LOGINวันต่อมา
แอสตันขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเฉยชา ร่างสูงลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง กวาดสายตามองร่างบอบบางของชมพู่ที่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยสภาพอิดโรย ดวงตาคมกริบไร้ซึ่งความอาทรหรือความรู้สึกผิดใดๆ สำหรับเขาทุกอย่างจบลงตั้งแต่ความต้องการถูกปลดปล่อยแล้ว แอสตันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็คข้อความงานโดยไม่สนใจจะปลุกหรือเอ่ยปากบอกลาคนข้างกาย ชมพู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาตามสัญชาตญาณเมื่อรับรู้ถึงความเคลื่อนไหว ความระบมแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนเธอต้องกัดฟันกลั้นเสียงครางด้วยความเจ็บปวด เธอกวาดสายตาด้วยความเคว้งคว้าง ก่อนจะรีบดึงเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ลวกๆ “เสร็จแล้วก็กลับไปซะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเรียบๆโดยไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเธอด้วยซ้ำ ทันทีที่ชมพู่กลับมาถึงบ้านหลังเล็ก ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนและร่างกายที่บอบช้ำแทบทำให้เธอล้มทั้งยืน แต่เธอกลับไม่มีเวลาแม้แต่จะนอนพักผ่อน ชมพู่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องใกล้กับโต๊ะอ่านหนังสือ มือเรียวสั่นเทาหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่จดบันทึกรายรับรายจ่ายไว้อย่างละเอียดยิบขึ้นมาพลิกเปิดดู ทุกๆสิ้นเดือน มันคือช่วงเวลาแห่งความกดดันที่เธอต้องเผชิญหน้า เงินเดือนจากการทำงานพาร์ทไทม์ร้านกาแฟและค่าจ้างทำบัญชีเล็กๆน้อยๆที่เธอวิ่งรอกทำหลังเลิกเรียน ถูกจัดสรรปันส่วนอย่างเข้มงวด ส่วนหนึ่งต้องแบ่งไว้เป็นค่าเดินทางและค่ากินอยู่ประทังชีวิต ส่วนใหญ่ที่เหลือต้องถูกหักออกไปเป็นเงินผ่อนชำระหนี้100,000บาท ทั้งเงินต้นและดอกเบี้ยรายเดือนที่เจ้าหนี้หน้าเลือดคิดดอกเบี้ยทบต้นอย่างโหดเหี้ยม ชมพู่กำสมุดบัญชีในมือแน่นจนกระดาษยับย่น ความเหนื่อยล้าทางร่างกายจากค่ำคืนที่เพิ่งผ่านมาผสมปนเปไปกับความเครียดเรื่องเงินในกระเป๋าที่ร่อยหรอลงทุกที เดือนนี้เธอแทบไม่รู้เลยว่าเงินที่จะเอาไปจ่ายค่าหนี้งวดนี้จะพอไหม ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งร่วงเผาะลงมาหยดใส่หน้ากระดาษ มหาวิทยาลัย ตึกคณะบัญชี ตอนบ่าย ริมระเบียงทางเดินหน้าห้องเรียน ชมพู่ยืนถือแก้วน้ำอัดลมพลาสติกในมือ ใบหน้าหวานดูอิดโรยและซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาคล้ำดำจากการอดนอนสะสมติดต่อกันมาหลายเดือน จนมีนเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างๆต้องหันมามองด้วยสายตาจับผิดและอดเป็นห่วงไม่ได้ “แก...