EP.5 ไม่มีคำร่ำลา

จริยายิ้มออกมาอย่างสะใจ ขณะที่โรสรินทร์หน้าเผือดซีด เมื่อเขาบอกว่าต้องทนอยู่กับหล่อนอย่างทรมาน...

“โรส” คุณผกามาศขยับชิดลูกสะใภ้ ไม่เพียงโรสรินทร์ที่สะเทือนใจกับคำพูดของเรวัต แต่คนเป็นแม่แท้ๆ เองยังรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่หญิงสาวต้องเผชิญ ทั้งยังรู้สึกผิดที่เป็นคนลากอีกฝ่ายเข้ามาพบเจอกับเรื่องนี้ ถ้าท่านไม่ขอให้โรสรินทร์แต่งงานกับลูกชายในตอนนั้น ก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“แม่ถามจริงๆ เถอะ แกจำได้ไหมว่าช่วงปีแรกที่แต่งงานกับโรส แกเคยมีความสุขมากแค่ไหน แกต้องจำได้สิ”

คำถามของมารดาทำให้เรวัตนิ่งเงียบ แววตาไหววูบ สีหน้าแปรเปลี่ยนแต่ก็เพียงช่วงสั้นๆ ก่อนกลับไปเป็นเรวัตผู้เย็นชาและเอาแต่ใจคนเดิม ขณะเดียวกันจริยาเองก็กระตุกแขนคนรักเพื่อดึงสติเขาเอาไว้

“ผมไม่คิดว่าจำเป็นต้องจำ เพราะมันไม่เคยเป็นเรื่องจริง เรื่องของผมกับจ๋าต่างหาก ที่เป็นเรื่องจริง!”

จริยาลอบแสยะยิ้มใส่โรสรินทร์ ต่างจากท่าทางที่สั่นสะท้านหวาดหวั่น

หญิงสาวมองดวงตาปลิ้นปล้อนของจริยาแล้วกำมือแน่น ก่อนสบตาคมกริบที่มองหล่อนราวกับคนที่ไม่เคยรู้จัก ไม่เคยมีความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีต่อกันด้วยความช้ำใจ ไม่อยากเชื่อว่าการกลับไปเจอกับจริยาเพียงไม่นาน จะทำให้เขาเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้

“คุณจะบอกว่าคุณลืมสิ่งดีๆ ที่เราเคยมีต่อกัน เคยทำร่วมกันทั้งหมด”

เรวัตนิ่ง ไม่ตอบคำถาม เช่นเดียวกับแววตาคมเข้มที่มองเลยไปไม่ยอมสบตาหญิงสาว

ดวงตาคู่งามเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา ก่อนจะสบตาผู้หญิงที่เคยเป็นคนรักเก่าของสามี แต่กำลังจะกลับมาเป็นคนรักในปัจจุบันอีกครั้งด้วยสายตาเย็นชา ในขณะที่ฝ่ายนั้นแสดงออกถึงความมีแต้มต่ออย่างชัดเจน

“สักวัน แกจะต้องเสียใจกับสิ่งที่แกทำลงไป” คุณผกามาศเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงกระด้างแกมสั่นเครือ ก่อนจะมองคนข้างกายด้วยสายตาห่วงใย หญิงสาวจึงยิ้มให้ท่านพลางบอก

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ ในเมื่อคุณเรตัดสินใจแบบนี้ โรสก็จะยอมรับ”

เรวัตหันมาสบตางดงามที่เจือความเศร้าหมองของโรสรินทร์อีกครั้ง แต่คนที่หัวใจแข็งประดุจหินยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงสิ่งใดออกมานอกจากความเย็นชา

“ในเมื่อนี่คือสิ่งที่คุณต้องการ โรสจะยอมหย่า ขออย่างเดียว อย่าเพิ่งพาคนรักของคุณเข้ามาในบ้านหลังนี้ รอให้ฉันไปเสียก่อน หลังจากนั้นคุณจะทำอะไรก็เป็นสิทธิ์ของคุณเต็มที่”

