เศษรักสีกุหลาบ

เศษรักสีกุหลาบ

last updateHuling Na-update : 2025-09-17
By:  นิราอรKumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
79Mga Kabanata
3.1Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

หญิงสาวนอนนิ่ง น้ำตาไหลด้วยความรู้สึกที่เจ็บไปทั้งใจ ขณะที่ร่างกายปล่อยให้เขาทำอะไรตามความต้องการ ไม่สู้ ไม่ขัดขืนแต่ก็ไม่ตอบสนอง... เขาทำกับหล่อนเหมือนเป็นเศษขยะ เศษคนที่ไร้ค่า ที่จะทำอย่างไรก็ได้ เหมือนกับหัวใจของเขาที่ตายด้าน มีชีวิตแต่ไร้หัวใจ ไม่หลงเหลือให้ใครอีก แม้แต่เรื่องราวแสนอ่อนหวานระหว่างกันเขาก็ทอดทิ้ง หลงลืม เพราะหล่อนเป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งในชีวิตของเขา เป็นเศษรักสีหวานที่จืดจางมากแล้ว เป็นเสี้ยวหนึ่งที่กำลังเลือนหายไปจากความทรงจำ... แต่ค่ำคืนแสนปวดร้าว เขาได้ฝากฝังหนึ่งชีวิตน้อยๆ ไว้ในร่างกายของหล่อน ก่อนที่จะตัดหญิงสาวออกจากชีวิตอย่างเลือดเย็น...

view more

Kabanata 1

EP.1 บทนำ

Mason's POV

I sat in the car and watched the cityscape recede. Six years had passed, and Neo-Maris had grown into a sprawling metropolis.

We glided past a towering skyscraper where a giant billboard was broadcasting a news segment. "The richest woman in the country, Yvonne Preston, splurges on a six-figure luxury watch for her new beau. The couple is seen walking hand in hand into an opulent mansion."

Six figures. I slowly counted the digits in my head. Then, I lowered my gaze to my wrist, where the red string she had bought for me six years ago still rested.

It had cost only two dollars, and the surface of the string had long since grown dull and rough. I gently untied it and casually tossed it out the window.

…

In the blink of an eye, the car arrived at a villa.

While I was lost in thought, Yvonne's assistant, Juliette Parker, handed me a phone.

Yvonne's light, melodious voice slowly came through. "I have something to take care of right now, Mason. Wait for me at home."

I listened quietly and waited three full beats before humming in response.

Yvonne fell silent for a moment, as if she was perplexed.

I had grown much quieter in six years. I was no longer the exuberant young man who used to fill her ears with endless, bubbling chatter.

After hanging up, I sat in the villa and waited for her return. The housekeepers behind me glanced at me a few times before whispering among themselves.

"Ms. Preston brought another man home again. This one's way too skinny. He's not good-looking, either."

"I heard he just got out of prison."

"Jesus, what bad luck! Ms. Preston's tastes are getting more and more eccentric. In the past, she at least brought home celebrities, models, and scions. This one's just..."

The three of them sighed, bemoaning how unworthy I was of someone like Yvonne.

I didn't feel a thing. I just couldn't help but raise my hand to check the time.

Seven hours had passed since Yvonne had asked me to wait for her return. I hadn't eaten a single thing since my release, and with the air conditioning blasting indoors, I was both cold and famished.

Unable to take it anymore, I asked the butler if he had heard from Yvonne. I had only asked him twice when he shot me an irritated look, as if I was one of those people who were constantly pestering Yvonne.

"Ms. Preston's with Mr. Emerson. The two of them are watching fireworks on a cruise ship. She doesn't have time for you."

Oliver Emerson—his name flashed through my mind. Six years ago, he had driven drunk and seriously injured two pedestrians. I had gone to prison in his place.

Consequently, I fell from grace—from the beloved scion of the Clark family to a lowly convict. Meanwhile, he had transformed into the man who had risen from the slums, whom Yvonne had spoiled and placed on a pedestal.

However, none of that mattered to me anymore. After surviving the bankruptcy of my family, followed by both my parents committing suicide, nothing could stir even the slightest ripple in my heart.

Except for the two things Yvonne had promised me before I went to prison—to take me as her husband and to redeem my family's heirloom bracelet.

But now, I no longer wanted to marry her. My only wish was to get my family heirloom back.

I snapped back to reality as the pain twisting in my stomach intensified. Clutching my stomach, I made my way to the kitchen.

