บทที่ 5 ญาติตัวดี - 35%

มัลลิกาหลับตานิ่งตอนที่ภาวินแต้มลิปสติกลงบนริมฝีปาก เธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง และยิ่งไม่กล้าสบตากับเขา ใจนึกอยากให้เขาแต่งหน้าให้เธอเสร็จเร็ว ๆ แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะทำทุกอย่างอย่างเชื่องช้าจนหญิงสาวอยากคิดว่าเขาจงใจยืดเวลาให้นานขึ้นเพื่อแกล้งเธอ

เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นขัดจังหวะทำให้มัลลิกาสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นทันทีซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ภาวินแต่งหน้าให้เธอเสร็จแล้วเช่นกัน หญิงสาวรีบหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมากดรับสายเมื่อเห็นว่าผู้ที่โทร. เข้ามาคือนฤเบศร์ผู้เป็นพ่อเลี้ยง

"ค่ะคุณพ่อ"

ภาวินปล่อยให้มัลลิกาคุยโทรศัพท์ส่วนตนก็หันมาหาบุตรสาวที่กำลังนั่งรอให้ตนแต่งหน้าให้อย่างใจจดใจจ่อ เขาเห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้ มารดาของเขาถูกใจเหลือเกินที่หลานสาวรักสวยรักงามแบบนี้

ระหว่างที่ชายหนุ่มแต่งหน้าให้พราวนภา มัลลิกาก็วางสายจากบิดาแล้วนั่งมองเขาใช้ปลายพู่กันค่อย ๆ แต้มบนริมฝีปากเล็ก ๆ ของบุตรสาว มือไม้ของเขาดูคล่องแคล่วมาก เธอไม่ค่อยเห็นผู้ชายแท้ ๆ จะเชี่ยวชาญเรื่องการใช้แปรงแต่งหน้าและเครื่องสำอางเท่าไร ส่วนใหญ่คนที่ชำนาญด้านนี้มักเป็นสาวประเภทสองมากกว่า

"ทำไมพี่ถึงแต่งหน้าเป็นล่ะคะ ไปเรียนมาหรือ"

เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้เขาเคยเป็นนักบินมาก่อน และเพิ่งมารับช่วงต่อธุรกิจของที่บ้านในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมานี้เอง ดังนั้นการที่ผู้ชายคนหนึ่งจะสามารถแต่งหน้ารวมไปถึงรู้จักการใช้แปรงและอุปกรณ์ต่าง ๆ ได้คล่องขนาดนี้ก็น่าจะเป็นเพราะไปเรียนศึกษาเพิ่มเติมเป็นแน่

"เรียนเอาจากยูทูบน่ะ มีเพียบเลย" เขาหันมาตอบพร้อมรอยยิ้ม

"ปกติหนูไม่ค่อยเห็นผู้ชายสนใจเรื่องพวกนี้เท่าไร แต่พี่ดูคล่องกว่าหนูอีก"

หญิงสาวพูดไปตามตรง เพราะหากพูดถึงการแต่งหน้าแล้ว เธอแทบไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้เลย

"มันไม่มีกฎเกณฑ์ตายตัวนี่นาว่าเครื่องสำอางควรจะเป็นเรื่องของผู้หญิงเท่านั้น สำหรับพี่แล้วการแต่งหน้าคือศิลปะอย่างหนึ่ง จะว่าไปมันก็เหมือนเวทมนตร์นะเพราะเครื่องสำอางสามารถดึงจุดเด่นกลบจุดด้อยบนใบหน้าของคนได้ และที่สำคัญคือครอบครัวพี่ทำธุรกิจนี้ ถ้าพี่ไม่หัดเรียนรู้สตอรี่ของมันพี่ก็คงบริหารไม่ได้"

มัลลิกายิ้มให้กับคำอธิบายของเขา กำลังคิดจะพูดบางอย่างแต่หางตาก็เห็นว่าภคินีกำลังถือเสื้อผ้าหลายชุดเดินเข้ามาในห้อง

"หนูมะลิลองใส่เสื้อตัวนี้ให้ป้าดูหน่อย...เอ๊ะ"

ภคินีขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าใบหน้าที่ตนแต่งแต้มไว้ให้นางแบบจำเป็นมีบางอย่างไม่เหมือนเดิม