ช่วงนี้หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยนะ ผอมลงไปเยอะมากด้วย” มีนทักขึ้นพร้อมกับใช้ศอกสะกิดเบาๆ “ช่วงนี้หักโหมงานพาร์ทไทม์เกินไปหรือเปล่า หรือว่า...” เพื่อนสาวหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะพูดแซวออกมากลั้วหัวเราะ “ถ้าแกมีแฟน ฉันคงคิดว่าแฟนแกจัดหนักแกทุกคืนแน่ๆ เพราะตอนที่ฉันมีแฟนใหม่ๆนะ แฟนฉันก็จัดหนักฉันทุกคืนจนตาโหลหมดแรงไปหลายเดือนเหมือนกัน ฮ่าๆๆ” คำพูดลอยๆของเพื่อนรักเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ผ่าเปรี้ยงลงกลางใจ ชมพู่สะดุ้งสุดตัว มือที่ถือแก้วน้ำเผลอบีบแน่นจนพลาสติกยุบลงไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจและหวาดหวั่น หน้าถอดสีซีดเผือดลงไปในพริบตา แม้เธอจะต้องวิ่งรอกทำงานพาร์ทไทม์ทุกวันจนแทบไม่มีเวลาหายใจ แต่เรื่องบนเตียงเธอก็แทบไม่ได้พักผ่อนเช่นกัน เพราะแอสตันเรียกตัวเธอไปหาที่คอนโดไม่ต่ำกว่าสัปดาห์ละห้าวัน และทุกครั้งที่ไปเขาก็ไม่เคยปล่อยให้เธอเป็นอิสระแค่กิจกรรมรอบเดียว ร่างกายของเธอจึงถูกสูบพลังไปจนหมดสิ้น ทั้งจากงานหนักและจาก ‘หน้าที่’ บนเตียงที่เธอต้องรองรับอารมณ์ของเขาอย่างไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เมื่อเห็นชมพู่เงียบไปนานแถมยังมีสีหน้าตื่นตระหนกจนเหงื่อซึม มีนก็หุบยิ้มลง เปลี่ยนเป็นเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัยแทน “อ้าว เงียบไปเลย หรือว่าแกแอบไปมีแฟนลับๆ โดยไม่บอกฉันห๊ะ?” มีนหรี่ตามองคาดคั้นแกมหยอกล้อ “มีหนุ่มที่ไหนมาซุ่มเงียบคบกับแกหรือเปล่า สารภาพมาซะดีๆ” ชมพู่สะดุ้งรีบดึงสติกลับมา หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัวว่าความลับของเธอกับแอสตันจะถูกล่วงรู้ เธอกลืนน้ำลายฝืดคอรีบปฏิเสธเสียงสั่นทันควันเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ “แกจะบ้าเหรอมีน! ฉันไม่มีแฟนหรอกน่า” ชมพู่รีบละล่ำละลักบอก ปั้นหน้าฝืนยิ้มกลบเกลื่อน “ฉัน...ฉันแค่เหนื่อยเรื่องงานพาร์ทไทม์กับโปรเจกต์จบปี4นี่แหละ งานมันรุมเร้าจนจะตายอยู่แล้ว ไม่มีอารมณ์ไปคิดเรื่องรักๆใคร่ๆที่ไหนหรอก” มีนมองหน้าเพื่อนซี้สำรวจอยู่ครู่ใหญ่ เหมือนจะพยายามจับพิรุธ แต่เมื่อเห็นท่าทางเหนื่อยล้าจริงๆของชมพู่ เจ้าตัวก็เลยถอนหายใจออกมาแล้วยอมเชื่อแต่โดยดี “เออๆ เชื่อก็ได้ หักโหมนักระวังจะล้มพับคาโต๊ะเรียนนะแก หน้าตาดูอิดโรยชอบกลช่วงนี้ พักผ่อนซะบ้างเถอะ” มีนบ่นอุบอิบตามประสาเพื่อนรัก ก่อนจะดึงแขนเธอให้เดินเข้าห้องเรียนด้วยกัน ชมพู่ก้าวเดินตามเพื่อนเข้าไปในห้อง แสร้งทำเป็นฟังบทเรียนบนกระดาน ทว่าในอกกลับเต้นระรัวด้วยความหวาดผวา ไม่มีใครรู้ ต้องไม่มีใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด เธอท่องคำนี้ซ้ำไปซ้ำมาในใจหลายเดือนต่อมา ท้องกลมโตมีอายุครรภ์เข้าเดือนที่หกของชมพู่เด่นชัดขึ้นภายใต้ชุดคลุมท้องเนื้อนุ่มสบาย เบบี๋ตัวน้อยในครรภ์ซึ่งอัลตร้าซาวด์คอนเฟิร์มเรียบร้อยแล้วว่าเป็นเด็กชายตัวน้อย ดิ้นดุ๊กดิ๊กทักทายคุณพ่อคุณแม่ทุกครั้งที่แอสตันแนบใบหน้าลงฟังเสียงที่หน้าท้อง ในเวลานี้น้องสโนว์ในวัยสี่ขวบเต็ม เติบโตเป็นพี่สาวคนเก่งที่เพิ่งเข้าเรียนชั้นอนุบาลนานาชาติไปได้ไม่นาน ทุกๆเช้าห้องชุดเพ้นท์เฮ้าส์ใจกลางเมืองจะเต็มไปด้วยความสดใส เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงในชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนนานาชาติที่วิ่งมาหอมแก้มลาคุณแม่ท้องโตและคุณพ่อก่อนไปโรงเรียน แอสตันในฐานะสามีและคุณพ่อป้ายแดงรอบที่สอง ดูแลชมพู่ในช่วงตั้งครรภ์นี้อย่างประคบประหงมยิ่งกว่าไข่ในหิน ไม่ว่าจะเป็นอาหารการกิน วิตามิน หรือแม้แต่การนวดขาบรรเทาอาการบวมให้ภรรยาในยามค่ำคืน แอสตันไม่เคยปล่อยให้ชมพู่ต้องขยับตัวทำอะไรหนักๆเลยสักนิด จนชมพู่อดเอ่ยปากแซวไม่ได้ว่าสามีดูตื่นเต้นและเห่อลูกชายคนนี้เป็นอย่างมาก เวลาล่วงเลยจนกระทั่งถึงกำหนดคลอด เสียงฝีเท้าเร่งรีบและไฟฉุกเฉินหน้าห้องผ่าตัดโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังบ่งบอกถึงความตื่นเต้นระคนกังวล แอสตันสวมชุดปลอดเชื
สี่เดือนต่อมา ชีวิตในคอนโดใจกลางเมืองของครอบครัวเล็กๆดำเนินไปอย่างราบรื่นและเปี่ยมด้วยความสุข ตลอดสี่เดือนที่ผ่านมา ชมพู่ในบทบาทคุณแม่ฟูลไทม์ได้ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับน้องสโนว์วัยสองขวบที่กำลังเติบโตและเริ่มพูดเก่งขึ้นทุกวัน ขณะที่แอสตันเองก็ทำหน้าที่สามีและคุณพ่อได้อย่างสมบูรณ์แบบ ความรักของพวกเขามีแต่จะทวีความหวานและมั่นคงยิ่งขึ้นทุกวัน ค่ำคืนนี้ แอสตันบอกกับชมพู่ว่าจะพาออกไปทานดินเนอร์ฉลองวันครบรอบที่พวกเขาตกลงย้ายมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน โดยมีคุณปู่คุณย่ารับอาสาช่วยดูแลน้องสโนว์ให้หนึ่งคืน หลังจากทานมื้อค่ำและดื่มด่ำกับบรรยากาศอันแสนหวานกันจนอิ่มหนำแล้ว จู่ๆไฟรอบบริเวณโต๊ะของพวกเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย พร้อมกับเสียงดนตรีบรรเลงเพลงรักเบาๆลอยคลอมาในอากาศ ชมพู่กระพริบตาปริบๆด้วยความแปลกใจ หันไปมองหน้าคนรักที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “เอ๊ะ...ทำไมไฟถึง...” ยังไม่ทันที่ชมพู่จะได้พูดจบ แอสตันก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินอ้อมมาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือหนากุมมือเรียวบางทั้งสองข้างไว้ด้วยความทะนุถนอม แววตาคมกริบที่มองมาเต็มไปด้วยความรักและความจริงใจจนประกายระยิบระยับ หัวใจของชมพู่กระตุกวูบ ร่างกายชา
ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ปั้นที่ทำทีเป็นเล่นกับน้องสโนว์อยู่นั้น จู่ๆก็เอียงหน้าเข้าไปใกล้ร่างบางที่นั่งตัวเกร็งอยู่ข้างๆแล้วกระซิบเสียงแผ่วทว่าหนักแน่นให้ได้ยินกันแค่สองคน “เดี๋ยวกลับพร้อมฉันก็ได้” มีนสะดุ้งเล็กน้อย รีบหันขวับมาปฏิเสธทันควัน “มะ...” “ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ” ปั้นแทรกขึ้นมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ สายตาคมกริบที่เคยเล่นสนุกกับหลานเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าใจหาย มีนชะงักไป ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาอย่างระแวดระวัง “แกจะคุยเรื่องอะไร” “ฉันยังไม่อยากคุยตอนนี้...” ปั้นตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสื่อความหมายลึกซึ้ง “อยากคุยส่วนตัว” “…” คำว่า ‘ส่วนตัว’ ทำเอามีนใจเต้นไม่เป็นส่ำ เธอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างลังเล ทว่าปั้นกลับตอกย้ำด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดกว่าเดิม “มันเป็นเรื่องสำคัญ...ที่ฉันต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง” แววตาจริงจังของเขาทำเอามีนหมดทางหนี เธอจำใจต้องพยักหน้ารับช้าๆอย่างจำนน เป็นจังหวะเดียวกับที่ชมพู่ถือถาดใส่แก้วน้ำและขนมของว่างเดินออกมาจากห้องครัวพอดี “มาแล้วๆ รอนานไหม คุยอะไรกันอยู่เหรอสองคนนี้” ชมพู่เอ่ยถามยิ้มๆพลางวางถาดลงบนโต๊ะ
วันต่อมา ภายในห้องครัวสไตล์โมเดิร์น แอสตันในชุดลำลองสบายๆกำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวกำลังง่วนอยู่กับการทำแพนเค้กและเตรียมมื้อเช้าง่ายๆให้กับครอบครัว ไม่นานนัก ชมพู่ที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวในชุดเสื้อยืดสบายๆกับกางเกงขาสั้นก็อุ้มน้องสโนว์ที่เพิ่งตื่นนอนเดินออกมาจากห้องนอน เสียงใสแจ๋วของลูกสาวส่งเสียงอ้อแอ้ออกมาทันทีที่เห็นหน้าผู้เป็นพ่อ “ปะป๊า! หอมๆ…” น้องสโนว์ชี้มือไปทางกระทะแพนเค้กพลางส่งเสียงร้องเรียก แอสตันหันมาส่งยิ้มกว้างให้สองแม่ลูก เขาวางตะหลิวลงแล้วเดินเข้าไปรับตัวลูกสาวมาอุ้มไว้แนบอก หอมแก้มฟอดใหญ่ด้วยความมันเขี้ยว “ตื่นมาก็หิวเลยเหรอครับ เดี๋ยวพ่อทำให้กินอร่อยๆเลยนะ” หลังจากมื้อเช้าอันแสนอบอุ่นผ่านพ้นไป ช่วงบ่ายวันนั้นแอสตันก็พาชมพู่และลูกสาวตัวน้อยออกไปเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำใจกลางเมืองที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดเพื่อหาซื้อของใช้เข้าบ้านเพิ่มเติม น้องสโนว์นั่งอยู่ในรถเข็นเด็กคันสวย ดวงตากลมโตมองโน่นมองนี่ด้วยความตื่นตาตื่นใจ ขณะที่แอสตันและชมพู่เดินเคียงคู่กันไปโดยมือหนากุมมือเรียวบางไว้ตลอดทาง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเรียบง่ายแต่เปี่ยมล้นด้วย