When I tried to make something for myself, a housekeeper swatted my hand away. "Hands off! Ms. Preston and Mr. Emerson don't like it when outsiders dine here. Please hold on for a little longer."

With that, she rolled her eyes at me and strutted off.
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
79 Kabanata
EP.1 บทนำ
บทนำภายในบริเวณเนื้อที่กว่าห้าไร่ มีบ้านหลังน้อยถูกทาทับด้วยสีขาวสะอาดตั้งเด่นอยู่ตรงกลาง โอบล้อมด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ ตรงชายคาริมระเบียง ดอกคุณนายตื่นสายบานสะพรั่งอยู่ในกระถางสีฟ้าขาวซึ่งถูกแขวนเป็นระยะ พวกมันเคลื่อนไหวไปมายามแรงลมพัดผ่าน เปลเด็กสีฟ้าตั้งกลางระเบียงที่ยื่นออกมาจากตัวบ้าน มีเก้าอี้นอนตั้งอยู่ไม่ห่าง เสียงโมบายกระทบกันดึงความสนใจของคนที่นั่งบนเก้าอี้ตัวยาวให้ละสายตาจากหนังสือที่กำลังอ่านแล้วเลื่อนมองไปยังคนตัวจ้อยภายในนั้น หญิงสาวยิ้มอ่อนโยนยามมองเจ้าตัวอวบอ้วนที่บิดไปมาแล้วทำหน้ายู่ยี่ “ไงจ๊ะ พ่อหนุ่มน้อย” โรสหรือโรสรินทร์ วิภากรณ์ คุณแม่เลี้ยงเดี่ยววัยยี่สิบเจ็ดปีก้มลงกล่าวกับลูกชายตัวน้อยด้วยแววตารักใคร่สุดหัวใจ เป็นเวลากว่าหนึ่งปีแล้ว ที่หญิงสาวตัดสินใจเดินออกมาจากชีวิตของผู้ชายที่หล่อนเคยทุ่มเทความรักและภักดี แต่ไม่เคยได้รับสิ่งใดกลับคืนมา ยกเว้น...โรสรินทร์หลุบตามองผู้ชายตัวน้อยในเปลเด็ก เขาไม่ใช่สิ่งตอบแทน แต่คือของขวัญ คือความรักทั้งหมดที่หล่อนเต็มใจทุ่มเท และไม่คาดหวังสิ่งตอบแทน มือเรียวเลื่อนลงแตะแก้มอิ่ม ดวงตา
Magbasa pa
EP.2 บทนำ
ร่างบางชะงักนิ่ง เอียงหน้าไปยังที่มาของต้นเสียงเล็กน้อย“พรุ่งนี้เช้าไปหย่ากันที่อำเภอ”สิ้นเสียงทุ้มห้วน น้ำตาก็พังทลายลงมา ร่างระหงก้าวออกจากห้องทำงานของเรวัตโดยไม่คิดจะหันกลับไปอีก สุดท้ายวันที่หล่อนกลัวก็มาถึงจนได้เรวัตไม่เคยมีเยื่อใย ที่ยอมอยู่ร่วมกันมาจนถึงวันนี้ได้เป็นเพราะคำขอร้องจากมารดา แต่หล่อนรู้ว่าเขาไม่เคยรัก ไม่เคยเอ็นดู ตรงกันข้ามนับวันยิ่งเย็นชา และยิ่งเกลียดเมื่อเห็นสัญญาฉบับนั้นสาวใช้ชะงักกึกเมื่อสวนทางกับโรสรินทร์และเห็นนัยน์ตาแดงก่ำขณะเดินแกมวิ่งขึ้นไปยังชั้นบนของตัวบ้าน จากนั้นก็พบกับเรวัตที่เดินออกมาจากห้องทำงานด้วยสีหน้าถมึงทึง ก่อนหยุดลงตรงหน้า“พรุ่งนี้ช่วยจัดห้องนอนของฉันใหม่ด้วย อะไรที่เป็นของเดิมเอาไปทิ้งให้หมด ผ้าปูที่นอน หมอน ผ้าห่ม ผ้าม่านเอาของใหม่เข้ามา แล้วให้คนขึ้นไปช่วยโรสรินทร์เก็บเสื้อผ้าข้าวของออกจากห้องของฉันด้วย ให้เสร็จก่อนเที่ยง”พูดจบชายหนุ่มก็ออกจากบ้าน ทิ้งสาวใช้คนเดิมยืนงงเหมือนคนถูกทุบศีรษะด้วยค้อนปอนด์อันเบ้อเริ่มเทิ่ม เป็นครู่ใหญ่จึงได้สติ รีบวิ่งแจ้นไปหาแม่บ้านที่อยู่ในครัวทันทีโรสรินทร์ยืนนิ่งที่ริมหน้าต่าง มองรถหรูค่ายดังจากยุโร
