Se connecterPartager
06 สัตว์เลี้ยง
Date de publication:
2026-05-04 10:24:2906 สัตว์เลี้ยง
เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งดังเป็นจังหวะ แสงดวงอาทิตย์ในยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา คนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงเบี่ยงหน้าหลบแสงจ้าและนั่นก็ทำให้เธอเริ่มได้สติ หญิงสาวค่อยๆพยุงร่างอันแสนปวดร้าวลุกขึ้นนั่งสำรวจตามเนื้อตัว มีรอยเขียวช้ำเป็นจ้ำ และที่ทำให้เธอถึงกับน้ำตาพรั่งพรูออกมาราวกับเขื่อนแตกนั่นก็คือ…เธอไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้า! “ไม่จริง…” บัวบูชาร้องไห้สะอึกสะอื่นจนร่างสั่น ร่องรอยพวกนี้เป็นเครื่องการันตรีแล้วว่าตอนหลับไปมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง หมดแล้วสิ่งที่หวงแหนมาตลอดยี่สิบสองปี ทำไมถึงไม่ตายๆไปซะ ดีกว่าตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าร่างกายอันแสนบริสุทธิ์ถูกผู้ชายหลายคนย่ำยีไปแล้ว “ไอ้เลว! ไอ้ชั่ว! แกทำแบบนี้กับฉันทำไม ฮื้อๆๆ” เธอคงทนอยู่ในสภาพนี้ต่อไปไม่ไหว ขอตายดีกว่าถ้าต้องอยู่อย่างตายทั้งเป็นแบบนี้ มือเรียวค่อยๆเคลื่อนผ้าห่มผืนเก่าขึ้นมาคลุมเรือนร่างอันแสนบอบช้ำ ร้องไห้ปริ่มใจจะขาด ทั้งห้องจึงได้ยินเพียงเสียงร้องไห้ดังระงม “ฮื้อๆๆ พี่ทัช…บัวไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ถ้าบัวตาย ฮึก! พี่ต้องดูแลตัวเองดีๆนะ” บางเรื่องก็เกินกว่าที่คนคนหนึ่งจะรับไหวจนทำให้เธอนึกคิดสั้นขึ้นมา หากตายไปเลย ก็คงไม่ต้องทนอยู่อย่างเจ็บปวดแบบนี้ เท้าเล็กกำลังจะก้าวลงจากเตียงมุ่งหน้าไปที่ริมหน้าต่าง แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงเปิดประตูดังขึ้น บัวบูชารีบถอยร่างกลับมานั่งอยู่บนเตียงแล้วดึงผ้าห่มคลุมร่างด้วยอาการหวาดผวา “นั่นเธอจะทำอะไร” โทนเสียงที่เปลี่ยนไปทำให้บัวบูชารู้ได้ทันทีว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายใจร้ายคนนั้น “ออกไปนะ ยะ…อย่าเข้ามา!” ร่างเล็กที่อยู่ในอาการหวาดกลัว ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนพูดไม่ได้ศัพท์ แต่ชายคนนั้นไม่ฟัง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ๆแล้ววางถาดอาหารลงบนเตียง “นายให้ฉันเอาอาหารมาให้” “ฉันไม่กิน ฮึก! ฉันอยากตาย ได้โปรด…ฆ่าฉันเถอะ ฆ่าฉัน ฮื้อๆๆ” “ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอกถ้านายไม่ได้สั่ง รีบกินสิ เธอยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวานไม่ใช่หรอ” เขาพูดด้วยสีหน้านิ่งเรียบ แต่กลับดูไม่ได้น่ากลัวเท่าผู้ชายคนนั้น “ฉันกินอะไรไม่ลง คุณเอามันกลับไปเถอะ” “แต่เธอต้องกิน เพราะเธอยังต้องอยู่ที่นี่อีกนาน” “ไม่! ฉันไม่อยู่ พวกคุณทำลายชีวิตฉัน ทำลายสิ่งหวงแหนของฉัน ทำให้ฉันอยู่อย่างตายทั้งเป็น พวกคุณมันไม่ใช่คน” บัวบูชาที่สติแตกไปแล้วหวีดร้องเสียงดังเหมือนกำลังคุ้มคลั่ง “ถ้าเธอยังไม่สงบสติอารมณ์ รับรองว่านายได้เข้ามาจัดการเธอแน่” เขาสั่งเสียงเข้ม ยืนดูด้วยสีหน้านิ่งเรียบราวกับไม่ได้รู้สึกอะไร ทั้งๆที่เพิ่งทำเรื่องอย่างว่ากับเธอมา “จะทำอะไรก็ทำเลย พวกคุณมันไม่ใช่คนอยู่แล้ว คุณเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ย่ำยีฉันใช่ไหม ทำไมไม่ฆ่าฉันให้ตายๆไปเลยล่ะ ปล่อยให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อทำไม ฮึก! ฉันอยากตาย ได้โปรดฆ่าฉันที….ฆ่าฉันเถอะ ฮื้อๆๆ” “นี่เธอพูดเรื่องอะไร” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันยุ่งเพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด “พวกคุณมันก็แค่สัตว์นรก ชิงหมาเกิด ฉันขอให้พวกคุณตกนรกไม่มีวันได้ผุดได้เกิด!” “ฉันว่าเธอชักจะบ้าไปใหญ่แล้ว กินข้าวเถอะถ้ายังไม่อยากเจ็บตัว” “ฉันไม่กิน!” บัวบูชาคว้าถาดอาหารขึ้นมาแล้วปาใส่ผู้ชายคนนั้นจนเศษอาหารเลอะเต็มพื้นห้อง “ออกไปนะไอ้พวกผู้ชายใจทราม ออกไป!!” “ถือว่าฉันเตือนเธอดีๆแล้วนะ” ชายคนนั้นปัดเศษอาหารออกจากเสื้อด้วยสีหน้าหงุดหงิด แต่ยังไม่ทันก้าวเท้าออกจากห้อง ก็ได้ยินเสียงใครบางคนดังมาจากหลังประตู “เธอไม่ยอมกินใช่ไหม” ชายร่างสูงที่ยืนรออยู่หลังประตูพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ บัวบูชารับรู้ได้ทันทีว่าเสียงนั้นคือเสียงของใคร “ฉันเตือนเธอแล้ว แต่เธอไม่ฟังเองนะ” เขาเดินอ้อมเข้ามาด้านหลังแล้วมัดมือไขว้หลัง ก่อนจะใช้ผ้าปิดตาของเธอเอาไว้ “นี่คุณจะทำอะไร! ปล่อยฉันนะ…ปล่อย!!” บัวบูชาดิ้นรนหนักขึ้น แต่ก็สู้พวกคนใจหยาบไม่ได้ หลังใช้ผ้าปิดตาเสร็จ เขาก็เดินออกไปแล้วให้ผู้ชายอีกคนที่เป็นเหมือนซาตานร้ายเดินเข้ามา “รอบก่อนยังไม่เข็ดใช่ไหม” บัวบูชาขนลุกซู่เมื่อเสียงฝีเท้านั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนกระทั่งหยุดอยู่ข้างเตียง เธอปิดปากเงียบทันทีเพราะกลัวเขาส่งเธอไปให้พวกลูกน้องย่ำยีอีก “ไหนล่ะ คนปากเก่ง” “ถ้าคุณจะเข้ามาเพื่อฆ่าฉัน ก็ฆ่าเลยสิ” เธอท้าทายกลับเสียงสั่น แต่เขากลับหัวเราะออกมาราวสะใจที่เธอกลัวจนสติแตก “บอกแล้วไงว่าฉันไม่ฆ่าเธอตอนนี้หรอก ไว้รอฆ่าพร้อมกันกับไอ้พี่ชายตัวดีของเธอดีกว่า” “…” บัวบูชาไม่ได้ตอบโต้กลับ ทำได้เพียงปิดปากเงียบ อยากรู้เหลือเกินว่ามันเป็นใคร ทำไมถึงไม่ยอมให้เธอเห็นหน้า ถ้าให้เดา หน้าตาของมันก็คงอัปลักษณ์เกินกว่าจะให้ใครเห็น เขาก้มลงหยิบถาดอาหารที่ยังพอมีเศษอาหารหลงเหลืออยู่ขึ้นมา “ขนาดหมามันยังรู้จักคุณค่าของอาหารเลย” “ฉันไม่หิว ฉันยอมอดตายดีกว่ากินอาหารของคุณ” “แต่ฉันไม่ยอมให้เธอตายหรอก จนกว่า…จะเจอพี่ชายของเธอ” มือใหญ่ควักเศษอาหารออกมาจากถาด ก่อนที่มืออีกข้างจะบีบคางมนเพื่อให้เธอยอมอ้าปาก “อึก!” “กินเข้าไปซะ เพราะเธอมันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากหมาตัวหนึ่งที่ฉันจะทำอะไรก็ได้” “ไม่!! อื้อ…!” มือใหญ่ออกแรงบีบจนกระดูกแทบแหลกละเอียด บัวบูชาทนความเจ็บปวดไม่ไหว เผลออ้าปากร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด ทำให้เศษอาหารถูกยัดเข้าไปในปากทันที เธอสำลักจนน้ำหูน้ำตาไหลพราก “แค่ก!แค่ก!” “ทีนี้ก็รู้แล้วใช่ไหม ว่าอย่าปากเก่งกับลูกน้องของฉัน เธอมันก็แค่สัตว์เลี้ยง” หลังบังคับให้เธอทานอาหารได้สำเร็จ ชายหนุ่มก็ก้าวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว ยืนกอดอกดูผลงานของตัวเองด้วยความพึงพอใจ แต่ทันใดนั้นสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อเธอได้ท้าทายอำนาจของเขาด้วยการถุยเศษอาหารใส่หน้าของเขา “ถุ้ย!! ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคนใจหยาบอย่างคุณ…โอ้ย!” “เธอกล้ามากที่ถุยเศษอาหารใส่ฉัน รอบที่แล้วยังไม่เข็ดใช่ไหม!” มือหยาบกระชากท่อนแขนเรียวเข้ามาใกล้ ออกแรงบีบจนอีกฝ่ายร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะผลักร่างเล็กชนกับหัวเตียง “งั้นรอบนี้ฉันจะเป็นคนทำเอง!” “ไม่นะ!! อย่าทำฉัน…อย่า…!!!” ---------
Dernier chapitre
เศษรักมาเฟีย 75 ความสุข
75 ความสุข@หลายวันผ่านไปอิคารัสกับบัวบูชาย้ายมาอยู่บ้านหลังใหม่ที่เพิ่งซื้อ ตอนแรกกะว่าจะย้ายไปอยู่อมริกาเพราะเขามีบ้านอยู่ที่นั่น แต่พอคิดไปคิด…อยู่เมืองไทยก็ดีเหมือน เพราะที่นี่อากาศค่อนข้างดี อีกอย่างดูเหมือนว่าบัวบูชาจะชอบเมืองไทยมากกว่าส่วนทัชกรบอกว่าจะกลับไปทำงานที่กรุงเทพเพราะจะกลับไปปลูกต้นรักกับพนักงานสาวในบริษัท พอพี่ชายมีความรัก คนเป็นน้องก็อดดีใจไม่ได้ ในเมื่อเธอเองก็เป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว ก็อยากให้พี่ชายเป็นฝั่งเป็นฝาด้วยเหมือนกัน“คุณคุยอะไรกับพี่ทัช” บัวบูชาเอ่ยถามหลังอิคารัสวางสายจากทัชกร พักหลังสองคนนี้โทรคุยกันแทบทุกวันเหมือนมีพิรุธ“เปล่า ไอ้ทัชมันแค่โทรมาปรึกษาวิธีจีบสาว”“ปรึกษาคุณเนี่ยนะ?” เหลือเชื่อหลาย