"นี่เราแต่งหน้าให้น้องใหม่หรือตาวิน" ไม่ต้องไปสืบความที่ไหน เพราะคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ก็มีเพียงภาวินคนเดียวเท่านั้นที่ทำแบบนี้ได้

"คือว่าเมื่อกี้หนูเผลอทำลิปสติกเลอะหน้าค่ะ ยิ่งเช็ดก็ยิ่งเลอะ พี่เขาก็เลยแต่งให้ใหม่"

มัลลิการีบพูดขึ้นอย่างร้อนตัวเพราะเกรงว่าพราวนภาจะชิงเล่าให้ผู้เป็นย่าฟังก่อน

ภคินียิ้มพร้อมกับพยักหน้าช้า ๆ แล้วพูดว่า "ฝีมือเมกอัปดีขึ้นนะ เมื่อก่อนนี่อย่างกับแต่งไปเล่นงิ้ว เอาละ ไปห้องสตูฯ กันเลยดีกว่า"

มัลลิกาเดินตามทุกคนไปยังห้องที่อยู่ด้านในสุดซึ่งอยู่ถัดจากห้องทำงานไปโดยมีห้องน้ำกั้นไว้ หญิงสาวรับเสื้อผ้าจากเจ้าของบ้านมาถือพลางตั้งใจฟังที่อีกฝ่ายบอก

"ถ้าหนูแต่งตัวเสร็จแล้วก็เข้าไปในห้องนั้นนะ พยายามอย่าให้เครื่องสำอางเลอะหน้าอีกล่ะ"

หญิงสาวยิ้มเจื่อนรับคำเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำแล้วจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้า ชุดที่ภคินีเลือกมาให้นั้นเป็นเดรสแขนกุดลายทางขาวดำคลุมทับด้วยเสื้อเชิ้ตแขนสี่ส่วนสีขาวขนาดพอดีตัว

หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อย มัลลิกามองตัวเองในกระจกแล้วอดยิ้มไม่ได้ เพราะการแต่งตัวแบบนี้ทำให้ดูก้ำกึ่งระหว่างผู้หญิงวัยรุ่นกับวัยทำงาน ดูไม่เด็กจนเกินไปและดูไม่เคร่งขรึมแบบผู้ใหญ่อีกด้วย

หญิงสาวเดินออกจากห้องน้ำแล้วไปห้องที่อยู่ในสุดตามที่เจ้าของบ้านบอก เมื่อเข้าไปถึงเธอจึงเห็นว่าห้องนั้นคือห้องสำหรับถ่ายภาพโดยเฉพาะ ผนังห้องด้านหนึ่งเป็นตู้กระจกสูงจรดเพดาน ในตู้มีเครื่องสำอางต่าง ๆ วางเรียงรายจนนับไม่ถ้วน หน้าตู้มีโต๊ะตัวยาววางขนานตลอดแนว ตรงกลางห้องมีชุดไฟและแบ็กดรอปรวมถึงอุปกรณ์ที่เกี่ยวกับการถ่ายภาพไม่ต่างจากสตูดิโอทั่วไป ดูแล้วรู้สึกได้ถึงความจริงจังและเป็นการเป็นงานจนเธอรู้สึกเกร็งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก และเหมือนภาวินจะรู้สึกได้ว่านางแบบจำเป็นเริ่มประหม่าจึงเดินเข้ามาคุยด้วย

"ไม่ต้องเกร็งนะ แค่ถ่ายรูปเอง จะยิ้มก็ได้ไม่ยิ้มก็ได้ พี่จะถ่ายเราแค่ครึ่งตัวเท่านั้น"

"ค่ะ" แม้จะรับคำไปอย่างนั้นแต่ใจจริงเธอก็อดกังวลไม่ได้ กลัวภาพออกไม่ดี กลัวฟีดแบ็กติดลบหลังจากปล่อยภาพออกไปแล้วจะทำให้ผลิตภัณฑ์ของเขาขายไม่ออก