Magbasa pa
EP.3 แตกหัก
๑แตกหักเมื่อคืนวานเรวัตไม่ได้กลับบ้าน เมื่อกลับมาถึงในช่วงเช้าเขาจึงคาดหวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ทว่าสิ่งที่เห็นกลับเป็นตรงกันข้าม ร้ายไปกว่านั้นมารดาของเขานั่งหน้าตึงรออยู่ที่ห้องรับแขก โดยมีร่างของโรสรินทร์นั่งอยู่ไม่ห่าง ดวงหน้าและแววตาที่มองมาทำท่าราวกับกำลังจะตาย ชายหนุ่มบดกรามแน่น ดวงตาวาวโรจน์ นึกเกลียดขี้หน้าผู้หญิงปลิ้นปล้อนคนนี้เต็มทน“คุณแม่มาแต่เช้าเลยนะครับ” เขาเอ่ยทักทายแต่ไม่ยอมนั่งลงบนโซฟา ทำให้มารดาที่รอเขามาตั้งแต่เมื่อวานมองนิ่งด้วยแววตาเย็นเยียบ“ฉันมาตั้งแต่เมื่อวาน แกต่างหากที่กลับเอาเช้า”เรวัตไหวไหล่ ตวัดตามองไปทางภรรยาด้วยสายตาเย็นชา“ฉันจะขึ้นไปอาบน้ำ เธอเตรียมตัวให้พร้อม”ร่างสูงยังไม่ทันขยับ คุณผกามาศก็โพล่งขึ้นเสียก่อน“จะไม่มีใครไปไหนทั้งนั้น จะต้องไม่มีการหย่าระหว่างแกกับโรส”ชายหนุ่มชะงักนิ่งไปอึดใจ ก่อนจะหันกลับไปมองมารดาด้วยสายตาเครียดจัด ทว่าริมฝีปากกระตุกยิ้ม“คุณแม่ยังจะกล้าพูดกับผมแบบนี้อีกเหรอครับ ที่ผ่านมายังไม่พออีกเหรอ ยังไม่หนำใจเหรอ ทำอะไรไว้สำนึกกันบ้างนะครับ โตๆ กันหมดแล้ว!”“ตาเร!!”ชายหนุ่มยืดตัวตรง ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมจัด ดวงตายิ่งร
Magbasa pa
EP.4 ไม่มีคำร่ำลา
๒ไม่มีคำร่ำลาลมพัดมาวูบหนึ่ง ปลุกโรสรินทร์ตื่นจากภวังค์ หญิงสาวช้อนลูกน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน พร้อมกันนั้นก็ปลดกระดุมเสื้อของตนเองออกเพื่อให้นมลูกตามปกติ แววตาที่มองเขายามนั้นจึงทั้งรักและห่วงใยเป็นที่สุดเด็กชายรติกานต์ หรือน้องรัน คือลูกชายตัวน้อยที่อายุเพียงห้าเดือน ยิ้มเก่ง กินจุ ว่านอนสอนง่าย ยากมากที่พ่อหนูน้อยจะร้องไห้ หากเขาไม่เจ็บไข้ได้ป่วย ปวดท้องหรือไม่สบายตัวจริงๆ โรสรินทร์แทบจะไม่ได้ยินเสียงร้องของลูกชายเลยสักแอะ...“คนเก่งของแม่” หญิงสาวโน้มใบหน้าลงจูบแก้มยุ้ยๆ ของลูกชาย เขาเป็นทั้งหมดในชีวิตของหล่อน ชีวิตนี้จึงอุทิศแด่พ่อตัวน้อยนุ่มนิ่มเพียงคนเดียวให้นมเสร็จ พ่อหนูตัวน้อยๆ ก็หลับปุ๋ยอีกครั้ง หญิงสาวจึงลุกขึ้นไปเก็บเสื้อผ้าตัวเล็กตัวน้อยที่ตากเอาไว้มานั่งพับใกล้กับเปลของลูกชาย เวลานั้นหญิงสาวไม่รู้เลยว่ามีใครบางคน มาด้อมๆ มองๆ อยู่นอกรั้วที่ ศศิกานต์ กรุปตื๊ดด ตื๊ดดด...เรวัตเงยหน้าจากเอกสาร เขาตวัดตามองไปยังโทรศัพท์มือถือส่วนตัว ข้อความดังติดกันหลายครั้งจึงเลื่อนมือไปหยิบมาดู คิ้วหนาเข้มขมวดเข้าหากันทันทีที่ข้อความถูกเปิด ภาพของคนในโทรศัพท์ทำให้เขานิ่งงัน แต่ภาพต่อๆ
Magbasa pa
EP.5 ไม่มีคำร่ำลา
