
ร้ายกาจ!! เขาจะมีอะไรกับแฟนทุกวันได้ไง ฉันเป็นผู้หญิงด้วยกันฉันดูออก...ว่าปลายฝนเจ้าของร่างนี้เธอบริสุทธิ์!!
"อะ..ออกไปจากตัวฉัน!! "
"เงียบ! นี่คือตัวแฟนฉัน! ฉันจะทำอะไรก็ได้!"
"ตะ แต่...ฉันรู้สึกนะ!! ไม่ใช่แฟนนายรู้สึก!!"
"ใช่ไง..เธอต้องอดทน เข้าใจคำว่าอดทนไหม!?"
"ไม่! อุ๊บ~~" เขาบีบข้อมือแน่น...แล้วจู่โจมจูบริมฝีปากคู่สวย ก่อนอยู่ๆหมอณภัทรจะเปิดตาขึ้นทันที เมื่อเสียงหัวใจที่เต้นตึกๆตอนนี้..มันกำลังทำให้เขาหยุดสบตากับเธอ
"นะ..นี่คือเธอเหรอ?!!!"
"นายเห็นฉันเหรอ?! 0.0" หมอณภัทรลุกขึ้นไปนั่งอีกฝั่ง เขากุมอกข้างซ้ายกระพริบตาถี่ๆเพื่อมองใบหน้ารางๆที่ฉายออกมาจากปลายฝนแฟนสาว
"ใช่ฉันเห็น เธอ....ชื่ออะไร?! บอกฉันมา?!"
" ลิลิน " เมื่อได้ยินชื่อวิญญาณที่อยู่ในร่างแฟน หัวใจหมอณภัทรก็เหมือนถูกกระตุ้นอีกครั้ง เขาพยายามควบคุมตัวเองให้มีสติถาม จนหญิงสาวหยัดตัวขึ้นนั่ง ..และมองมือที่กุมอกซ้ายนั้นอย่างเป็นห่วง
"นายจะตายรึป่าว ปะ..ไปโรงพยาบาลไหม? อย่าตายนะ!!!"
"ไม่! ฉันขอถามเธออีกอย่าง...แล้วฉันจะทำบุญไปให้ ปลายฝนไปไหน? "
"ทำบุญอะไร? ฉันบอกไม่ได้ บอกไม่ได้จริงๆ เขาห้าม.."
"ใครห้าม?!"
"ปลายฝน"
+++++++++++++++++++
เพียงไม่กี่นาทีฟ้าใสก็อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ เธออ่อนแรงและเหนื่อยจึงไม่ได้ปัดป้อง ให้เขาจัดการตามแต่สมควรหลังจากจัดการปลดชุดเจ้าสาวได้แล้วจึงพาเธอมานั่งบนเตียงที่โรยด้วยกลีบดอกไม้อีกครั้ง เขาต้องระงับใจมากมายเพียงใดที่จะไม่แตะต้องร่างกายผุดผาดที่น่าปรารถนา ฟ้าใสเองก็ลุ้นกับของขวัญในกล่องที่เพื่อนรักมอ
“สองคนนี้ทะเลาะกันอีกแล้วนะคะ นี่งานมงคลนะคะ” เกศรารีบเข้าไปแทรกกลางเมื่อเห็นเพื่อนรักทั้งสองเริ่มจะกัดกันอีกแล้ว“ชิ! เห็นว่าเป็นวันแต่งงานของยัยฟ้าน่ะ ไม่งั้น... ฮึ่มๆ” ปาริชาติข่มขู่ทำท่าทีหักคออีกฝ่าย“นึกว่ากลัวตายล่ะ ยัยน้ำส้มสายชู” ราศีหักนิ้วดังก๊วบๆ ข่มตอบ“พอเถอะสองคนนี้ ถ้าเป็นผู้หญิงกับผ
ความสุขก่อตัวขึ้นเหมือนมวลพลังงานบางอย่างที่สัมผัสแตะต้องได้ รูป รส กลิ่น เสียงหลอมรวมเชื่อมโยงให้ใยรักใยเสน่หา สายสวาทช่างน่าลิ้มลอง ติดอกติดใจให้ใฝ่คะนึงหา เนื้อตัวที่ร้อนรุ่มเสียดสีกันแล้วซ่านลึกในดวงจิตเหมือนประกายไฟฟ้าที่สถิตอยู่ในตัวของแต่ละฝ่ายเส้นผมหอมละมุนกรุ่นกลิ่นจรุง ความนุ่มนิ่มเมื่อใช
เทพประทานสอดแขนเข้าใต้ขาของหญิงสาวโย้ไปด้านบนจนขาทั้งสองเปิดอ้ากว้างรับเขาเข้าไป มือหนาเท้าไปข้างตัวติดกับลำตัวของเธอด้านบนจนสะโพกผายลอยเด่นขึ้นจากฟูกนิ่ม แล้วเขาก็กระทั้นกายกระชั้นถี่รัวยิบเพื่อจูงมือเธอไปสู่สวรรค์เบื้องหน้าที่รอคอยอยู่เสียงหอบหายใจมาพร้อมกับเหงื่อที่โซมกาย เทพประทานฟุบร่างสูงลงโอ
ชายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้ให้แฟนสาว แต่ไม่ทันที่ฟ้าใสจะนั่งลง รินลดาก็ถือโอกาสเบียดเข้ามาแล้วนั่งลงแทน“ขอบคุณค่ะพี่เทพ พี่เทพนี่เป็นสุภาพบุรุษและน่ารักที่สุด” รินลดายิ้มแล้วหันไปมองอาหารตรงหน้า “อ้าว... ฟ้า นั่งสิจ๊ะ พี่เทพคงหิวแล้ว อาหารน่าทานทั้งนั้น พี่เทพก็นั่งสิคะ ลิลลี่หิวมากๆ เลยค่ะ” รินลดาโปรยยิ
“คุณรู้ไหม เวลาผมอยู่กับคุณ ผมเป็นตัวของตัวเอง ผมไม่ต้องเก๊ก”“ฟ้าอยากให้คุณเป็นคุณค่ะ บอกแล้วไงว่าคนเราไม่มีใครดีสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ฟ้าก็รับคุณได้แบบที่คุณเป็นคุณแบบนี้” เธอยิ้มให้เขา“ผมเคยคิดนะว่าคนเราต้องทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ดีจนไม่มีที่ติ แต่ผมก็คิดทุกครั้งว่า สิ่งที่ผมทำมันยังไม่เคยดีที่ส
เทพประทานใช้มืออีกข้างที่ว่างจิ้มบนแก้มของตัวเอง แล้วมองสบตาหญิงสาว ฟ้าใสรู้ได้ในทันที ผิวแก้มสาวระเรื่ออย่างปัจจุบันทันด่วน“ทำไมฉะ... ฟ้าต้องทำแบบนั้นด้วย” ฟ้าใสชะงักคำพูดที่จะแทนตัวเองว่าฉัน เมื่อเห็นสายตาพิฆาตของเขา“เราเป็นแฟนกัน จะลาจากกันก็ต้องหอมแก้ม หรือคุณจะให้ผมทำมากกว่านั้น” เขาดึงร่างบา
“ป้อนผมสิ” เขาขออีก ฟ้าใสจึงจ่อไปที่ปาก เทพประทานได้โอกาสกุมมือหญิงสาวเอาไว้ เธอทำท่าจะดึงกลับแต่เขาจับไว้มั่นแล้วชิมแกงจืดจากช้อนของเธอ สายตาสองคู่มองสบตากัน หญิงสาวเองที่รู้สึกเขินอายหน้าแดง จำต้องหลบสายตามีความหมายนั้นของเขา ฟ้าใสมองหน้าของอีกฝ่ายเมื่อได้ยินเสียงเขาครางในลำคอ เพื่อดูปฏิกิริยาว่าเ