ขณะที่มัลลิกามัวแต่กังวลไปสารพัด ชายหนุ่มก็เดินไปพูดบางอย่างกับบุตรสาวสุดที่รักที่กำลังนั่งเอียงหน้าไปมาอยู่หน้ากระจก เห็นเจ้าตัวเล็กพยักหน้ารับคำบิดาอย่างแข็งขัน ภาวินจึงเดินไปยืนอยู่หลังขาตั้งกล้องมองมารดาของตนถือนิตยสารเล่มหนึ่งเปิดให้มัลลิกาดู

"ลองดูนะจ๊ะ ป้าเชื่อว่าหนูทำได้ ครั้งแรกก็เขินแบบนี้แหละ แต่เดี๋ยวอีกหน่อยก็ชิน" ภคินีชูนิ้วโป้งขึ้นอย่างให้กำลังใจก่อนจะเดินออกมายืนข้างบุตรชาย

"พี่มะลิสวยจังเลยค่ะ โตขึ้นหนูพราวอยากสวยแบบพี่มะลิบ้าง"

พราวนภาโบกมือพร้อมกับรอยยิ้มเจิดจ้า ส่วนคนถูกชมซึ่งหน้านั้นก็เขินจนอดยิ้มออกมาไม่ได้

แชะ! แชะ! แชะ!

เสียงกดชัตเตอร์ดังติดกันสามครั้ง ส่งผลให้มัลลิกาหุบยิ้มทันทีด้วยความตกใจ เธอเลิกคิ้วขึ้นแล้วมองตากล้องเพราะอยากรู้ว่าเมื่อครู่เขาแค่ลองกล้องเล่นหรือถ่ายจริง แต่ชายหนุ่มกลับกดชัตเตอร์รัวอีกครั้ง

"โอเคครับภาพสวยมาก จัดสีต่อไปเลยครับคุณแม่"

พูดจบภาวินก็เดินไปเปลี่ยนฉากด้านหลังด้วยการเลื่อนฉากสีชมพูอ่อนไปเก็บไว้ในผนังแล้วเลื่อนฉากใหม่มาแทนที่ ส่วนมัลลิกานั้นก็ถูกภคินีดึงมานั่งที่โต๊ะแล้วจัดการเช็ดลิปสติกสีเดิมออก จากนั้นก็ทาสีใหม่ลงไป

มัลลิกาต้องเช็ดแล้วทาสีใหม่อยู่แบบนี้ทั้งหมดแปดครั้งเพราะลิปสติกของคอลเลกชั่นนี้มีแปดสี แต่หญิงสาวกลับไม่เบื่อ ตรงกันข้าม เธอเริ่มสนุกกับการแต่งหน้าทาปากถึงกับหยิบลิปสติกขึ้นมาทาด้วยตัวเอง

การถ่ายภาพนิ่งดำเนินไปอย่างราบรื่น นางแบบจำเป็นเริ่มคล่องและไม่เขินกล้องเท่าครั้งแรกแล้ว อีกทั้งยังมีพราวนภากับภคินีสองย่าหลานคอยชวนคุยตลอดเวลา โดยที่ตากล้องสมัครเล่นอย่างภาวินก็คอยกดชัตเตอร์ในอิริยาบถทีเผลอของหญิงสาว ภาพที่ได้จึงดูเป็นธรรมชาติและดูเข้าถึงง่ายอย่างที่เขากับมารดาต้องการพอดี

"ผมจะรีบส่งรูปไปให้กราฟฟิกทำรายละเอียดแล้วเย็นนี้จะเอาขึ้นเฟซบุ๊กเลย" ชายหนุ่มพูดกับมารดาจบก็มองเลยไปทางนางแบบจำเป็นแล้วยิ้มให้

"ขอบคุณมากนะมะลิ ถ้าไม่ได้หนูพี่คงแย่แน่"

"ไม่เป็นไรค่ะ" มัลลิกายิ้มเพราะไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากประโยคนี้ ขณะที่กำลังจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าของตนเพื่อเปลี่ยนใส่ชุดเดิมนั้น โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวรีบกดรับแล้วเดินเลี่ยงไปทางห้องน้ำทันที

สิบนาทีต่อมา มัลลิกาก็เดินกลับเข้ามาในห้องสตูดิโอพร้อมกับเสื้อผ้าของภคินีที่พับอย่างเรียบร้อย ตอนที่เข้ามานั้นภาวินไม่อยู่ในห้องแล้วเพราะต้องรีบส่งรูปไปให้ฝ่ายกราฟฟิก มีเพียงสองย่าหลานเท่านั้นที่ยังเพลิดเพลินกับบรรดาเครื่องสำอางที่มีอยู่มากมายในตู้