จริยายิ้มออกมาอย่างสะใจ ขณะที่โรสรินทร์หน้าเผือดซีด เมื่อเขาบอกว่าต้องทนอยู่กับหล่อนอย่างทรมาน...“โรส” คุณผกามาศขยับชิดลูกสะใภ้ ไม่เพียงโรสรินทร์ที่สะเทือนใจกับคำพูดของเรวัต แต่คนเป็นแม่แท้ๆ เองยังรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่หญิงสาวต้องเผชิญ ทั้งยังรู้สึกผิดที่เป็นคนลากอีกฝ่ายเข้ามาพบเจอกับเรื่องนี้ ถ้าท่านไม่ขอให้โรสรินทร์แต่งงานกับลูกชายในตอนนั้น ก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก“แม่ถามจริงๆ เถอะ แกจำได้ไหมว่าช่วงปีแรกที่แต่งงานกับโรส แกเคยมีความสุขมากแค่ไหน แกต้องจำได้สิ”คำถามของมารดาทำให้เรวัตนิ่งเงียบ แววตาไหววูบ สีหน้าแปรเปลี่ยนแต่ก็เพียงช่วงสั้นๆ ก่อนกลับไปเป็นเรวัตผู้เย็นชาและเอาแต่ใจคนเดิม ขณะเดียวกันจริยาเองก็กระตุกแขนคนรักเพื่อดึงสติเขาเอาไว้“ผมไม่คิดว่าจำเป็นต้องจำ เพราะมันไม่เคยเป็นเรื่องจริง เรื่องของผมกับจ๋าต่างหาก ที่เป็นเรื่องจริง!”จริยาลอบแสยะยิ้มใส่โรสรินทร์ ต่างจากท่าทางที่สั่นสะท้านหวาดหวั่นหญิงสาวมองดวงตาปลิ้นปล้อนของจริยาแล้วกำมือแน่น ก่อนสบตาคมกริบที่มองหล่อนราวกับคนที่ไม่เคยรู้จัก ไม่เคยมีความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีต่อกันด้วยความช้ำใจ ไม่อยากเชื่
Magbasa pa
EP.6 ตามติด
๓ตามติดคุณผกามาศยิ้มด้วยความพึงพอใจ เมื่อนายชาติกระซิบกระซาบก่อนถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ ดวงตามากประสบการณ์ของท่านวาวโรจน์ดั่งแสงไฟที่สว่างวาบก่อนหรี่ลง ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามที่ท่านวางแผนเอาไว้ อาจดูเลือดเย็นไปบ้าง แต่สุดท้ายมันจะอุ่นอย่างที่ท่านปรารถนาให้เป็น หรือไม่ก็ถูกเผาไหม้ให้เป็นจุณ!เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้คนที่กำลังเตรียมตัวเดินทางกดรับทันที“ค่ะคุณแม่” โรสรินทร์เอ่ยทักทายคนในสาย ใบหน้างามหันไปมองลูกน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนของพี่เลี้ยงเด็ก“โรสเตรียมตัวเสร็จหรือยังลูก” น้ำเสียงของคุณผกามาศอ่อนโยนต่อโรสรินทร์เสมอ ไม่เคยเปลี่ยนไป ไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนแปลงก็ตาม“เรียบร้อยแล้วค่ะ”คนต้นสายพยักหน้ายิ้ม“ดี ชาติออกไปสักพักใหญ่แล้ว อีกไม่นานคงไปถึง”ไม่ทันขาดคำท่าน คนขับรถที่คุณผกามาศส่งมาคอยดูแลหล่อนก็ขับรถเข้ามา“มาถึงพอดีค่ะ”“อืม เจอกันที่โน่นนะจ๊ะ”“ค่ะคุณแม่”หญิงสาววางสายจากคุณผกามาศ ดวงตาคู่งามอ่อนแสง แม้จะเลิกรากับลูกชายของท่านมานานนับปี แต่หล่อนยังคงเรียกและนับถือท่านประดุจมารดาเช่นเดิม ท่านเองก็ขอให้หล่อนเรียกว่าแม่เช่นนี้มาช้านาน และยังอยากให้เรียกเช่นนี้ต่อไป โดยไ
Magbasa pa
EP.7 ตามติด
