4 รองรับอารมณ์

วันต่อมา

แอสตันขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเฉยชา ร่างสูงลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง กวาดสายตามองร่างบอบบางของชมพู่ที่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยสภาพอิดโรย ดวงตาคมกริบไร้ซึ่งความอาทรหรือความรู้สึกผิดใดๆ สำหรับเขาทุกอย่างจบลงตั้งแต่ความต้องการถูกปลดปล่อยแล้ว

แอสตันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็คข้อความงานโดยไม่สนใจจะปลุกหรือเอ่ยปากบอกลาคนข้างกาย

ชมพู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาตามสัญชาตญาณเมื่อรับรู้ถึงความเคลื่อนไหว ความระบมแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนเธอต้องกัดฟันกลั้นเสียงครางด้วยความเจ็บปวด เธอกวาดสายตาด้วยความเคว้งคว้าง ก่อนจะรีบดึงเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ลวกๆ

“เสร็จแล้วก็กลับไปซะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเรียบๆโดยไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเธอด้วยซ้ำ

ทันทีที่ชมพู่กลับมาถึงบ้านหลังเล็ก ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนและร่างกายที่บอบช้ำแทบทำให้เธอล้มทั้งยืน แต่เธอกลับไม่มีเวลาแม้แต่จะนอนพักผ่อน

ชมพู่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องใกล้กับโต๊ะอ่านหนังสือ มือเรียวสั่นเทาหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่จดบันทึกรายรับรายจ่ายไว้อย่างละเอียดยิบขึ้นมาพลิกเปิดดู

ทุกๆสิ้นเดือน มันคือช่วงเวลาแห่งความกดดันที่เธอต้องเผชิญหน้า

เงินเดือนจากการทำงานพาร์ทไทม์ร้านกาแฟและค่าจ้างทำบัญชีเล็กๆน้อยๆที่เธอวิ่งรอกทำหลังเลิกเรียน ถูกจัดสรรปันส่วนอย่างเข้มงวด

ส่วนหนึ่งต้องแบ่งไว้เป็นค่าเดินทางและค่ากินอยู่ประทังชีวิต

ส่วนใหญ่ที่เหลือต้องถูกหักออกไปเป็นเงินผ่อนชำระหนี้100,000บาท ทั้งเงินต้นและดอกเบี้ยรายเดือนที่เจ้าหนี้หน้าเลือดคิดดอกเบี้ยทบต้นอย่างโหดเหี้ยม

ชมพู่กำสมุดบัญชีในมือแน่นจนกระดาษยับย่น ความเหนื่อยล้าทางร่างกายจากค่ำคืนที่เพิ่งผ่านมาผสมปนเปไปกับความเครียดเรื่องเงินในกระเป๋าที่ร่อยหรอลงทุกที เดือนนี้เธอแทบไม่รู้เลยว่าเงินที่จะเอาไปจ่ายค่าหนี้งวดนี้จะพอไหม ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งร่วงเผาะลงมาหยดใส่หน้ากระดาษ

มหาวิทยาลัย

ตึกคณะบัญชี ตอนบ่าย

ริมระเบียงทางเดินหน้าห้องเรียน ชมพู่ยืนถือแก้วน้ำอัดลมพลาสติกในมือ ใบหน้าหวานดูอิดโรยและซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาคล้ำดำจากการอดนอนสะสมติดต่อกันมาหลายเดือน จนมีนเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างๆต้องหันมามองด้วยสายตาจับผิดและอดเป็นห่วงไม่ได้

“แก...ช่วงนี้หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยนะ ผอมลงไปเยอะมากด้วย” มีนทักขึ้นพร้อมกับใช้ศอกสะกิดเบาๆ

“ช่วงนี้หักโหมงานพาร์ทไทม์เกินไปหรือเปล่า หรือว่า...”