หญิงสาวรักษาเกียรติและหน้าตาของเขารวมถึงมารดาเป็นสิ่งสุดท้ายที่จะพอทำได้ ไม่อยากให้ใครๆ เอาไปลือว่าเขาพาผู้หญิงอื่นเข้าบ้านทั้งที่ยังมีเมียอยู่ทั้งคน เกรงว่าคุณผกามาศจะอับอายยามออกงาน จะกลายเป็นที่ซุบซิบนินทาของคนอื่น เรวัตก็จะพลอยหมดความน่าเชื่อถือไปด้วย ส่วนหล่อนคงไม่มีใครสนใจนัก เพราะแทบไม่มีใครรู้จัก

จริยาที่ร้องไห้อย่างหนักก็นัยน์ตาวาววาบขึ้นอย่างดีใจ ต่างจากคุณผกามาศที่กัดฟันกรอด ดวงตาที่มองลูกชายมีหยาดน้ำคลอออกมาด้วยความผิดหวังเสียใจ ทำให้ชายหนุ่มเมินหลบไม่สบตาท่าน แต่ต้องเจอกับสายตาของโรสรินทร์ที่กำลังมองเขาด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว พลันหัวใจของเขากลับหวั่นไหวแปลกๆ

คืนนั้น เขายอมทำตามคำขอร้องสุดท้ายของโรสรินทร์ โดยการพาจริยากลับไปส่งและกลับมานอนที่บ้าน พอเช้ารุ่งขึ้น หญิงสาวก็ลงมารอเขาที่ห้องรับแขก พร้อมเอกสารเตรียมหย่าเรียบร้อย เขากวาดตามองหามารดาแต่กลับไม่พบ

“คุณแม่ท่านกลับไปแล้วค่ะ ทีนี้ก็เหลือแค่โรสกับคุณ เรา...ไปทำให้มันจบๆ กันเถอะค่ะ”

ร่างอ้อนแอ้นที่ดูจะบอบบางลงของโรสรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง วันนี้หล่อนอยู่ในชุดสีดำราวจะไว้อาลัยให้กับชีวิตแต่งงานที่บัดซบระหว่างเขากับหล่อน จากนั้นเดินนำออกไปก่อน ขณะที่เขานิ่งงันอยู่ตรงนั้น ราวกับลังเลอะไรบางอย่าง แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจก้าวตามหล่อนออกไปในที่สุด

เมื่อหย่าเรียบร้อย เรวัตคิดว่าโรสรินทร์คงจะอยู่ที่บ้านเพื่อเตรียมเก็บข้าวของโดยใช้เวลาไม่ต่ำกว่าหนึ่งอาทิตย์ แต่กลายเป็นว่าช่วงบ่ายของวัน โรสรินทร์ก็ลากกระเป๋าเพียงใบเดียวออกจากบ้านของเขา หล่อนสบตาเขา มองนิ่ง ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปาก เช่นเดียวกับเขาที่เงียบงัน ไม่มีคำร่ำลา มีเพียงเช็คหนึ่งใบที่ส่งให้หญิงสาว ทว่าหล่อนเพียงยิ้มและปฏิเสธที่จะรับ ก่อนจะขับรถยนต์ซึ่งเป็นสมบัติส่วนตัวของหล่อนออกไปจากบ้านของเขาเงียบๆ

เรวัตมองหล่อนจากไปด้วยความรู้สึกอื้ออึงในใจ เขาควรจะรู้สึกปลอดโปร่งยินดีสิ ทว่าในความจริงกลับมีแต่ความอึดอัด  แต่ถึงอย่างนั้นเขายังบอกกับตนเองว่าทำถูกแล้ว ถ้าไม่รัก ก็ควรปล่อยหล่อนไป เพื่อที่หล่อนจะได้มีโอกาสในการพบเจอคนที่ใช่สำหรับหล่อน ส่วนเขาก็คงทำตามแผนที่วางเอาไว้เช่นเดียวกัน...

ชายหนุ่มถอนหายใจยาวขณะหลุบตามองภาพคู่แม่ลูกดูอีกครั้ง ทุกวันที่ผ่านไป เขาได้ตระหนักว่าไม่มีอะไรเหมือนเดิม โดยเฉพาะเมื่อได้รู้ว่าเด็กคนนั้น อาจเป็นลูกของเขา...

เรวัตยกมือของตัวเองขึ้นลูบใบหน้าเบาๆ ปิดภาพของโรสรินทร์และเด็กน้อยในอ้อมแขน

ถึงเวลาที่เขาจะต้องทำอะไรสักอย่างเสียที