ด้านเรวัต เมื่อรับรู้การเคลื่อนไหวของโรสรินทร์กับมารดา ชายหนุ่มก็สั่งให้แม่บ้านเตรียมเสื้อผ้าทันที ชายหนุ่มตั้งใจเอาไว้ว่าจะต้องรู้ความจริงให้ได้ แต่ก่อนที่เขาจะออกจากบริษัท จริยาก็เดินทางมาถึง“คุณจะไปไหนคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อพบว่าชายหนุ่มเตรียมตัวออกไปข้างนอกทั้งที่เพิ่งจะเข้างาน“ไปทำธุระน่ะ”จริยาที่เดินไปนั่งตักกว้างและโอบกอดเขาเอาไว้สบตาอย่างสงสัย แต่ใบหน้าที่ถูกศัลยกรรมเพิ่มเติมยังคงแต้มรอยยิ้มงดงามและออดอ้อนยั่วยวนอยู่ในที ตั้งแต่กลับมาคบหากับเรวัตอีกครั้ง ความเป็นอยู่ของหล่อนก็ดีขึ้นชนิดหลังมือเป็นหน้ามือ และหล่อนจะไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายหลุดมือไปได้อีก“จ๋าไปด้วยได้ไหมคะ อยากตามไปดูแลคุณ อีกอย่างไปหลายวันจ๋าคิดถึง” ไม่พูดเปล่า แต่หญิงสาวยังจูบแก้มสากหนักๆ ไล้มือกับใบหน้าของเขาไปพลาง และทำท่าว่าจะจูบริมฝีปากได้รูปต่อถ้าไม่ถูกชายหนุ่มเอ่ยปฏิเสธ“คุณไปด้วยไม่ได้หรอกจ๋า” ตอบพลางดึงมือที่ไล้ใบหน้าของเขาออก ดวงตาที่มองหล่อนไม่มีแววล้อเล่น จริยาทำเสียงหงุดหงิดแต่ก็ยอมลุกขึ้นจากตักกว้างโดยง่าย ปลีกตัวออกไปนั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน เพราะรู้ดีว่าหากเรวัตทำท่าแบบนี้หมายถึงเขากำลังหงุด
Magbasa pa
EP.8 ตามติด
ภายในห้องนั่งเล่น หน้าต่างบานใหญ่ถูกเปิดกว้างรับลมธรรมชาติ มองเห็นทิวทัศน์สวยงามแปลกตา คุณผกามาศอุ้มหลานชายเอาไว้ในอ้อมแขน พลางหอมแก้มนุ่มนิ่มเสียหลายฟอด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มกับโรสรินทร์“โรสจำคุณเมรินได้ไหม ภรรยาคุณประภาสที่เคยมาที่บ้านเราเมื่อสักสองสามปีก่อน”หญิงสาวหวนคิดถึงสองสามีภรรยาคู่นั้น ก่อนจะยิ้มหวานออกมาเมื่อจำได้“จำได้สิคะ ท่านทั้งสองใจดีมาก ยังชวนโรสไปทำงานกับท่านเลย ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างคะ”“หลังจากจัดการเรื่องวุ่นๆ เรียบร้อยแล้วก็สบายดีทั้งคู่จ้ะ”คำตอบของท่านทำให้หัวคิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น“ท่านมีปัญหากันหรือคะ”คุณผกามาศยิ้ม พลางหันไปมองสาวใช้ที่ติดตามมาดูแลตน“พวกเธอเข้าครัวเตรียมอาหารเย็นนี้ได้เลย ส่วนรายการก็ตามที่บอกไปนั่นแหละนะ”“ค่ะคุณผู้หญิง”สิ้นเสียงของสาวใช้ คุณผกามาศก็หันมาตอบโรสรินทร์“เรื่องลูกๆ ของท่านนั่นแหละจ้ะ แม่ก็เลยชวนท่านมาพักผ่อนกับเรา หนูไม่ว่านะที่แม่ไม่ได้บอกก่อน”โรสรินทร์ส่ายหน้ายิ้มทันที“ไม่หรอกค่ะ ดีเสียอีก มีกันหลายคน ครึกครื้นดีค่ะ”คนฟังยิ้มกว้างอย่างพอใจ พลางก้มลงจูบแก้มยุ้ยของหลานชายแล้วส่งคืนมารดาของเขา เมื่อลับร่างของโรสรินทร์ คุณผ
Magbasa pa
EP.9 ความทรงจำที่ขาดหาย