เพื่อนสาวหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะพูดแซวออกมากลั้วหัวเราะ

“ถ้าแกมีแฟน ฉันคงคิดว่าแฟนแกจัดหนักแกทุกคืนแน่ๆ เพราะตอนที่ฉันมีแฟนใหม่ๆนะ แฟนฉันก็จัดหนักฉันทุกคืนจนตาโหลหมดแรงไปหลายเดือนเหมือนกัน ฮ่าๆๆ”

คำพูดลอยๆของเพื่อนรักเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ผ่าเปรี้ยงลงกลางใจ ชมพู่สะดุ้งสุดตัว มือที่ถือแก้วน้ำเผลอบีบแน่นจนพลาสติกยุบลงไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจและหวาดหวั่น หน้าถอดสีซีดเผือดลงไปในพริบตา

แม้เธอจะต้องวิ่งรอกทำงานพาร์ทไทม์ทุกวันจนแทบไม่มีเวลาหายใจ แต่เรื่องบนเตียงเธอก็แทบไม่ได้พักผ่อนเช่นกัน เพราะแอสตันเรียกตัวเธอไปหาที่คอนโดไม่ต่ำกว่าสัปดาห์ละห้าวัน และทุกครั้งที่ไปเขาก็ไม่เคยปล่อยให้เธอเป็นอิสระแค่กิจกรรมรอบเดียว

ร่างกายของเธอจึงถูกสูบพลังไปจนหมดสิ้น ทั้งจากงานหนักและจาก ‘หน้าที่’ บนเตียงที่เธอต้องรองรับอารมณ์ของเขาอย่างไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

เมื่อเห็นชมพู่เงียบไปนานแถมยังมีสีหน้าตื่นตระหนกจนเหงื่อซึม มีนก็หุบยิ้มลง เปลี่ยนเป็นเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัยแทน

“อ้าว เงียบไปเลย หรือว่าแกแอบไปมีแฟนลับๆ โดยไม่บอกฉันห๊ะ?” มีนหรี่ตามองคาดคั้นแกมหยอกล้อ

“มีหนุ่มที่ไหนมาซุ่มเงียบคบกับแกหรือเปล่า สารภาพมาซะดีๆ”

ชมพู่สะดุ้งรีบดึงสติกลับมา หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัวว่าความลับของเธอกับแอสตันจะถูกล่วงรู้ เธอกลืนน้ำลายฝืดคอรีบปฏิเสธเสียงสั่นทันควันเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ

“แกจะบ้าเหรอมีน! ฉันไม่มีแฟนหรอกน่า” ชมพู่รีบละล่ำละลักบอก ปั้นหน้าฝืนยิ้มกลบเกลื่อน

“ฉัน...ฉันแค่เหนื่อยเรื่องงานพาร์ทไทม์กับโปรเจกต์จบปี4นี่แหละ งานมันรุมเร้าจนจะตายอยู่แล้ว ไม่มีอารมณ์ไปคิดเรื่องรักๆใคร่ๆที่ไหนหรอก”

มีนมองหน้าเพื่อนซี้สำรวจอยู่ครู่ใหญ่ เหมือนจะพยายามจับพิรุธ แต่เมื่อเห็นท่าทางเหนื่อยล้าจริงๆของชมพู่ เจ้าตัวก็เลยถอนหายใจออกมาแล้วยอมเชื่อแต่โดยดี

“เออๆ เชื่อก็ได้ หักโหมนักระวังจะล้มพับคาโต๊ะเรียนนะแก หน้าตาดูอิดโรยชอบกลช่วงนี้ พักผ่อนซะบ้างเถอะ” มีนบ่นอุบอิบตามประสาเพื่อนรัก ก่อนจะดึงแขนเธอให้เดินเข้าห้องเรียนด้วยกัน

ชมพู่ก้าวเดินตามเพื่อนเข้าไปในห้อง แสร้งทำเป็นฟังบทเรียนบนกระดาน ทว่าในอกกลับเต้นระรัวด้วยความหวาดผวา

ไม่มีใครรู้ ต้องไม่มีใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด เธอท่องคำนี้ซ้ำไปซ้ำมาในใจ