ช่วงเย็น รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทในโรงรถ เสียงฝีเท้าเล็กๆวิ่งตึงตังออกมาจากตัวบ้านอย่างตื่นเต้น ร่างป้อมๆของน้องสโนว์ลูกสาวตัวน้อยวิ่งพุ่งตรงเข้ามาหาผู้เป็นพ่อและแม่ด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ “มาแย้ว! แม่จ๋า! พ่อจ๋า!” เสียงใสแจ๋วตะโกนเรียกเสียงดังลั่นบ้าน ชมพู่ที่เพิ่งก้าวลงจากรถรีบย่อตัวลงอ้าแขนรอรับทันที ร่างป้อมๆของลูกสาวพุ่งเข้าสู่อ้อมอกจนเซถอยหลังไปเล็กน้อย ชมพู่กอดฟัดหอมแก้มซ้ายขวาลูกสาวด้วยความโหยหา “โอ๋...คนเก่งของแม่ คิดถึงแม่ไหมคะเนี่ย...ตัวอ้วนขึ้นหรือเปล่าเนี่ยเรา” น้องสโนว์กอดคอแม่แน่น ซบหน้าลงกับซอกคอพลางส่งเสียงออเซาะ “คิดถึง...แม่จ๋า...” แอสตันที่เดินตามลงมาจากฝั่งคนขับ ยืนมองภาพสองแม่ลูกด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าข้างๆ ก่อนจะอ้าแขนโอบกอดทั้งเมียและลูกสาวเข้ามาไว้ในอ้อมอกเดียวกัน “แล้วไม่คิดถึงพ่อเหรอครับ” แอสตันแกล้งทำเสียงน้อยใจใส่ลูกสาว น้องสโนว์ผละออกจากอ้อมอกแม่ หันมามองหน้าพ่อแล้วชูสองแขนขึ้นร้องเรียก “ปะป๊า! อุ้มๆ!” ก่อนจะโน้มตัวไปหอมแก้มแอสตันฟอดใหญ่ “คิดถึง...ปะป๊า…!” ขณะนั้นเอง คุณพ่อและคุณแม่ของแ
วันต่อมา บนเตียงนอนกว้างทั้งคู่ยังคงนอนกกกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาโดยปราศจากเสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆ ชมพู่นอนคว่ำหน้าหันไปด้านข้าง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอด้วยความอ่อนเพลียจากค่ำคืนที่ผ่านมา แอสตันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อน ชายหนุ่มกระพริบตาปรับโฟกัสเล็กน้อยก่อนจะก้มมองร่างเล็กในอ้อมกอด ความรู้สึกรักและโหยหาพรั่งพรูขึ้นมาในอกจนเขาอดใจไม่ไหว แอสตันขยับตัวลุกขึ้นเล็กน้อยแล้วทาบทับร่างเปลือยเปล่าของตนลงไปบนแผ่นหลังขาวเนียน วงแขนแข็งแรงโอบกอดรั้งเอวบางเข้าหาตัว พร้อมกับพรมจูบซอกคอหอมกรุ่นอย่างหลงใหล มือหนาเลื่อนขึ้นไปกอบกุมเต้านมเต่งตึงแล้วขยำเคล้นคลึงเบาๆ สลับกับหอมแก้มและคลอเคลียอยู่ข้างใบหูและพวงแก้มของเธอไม่ห่าง “อื้อ...” ชมพู่ครางประท้วงในลำคอด้วยความง่วงงุน แต่แอสตันยังไม่หยุด เขายังคงคลอเคลียอยู่ไม่ห่างพร้อมกับเลื่อนมืออีกข้างลงต่ำผ่านหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะแตะสัมผัสลงที่เนินสาวแล้วขยำเบาๆ ปลายนิ้วเรียวแหวกกลีบรักที่ยังคงชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่นแล้วใช้ปลายนิ้วถูไถขึ้นลงช้าๆอย่างหยอกเย้า สัมผัสวาบหวามนั้นทำให้ชมพู่สะดุ้งตื่นเต็มตา เธอกระพริบตาไล่ความง่วงงุนแล้วรีบเลื่อนมือลงไปจับข้อมือของเ