๔ความทรงจำที่ขาดหายเวลาล่วงเลยจนถึงสี่ทุ่ม ทั้งหมดจึงกลับเข้าบ้าน ทุกคนมีห้องพัก ยกเว้นเรวัต เขาได้แต่ยืนกัดฟันกรอดอยู่ที่ห้องรับแขกซึ่งตอนนี้มีเพียงเขาเท่านั้น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง หงุดหงิดจนอยากอาละวาด ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวยาว “เอาวะ นอนที่นี่ก็ได้!” แขกไม่ได้รับเชิญบ่นกับตนเอง จากนั้นก็อาบน้ำแล้วเตรียมตัวเข้านอน ทว่าเสียงกุกกักที่ดังมาจากบันไดทำให้คนที่ยังไม่ทันเอนกายเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นใคร เขาก็เอนหลังอิงพนักโซฟาแทนล้มตัวนอน ขณะที่โรสรินทร์เหลือบตามองอีกฝ่ายเพียงแวบเดียว ริมฝีปากอิ่มยกมุมปากขึ้นข้างหนึ่งอย่างนึกสมน้ำหน้า เพราะได้เห็นภาพคุณชายต้องมาตกระกำลำบากแบบนี้ ก่อนเดินเลยเข้าไปในครัวราวกับว่าเมื่อครู่ไม่เห็นว่าเรวัตอยู่ตรงนั้น!ขณะที่หญิงสาวกำลังกดน้ำใส่กระบอกเก็บอุณหภูมิ ใครบางคนที่หล่อนเมินก็ตามเข้ามาเงียบๆ ร่างสูงใหญ่ยืนกอดอกอยู่ด้านหลังอดีตภรรยา เขาใช้เวลานั้นกวาดสายตามองเรือนร่างที่ดูจะอวบอิ่มขึ้นเล็กน้อยด้วยสายตาวาววามครุ่นคิดโรสรินทร์อยู่ในชุดนอนแบบเสื้อแขนสั้นกับกางเกงขายาว ผ้านิ่มลื่นใส่สบาย เวลาหล่อนขยับเนื้อผ้าจะแนบไปกับเนื้อตัวอวบอิ่ม เผยใ
Magbasa pa
EP.10 ความทรงจำที่ขาดหาย
“บ้าฉิบ!”แต่กว่าเขาจะคว้าร่างของอดีตภรรยา หล่อนก็พลิ้วกายวิ่งหนีขึ้นชั้นบนของบ้านพักไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ ขยับเท้าตาม แต่อาการปวดหัวที่ค่อนข้างรุนแรงอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนก็แล่นปราดเข้ามาอีกครั้ง ทำให้คนที่คิดจะตามไปจัดการกับหญิงสาวมีอันต้องชะงักงัน ยืนนิ่งพยายามตั้งสติ ยกมือคลึงศีรษะ เมื่ออาการปวดบรรเทาลงจึงกลับไปทิ้งตัวลงบนโซฟาที่เขาจับจอง“เป็นอะไรวะ” คิ้วสีเข้มขมวดมุ่น ก่อนจะเอนตัวนอนราบ โซฟานี่ก็สั้นเกินไปสำหรับเขา นอนก็ไม่สบาย แต่คนที่จู่ๆ ก็ปวดหัวได้แต่นอนกัดฟันกรอด เขาเป็นบ้าอะไร อยู่ดีๆ ก็ปวดหัว มีภาพมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัว ไหนจะต้องมาเมื่อยตัวกับโซฟาไม้สักที่แม้จะบุนวมอย่างดีก็ยังแคบเกินไปสำหรับคนตัวสูงใหญ่แบบเขา ยิ่งไปกว่านั้นภาพบ้าๆ ในหัวทำให้เรวัตรู้สึกสับสน...โดยเฉพาะภาพที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาทำให้เขางุนงง ภายในหัวของเขาในยามนี้เต็มไปด้วยภาพของโรสรินทร์ จริยา มารดา ตัวเขา เพื่อนๆ คนแปลกหน้า งานเลี้ยง เครื่องดื่ม สุดท้ายคือภาพทะเลาะกันอย่างรุนแรง ก่อนเขาจะอาละวาดและขับรถไปที่ไหนสักแห่งด้วยความเร็วสูง แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลงไป... โรสรินทร์กลับเข้าห้องด้วย
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status