พี่ชายของเธอโทรปรึกษาผู้ชายที่เพิ่งค้นพบคำว่าความรักเนี่ยนะ ทำไมไม่ไปปรึกษาคนอื่นที่เขาช่ำชองด้านความรักดีกว่านี้“จะให้มันปรึกษาใครล่ะ ไอ้อีริคกับไอ้โจนาธานหรอ สองคนนั้นยิ่งแล้วใหญ่เลย”“ใครก็ได้ที่ไม่ใช่พวกคุณสามคน” บัวบูชาเบ้ปากใส่ด้วยท่าทางหมั่นไส้ พ่อคุณคงคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชำนาญการด้านความรักสินะรู้งี้ไม่น่าคืนดีด้วยเลย“ฉันเนี่ยเข้าใจคำว่ารักดีท
เศษรักมาเฟีย 74 ตกลงจะแต่งงานกับฉันหรือเปล่า
74 ตกลงจะแต่งงานกับฉันหรือเปล่า “นั่นไง บัวบูชามาแล้ว”บัวบูชาที่แอบฟังทั้งคู่สนทนา สักพักเธอก็เดินออกมาจากหลังผ้าม่านพร้อมกับอุปกรณ์ทำแผล ทัชกรรู้งาน ปล่อยให้ทั้งสองคนได้ปรับความเข้าใจกัน เขาจึงเดินออกไปนอนรับลมที่หน้าบ้าน ทำให้ตอนนี้ภายในบ้านมีแค่อิคารัสกับบัวบูชาหญิงสาววางอุปกรณ์ทำแผลลงบนโต๊ะ แล้วกำลังจะเดินออกไปหาทัชกร แต่ก็ถูกอิคารัสคว้าข้อมือเอาไว้“ทำแผลให้ฉันก่อน” เธอหันหน้ากลับมามองด้วยสายตานิ่งเรียบ ไม่ได้ตอบอะไร เขาขยับให้คนตัวเล็กนั่งลงข้างๆ เธอยอมนั่งลงอย่างว่าง่ายไม่ได้พยศเหมือนทุกครั้งปรากฏรอยยิ้มจางๆบนริมฝีปากของอิคารัส ในที่สุดบัวบูชาก็ยอมทำแผลให้เขา“หันหน้ามาสิคะ” เธอบอกเสียงห้วนๆ ซึ่งมันดูน่ารักมากในสายตาของอิคารัสอิคารัสค่อยๆหันหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผล ให้บัวบูชาเป็นคนทำแผลให้ แต่….“โอ้ยยย!!!” เธอราดแอลกอฮอล์ลงบนสำลำสีป้ายไปที่แผลของเขา คนแสบจี๊ดถึงกับดีดตัวออกมา “ฉันเจ็บนะ”“เจ็บเป็นด้วยหรอคะ” เขาเพิ่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเลห์ของเธอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้รู้สึกโกรธเลยด้วยซ้ำ “หันหน้ามาสิคะ จะทำแผลให้”“ไม่เอาแอลกอฮอล์ได้ไหม มันแสบ~” อิคารัสมุ้ยหน้าด้ว
เศษรักมาเฟีย 73 เคลียร์ใจ
73 เคลียร์ใจ“แล้วกูจะเชื่อได้ยังไงว่ามึงรักบัวบูชาจริงๆ” ทัชกรเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจเขารู้ว่าทั้งสองคนยังรักกันอยู่ เพียงแค่ยังไม่เข้าใจกัน ถึงเขาจะไม่ได้สนิทกับอิคารัส แต่ก็พอได้ยินมาเชลโล่มาบ่นให้ฟังเป็นประจำว่าอิคารัสไม่ค่อยสนใจผู้หญิง วันๆทำแต่งาน และไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้อิคารัสมอมหัวใจให้เลยสักคน ดังนั้นการที่อิคารัสเป็นคนไม่แคร์ ไม่สนใจใคร ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเขาไม่เคยมีความรัก ไม่รู้ว่าความรักหน้าตาเป็นยังไง แต่วันนี้อิคารัสกำลังทำให้เขาเห็น ว่ามันรักน้องสาวของเขาแค่ไหนถึงได้ตามมาถึงที่นี่ยิ่งได้ยินเรื่องที่บัวบูชาเล่าให้ฟังตอนนี้อยู่กับอิคารัสก็ยิ่งตกใจ ถึงขั้นทิ้งเส้นทางมาเฟียเพื่อออกไปใช้ชีวิตกับน้องสาวของเขา ไม่คิดไม่ฝันมันจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ความจริงแล้วเขาก็ไม่ใช่พี่ชายที่ใจร้ายอะไร เพียงแค่อยากรู้ว่าอิคารัสจะมีความพยายามหรือเปล่า เขาเองก็รอแล้วรอเล่า ว่าเมื่อไหร่มันจะตามหาน้องสาวของเขาเจอสักที “มึงก็รู้ว่ากูเป็นคนยังไง ถ้าไม่รักกูคงไม่พยายามถึงขนาดนี้หรอก กูคงปล่อยบัวบูชาไปนานแล้ว”“กูก็รอดูอยู่ว่ามึงจะมีน้ำยาแค่ไหน” ทัชกรเชิดหน้าขึ้น แต่ยังไม่ยอมอ่อนข้
เศษรักมาเฟีย 72 พี่ชาย...น้องเขย
72 พี่ชาย...น้องเขยบัวบูชาไม่อยากต่อล้อต่อเถียงให้มากความเพราะกลัวอิคารัสจะไม่พากลับบ้าน เขาจะคิดยังไงก็ปล่อยให้เขาคิดไป สุดท้ายก็ได้แค่คิดไปเอง “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ แต่วันหลังไม่ต้อง” พอถึงบ้าน บัวบูชาก็รีบก้าวลงจากรถก่อนจะหันไปขอบคุณ…แต่เป็นการขอบคุณเพื่อปัดความรำคาญมากกว่า“ไม่เป็นไร ฉันเต็มใจ” อิคารัสยิ้มให้อีกฝ่าย แต่เธอกลับทำหน้าบูดบึ้งใส่ก่อนจะเดินสะบัดหน้าหนีขึ้นบ้านไป อิคารัสทำได้แค่มองตามแล้วก็อดยิ้มไม่ได้เขากลับมองว่าการกระทำแบบนี้มันน่ารัก บัวบูชาทำอะไรก็น่ารักไปหมด ต่อให้โดนไล่เหมือนหมูเหมือนหมาก็ยังมองว่าน่ารักตอนนี้เขาเริ่มชินแล้ว หลังจากบัวบูชากลับเข้ามา อิคารัสก็โทรปรึกษาอีริคว่าจะทำยังไงต่อดี นี้ก็ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้ว แต่บัวบูชาก็ยังไม่มีท่าทีใจอ่อนเลย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่หยุดยั้งความพยายาม เพราะเชื่อว่าสักวันบัวบูชาจะเห็นถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเขาอยากมีเธอกับลูกอยู่ในชีวิต หนักหนาแค่ไหนก็ต้องทน กระทั่งกลางดึกของคืนนั้น…จู่ๆพายุฤดูร้อนก็พัดมาอีกรอบ และดูเหมือนว่ารอบนี้จะรุนแรงกว่ารอบก่อนเสียด้วยซ้ำ ทำให้เสาไฟฟ้าและต้นไม้หักโค่นล้มเป็นบริเวณก
เศษรักมาเฟีย 71 พามาดูบ้าน
71 พามาดูบ้านในจังหวะที่อิคารัสกำลังยืนคิดอะไรเพลินๆ บัวบูชาที่เพิ่งตรวจครรภ์เสร็จก็เดินออกมาพอดี แล้วก็มาเจออิคารัสกำลังยืนน้ำตาไหลอยู่หน้าห้องตรวจ“คุณ!” เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากัน เก็บอารมณ์โกรธเอาไว้ คิดไว้แล้วว่าต้องตามมา “ตามฉันมาทำไม”“ฉันเป็นห่วง เห็นเธอออกบ้านตั้งแต่เช้า” “งแสดงว่าคุณก็รู้มาตลอดสินะ ว่าฉันมีนัดตรวจครรภ์วันนี้” ดวงตากลมโตตวัดตามองเหมือนกำลังไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าว่าอีกฝ่ายมากเพราะมีพยาบาลยืนอยู่ใกล้ๆ เธอเชื่อแล้วว่าอำนาจเงินของอิคารัสทำได้ทุกอย่างจริงๆ “บอกแล้วว่าฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ” ชายหนุ่มเดินเข้ามาประชิดตัวจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากเส้นผมดำขลับ “ตรวจเสร็จแล้วใช่ไหม’“เหลือรับยา” เธอตอบห้วนๆ“ฉันไปรับยามาให้เรียบร้อยแล้ว” บัวบูชาตวัดตามอง แต่ก็ไม่กล้าว่าอะไร ไม่อยากขายหน้าอิคารัสต่อหน้าพยาบาล “เรากลับกันเลยไหม”“เดี๋ยวฉันกลับเอง คุณกลับไปเถอะ”“ได้ไง ฉันไม่ยอมให้เมียตัวเองนั่งรถสองแถวหรอก” ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำให้อิคารัสอารมณ์ดีกว่าทุกวันหรืออาจเป็นเพราะว่าเขาได้เห็นเจ้าลูกชายตัวน้อย“บอกกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่ใช่เมียคุณ แล้วก็เลิกตามฉันสักที น่ารำ
เศษรักมาเฟีย 70 ลูกพ่อ
70 ลูกพ่ออิคารัสยืนนิ่งราวกับวิญญาณได้หลุดออกจากร่างไปแล้ว คำพูดของบัวบูชาบาดลึกเข้าไปถึงขั้นหัวใจจนมือทั้งสองข้างอ่อนแรง ตกลงข้างลำตัว ไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจมาว่าจะเจออะไรแบบนี้แววตาแข็งกระด้างของเธอ กับถ้อยคำที่เอาแต่ผลักไสเหมือนว่าเขาไม่ได้มีความสำคัญกับชีวิตของเธออีกต่อไปแล้วเขาคงไม่อยากกวนใจเธออีก“ก็ได้…วันนี้เธออาจจะยังอารมณ์ไม่ดี เดี๋ยววันหน้าฉันมาใหม่”“ไม่ต้องมาเลยจะดีกว่า เพราะฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ” บัวบูชาเชิดหน้าขึ้น น้ำคำเรียบเฉยไม่แคร์ความรู้สึก “ส่วนที่นอนนี่ ฉันจะโทรเรียกเทศบาลมาเก็บไปทิ้ง”“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันจะให้ลูกน้องมาขนกลับ” อิคารัสกล้ำกลืนความเจ็บปวดไว้ในใจ เพิ่งรู้ว่าการถูกเมียด่ามันจะเจ็บปวดขนาดนี้ เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันจนได้มาพบเจอด้วยตัวเองวันนี้บัวบูชาอาจจะอารมณ์ไม่ดี เดี๋ยววันหน้าค่อยมาใหม่ก็แล้วกัน เครียดมากๆเดี๋ยวจะส่งผลกระทบต่อลูกในท้อง ขอถอยทัพกลับก่อนก็แล้วกัน“งั้นฉันกลับก่อนละกัน ดูท่าวันนี้เธอจะอารมณ์ไม่ดี” อิคารัสฝืนยิ้มให้หญิงสาวอันเป็นที่รักทั้งๆที่ในใจกำลังเจ็บปวดแทบตาย “ดูแลตัวเองด้วยนะ เดี๋ยวฉันจะกลับมา”อิคารัสเดินคอตกกลั
Vous vous intéresseriez aussi à
รักร้าย มาเฟียลูกติด
Melyssa16.6K Vuesวิศวะมาเฟียเพื่อน(ไม่)รัก
หอมชา12.7K Vuesเด็ก (ขายตัว) ของมาเฟีย
Naya Solene11.5K Vuesเด็กดื้อของคุณป๋า Nc20+
ลำเจียก77.1K Vuesเมียแลก
มนสิกานต์407 Vuesทาสรักบำเรอหมอแสนเลว
แอดอ้วน นามปากกาเงินล้าน726 Vuesพลาดรักใต้เงาแค้น
แสงเทียน119 Vuesหัวใจเฮียขอล็อกไว้ให้แค่หนู
Tawan miki47 Vues