เธอวางเสื้อผ้าไว้บนโต๊ะแล้วบอก "หนูกลับบ้านก่อนนะคะ คุณพ่อโทร. มาเรียกแล้วค่ะ"

"จะกลับแล้วหรือจ๊ะ ว่าแต่คุณพ่อหนูไม่ว่าอะไรใช่ไหม ป้าว่าเย็นนี้จะไปขอโทษคุณพ่อคุณแม่ของหนูสักหน่อยเรื่องที่ให้หนูมาเป็นนางแบบให้โดยไม่ขออนุญาต"

"หนูบอกคุณพ่อคุณแม่แล้วค่ะ ท่านไม่ได้ว่าอะไร แต่ว่าเย็นนี้ที่บ้านคงไม่มีคนอยู่เพราะเดี๋ยวต้องไปรับน้องชายที่กลับจากเข้าค่ายต่างจังหวัดค่ะ เห็นว่ารถบัสจะถึงโรงเรียนตอนบ่ายสี่โมง รับเสร็จก็คงกินข้าวกันจากข้างนอกเลยแล้วค่อยเข้าบ้าน"

ภคินีพยักหน้าพลางลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ถ้าอย่างนั้นหนูมะลิรอป้าตรงนี้ก่อนนะ อย่าเพิ่งไป เดี๋ยวป้ามาจ้ะ รอแป๊บเดียว" พูดจบก็เดินเร็ว ๆ ออกจากห้องไป

มัลลิกาเดินไปดูเครื่องสำอางที่วางกองอยู่บนโต๊ะโดยมีพราวนภานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่หยิบชิ้นนั้นชิ้นนี้มาเปิดดูอย่างตื่นเต้น เธอจึงแกล้งกระเซ้าไป

"ชอบละสิหนูพราว มีแต่สวย ๆ ทั้งนั้นเลย"

"ใช่ค่ะ หนูพราวชอบมาก ถ้ารู้ว่าที่นี่มีที่แต่งหน้าเยอะขนาดนี้หนูพราวคงเข้ามาเล่นตั้งนานแล้ว"

พราวนภาพูดพลางใช้แปรงเกลี่ยบนบลัชออนแล้วเอามาปาดแก้มตัวเองจนแก้มใส ๆ เปลี่ยนเป็นสีชมพูแจ๋ มัลลิกาคิดจะห้ามแต่ก็ได้ยินเสียงภคินีเดินเข้ามาในห้องเสียก่อนจึงหันไปมอง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่ออีกฝ่ายยื่นซองสีน้ำตาลเข้มมาให้แล้วบอก

"ค่าเหนื่อยของหนูจ้ะ รับไว้เถอะห้ามปฏิเสธ ถึงจะไม่มากมายอะไรแต่ป้าก็อยากให้"

ตอนแรกมัลลิกาไม่กล้ารับเพราะเกรงใจแต่ก็ถูกภคินียัดใส่มือมาจนได้ สุดท้ายหญิงสาวจึงต้องรับซองนั้นไว้แล้วยกมือไหว้ขอบคุณอย่างนอบน้อม

"หนูกลับบ้านก่อนนะคะ หนูพราวคะพี่มะลิกลับบ้านก่อนนะ"

ประโยคหลังเธอหันไปพูดกับเพื่อนตัวน้อย แต่แล้วก็ต้องยิ้มกว้างเมื่อเห็นหน้าที่เต็มไปด้วยสีสันของพราวนภา ส่วนผู้เป็นย่านั้นถึงกับยกมือทาบอก

"หนูพราวสวยไหมคะ"

 เด็กน้อยฉีกยิ้มสดใส ลิปสติกสีแดงสดที่ทาเลยริมฝีปากไปนั้นยิ่งส่งให้ปากเล็กกระจุ๋มกระจิ๋มดูกว้างขึ้น พวงแก้มสีชมพูสด เปลือกตาสารพัดสี ทำเอาผู้ใหญ่สองคนเกือบหลุดหัวเราะออกมา