LOGINThe Greystone Design & Construction
ภายในห้องทำงานส่วนตัวโทนสีเข้มและเรียบหรูบนชั้นบนสุดของบริษัทสถาปนิกชื่อดัง แอสตันในชุดสูททำงานสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ดกำลังนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจแบบแปลนโครงสร้างตึกระฟ้าตรงหน้า นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเบาๆอย่างใช้ความคิด ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะเปิดออก ร่างท้วมสง่าของเกริกพล หรือผู้เป็นพ่อและเจ้าของบริษัทก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับถือแฟ้มเอกสารบางอย่างมาด้วย แอสตันเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนต้อนรับผู้เป็นพ่อด้วยความเคารพตามสัญชาตญาณ “พ่อ...มีอะไรหรือเปล่าครับ ถึงขึ้นมาตรวจงานถึงนี่เอง” แอสตันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เกริกพลวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ดวงตาคมกริบที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาโชกโชนกวาดตามองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยความห่วงใยเจือความระแคะระคายบางอย่าง “เปล่าหรอก ฉันแค่แวะมาดูความคืบหน้าโปรเจกต์ใหม่ของแก...” เกริกพลเว้นจังหวะไปนิด ก่อนจะชำเลืองมองลูกชายแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสบายๆ “แล้วก็...ว่าจะถามเรื่องส่วนตัวของแกสักหน่อย ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างเห็นเงียบๆไป” แอสตันชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉยอยู่แล้วยิ่งนิ่งสนิทลงไปอีกเมื่อได้ยินคำถามนั้น “เรื่องอะไรล่ะครับ” “ก็เรื่องหนูเมลบีแฟนแกนั่นแหละ...” เกริกพลเอ่ยชื่อหญิงสาวที่ครอบครัวค่อนข้างคุ้นเคยและวางตัวไว้ให้อย่างเหมาะสม “ตั้งแต่เรียนจบ แล้วก็วันรับปริญญาเมื่อหลายเดือนก่อน พ่อยังไม่ค่อยเห็นตัวติดกันเหมือนเก่าเลย หรือว่ายุ่งๆกับงานทั้งคู่?” ตลอดเวลาที่คบหากับเมลบี แอสตันไม่เคยบอกเรื่องปัญหาความสัมพันธ์หรือเรื่องราวที่แตกหักให้พ่อแม่รับรู้เลยแม้แต่น้อย เขากลืนก้อนความขมขื่นที่ตีรวนขึ้นมาในลำคอลงไปอย่างแนบเนียน ก่อนจะสบตาผู้เป็นพ่อด้วยแววตาที่ว่างเปล่า “เราเลิกกันแล้วครับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกออกไปตรงๆ เกริกพลชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นความตกใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินคำตอบนั้น ตาฝ้าฟางเล็กน้อยตามวัยเบิกกว้างขึ้น “เลิกกัน? เลิกกันได้ยังไง ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันกับแม่แกถึงไม่รู้เรื่องเลย?” “ตั้งแต่วันรับปริญญานั่นแหละครับ” แอสตันตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ความรู้สึก ทั้งที่ในอกลึกๆบาดแผลจากวันนั้นยังคงกรีดลึกอยู่ “มันไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่ไปกันไม่รอด และผมก็ไม่อยากพูดถึงมันอีก พ่อมีแค่นี้ใช่ไหมครับที่อยากรู้ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตรวจแบบต่อ” คำพูดตัดบทที่เย็นชาและเยือกเย็นเกินกว่าเด็กหนุ่มทั่วไปทำให้เกริกพลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างจนปัญญา ผู้เป็นพ่อรู้ดีว่าลูกชายคนนี้ดื้อรั้นและเก็บความรู้สึกเก่งแค่ไหนเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ เมื่อแอสตันแสดงท่าทีปิดตายและไม่อยากพูดถึง คนเป็นพ่อก็ทำได้เพียงตบโต๊ะเบาๆแล้วลุกขึ้นยืน “เฮ้อ...เอาเถอะ ถ้าแกตัดสินใจดีแล้วก็เรื่องของแก โตจนทำงานทำการแล้ว เรื่องหัวใจแกจัดการเองก็แล้วกัน” เกริกพลเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานไป ปล่อยให้แอสตันกลับมาจมอยู่กับความเงียบงันตามลำพังอีกครั้ง เมื่อประตูปิดลงแอสตันหลับตาลงช้าๆ ภาพของเมลบีในวันนั้นผุดขึ้นมาในหัวพร้อมกับความเจ็บปวดที่คุ้นชิน แต่เพียงชั่วพริบตาเดียวเขาก็ลืมตาขึ้นมาสลัดภาพเหล่านั้นทิ้งไป ในเมื่อโลกของเขาเหลือเพียงความว่างเปล่า ความสัมพันธ์แบบลับๆที่เขามีกับชมพู่ในมุมหนึ่ง จึงเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยยึดโยงความกระหายดิบเถื่อนในตัวเขาไว้โดยไม่ต้องใช้หัวใจเข้าแลกเลยสักนิดเดียว ช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อน ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา แม้แอสตันจะเรียกใช้บริการชมพู่เป็นประจำเพื่อระบายความใคร่และแก้เบื่อ แต่วิถีชีวิตที่เธอต้องวิ่งไป-กลับระหว่างบ้าน มหาวิทยาลัย และร้านพาร์ทไทม์ ก็มักจะมีปัญหาเรื่องเวลาและความสะดวกอยู่บ่อยครั้ง บางคืนที่เขาเกิดความต้องการขึ้นมากลางดึก แต่ชมพู่ดันติดงานพาร์ทไทม์กะดึกหรือเดินทางมาไม่ทันใจ ความหงุดหงิดขัดใจก็พุ่งสูงขึ้นจนเขาต้องส่งข้อความไปเร่งเร้าด้วยถ้อยคำเฉยชา เมื่อคิดทบทวนดูแล้ว ในช่วงหนึ่งเดือนเต็มที่มหาวิทยาลัยปิดเทอมนี้ ชมพู่ควรจะมีเวลาว่างมากกว่าปกติ และเพื่อความสะดวกสบายสูงสุดของตัวเขาเอง ในเมื่อเธอมีหน้าที่เป็นตัวแก้ขัดระบายอารมณ์ การให้เธอย้ายมาอยู่ที่คอนโดของเขาก็น่าจะเป็นทางเลือกที่เข้าทีที่สุด ช่วงเย็น เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของชมพู่ดังขึ้นขณะเธอยืนเช็ดเคาน์เตอร์ภายในร้านคาเฟ่ มือเล็กรีบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูด้วยหัวใจที่เต้นระรัวอย่างเคยชิน ทุกครั้งที่เห็นชื่อเขา หัวใจเธอมักจะกระตุกวูบด้วยความกลัวผสมกับความโหยหา Aston : ปิดเทอมนี้ ย้ายมาอยู่ที่คอนโดฉันซะ Aston : ฉันไม่อยากเสียเวลาโทรตาม เหนื่อยเดินทางนักก็มานอนที่นี่ซะให้จบเรื่อง ชมพู่ยืนนิ่งค้างกลางร้าน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ข้อความสั้นๆสั่งการเด็ดขาดทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก มือเล็กกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนสั่นเทา ก่อนที่ปลายนิ้วจะกดพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆด้วยความจำยอม ชมพู่ : ค่ะ ชมพู่จะจัดการให้หลายเดือนต่อมา ท้องกลมโตมีอายุครรภ์เข้าเดือนที่หกของชมพู่เด่นชัดขึ้นภายใต้ชุดคลุมท้องเนื้อนุ่มสบาย เบบี๋ตัวน้อยในครรภ์ซึ่งอัลตร้าซาวด์คอนเฟิร์มเรียบร้อยแล้วว่าเป็นเด็กชายตัวน้อย ดิ้นดุ๊กดิ๊กทักทายคุณพ่อคุณแม่ทุกครั้งที่แอสตันแนบใบหน้าลงฟังเสียงที่หน้าท้อง ในเวลานี้น้องสโนว์ในวัยสี่ขวบเต็ม เติบโตเป็นพี่สาวคนเก่งที่เพิ่งเข้าเรียนชั้นอนุบาลนานาชาติไปได้ไม่นาน ทุกๆเช้าห้องชุดเพ้นท์เฮ้าส์ใจกลางเมืองจะเต็มไปด้วยความสดใส เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงในชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนนานาชาติที่วิ่งมาหอมแก้มลาคุณแม่ท้องโตและคุณพ่อก่อนไปโรงเรียน แอสตันในฐานะสามีและคุณพ่อป้ายแดงรอบที่สอง ดูแลชมพู่ในช่วงตั้งครรภ์นี้อย่างประคบประหงมยิ่งกว่าไข่ในหิน ไม่ว่าจะเป็นอาหารการกิน วิตามิน หรือแม้แต่การนวดขาบรรเทาอาการบวมให้ภรรยาในยามค่ำคืน แอสตันไม่เคยปล่อยให้ชมพู่ต้องขยับตัวทำอะไรหนักๆเลยสักนิด จนชมพู่อดเอ่ยปากแซวไม่ได้ว่าสามีดูตื่นเต้นและเห่อลูกชายคนนี้เป็นอย่างมาก เวลาล่วงเลยจนกระทั่งถึงกำหนดคลอด เสียงฝีเท้าเร่งรีบและไฟฉุกเฉินหน้าห้องผ่าตัดโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังบ่งบอกถึงความตื่นเต้นระคนกังวล แอสตันสวมชุดปลอดเชื
สี่เดือนต่อมา ชีวิตในคอนโดใจกลางเมืองของครอบครัวเล็กๆดำเนินไปอย่างราบรื่นและเปี่ยมด้วยความสุข ตลอดสี่เดือนที่ผ่านมา ชมพู่ในบทบาทคุณแม่ฟูลไทม์ได้ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับน้องสโนว์วัยสองขวบที่กำลังเติบโตและเริ่มพูดเก่งขึ้นทุกวัน ขณะที่แอสตันเองก็ทำหน้าที่สามีและคุณพ่อได้อย่างสมบูรณ์แบบ ความรักของพวกเขามีแต่จะทวีความหวานและมั่นคงยิ่งขึ้นทุกวัน ค่ำคืนนี้ แอสตันบอกกับชมพู่ว่าจะพาออกไปทานดินเนอร์ฉลองวันครบรอบที่พวกเขาตกลงย้ายมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน โดยมีคุณปู่คุณย่ารับอาสาช่วยดูแลน้องสโนว์ให้หนึ่งคืน หลังจากทานมื้อค่ำและดื่มด่ำกับบรรยากาศอันแสนหวานกันจนอิ่มหนำแล้ว จู่ๆไฟรอบบริเวณโต๊ะของพวกเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย พร้อมกับเสียงดนตรีบรรเลงเพลงรักเบาๆลอยคลอมาในอากาศ ชมพู่กระพริบตาปริบๆด้วยความแปลกใจ หันไปมองหน้าคนรักที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “เอ๊ะ...ทำไมไฟถึง...” ยังไม่ทันที่ชมพู่จะได้พูดจบ แอสตันก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินอ้อมมาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือหนากุมมือเรียวบางทั้งสองข้างไว้ด้วยความทะนุถนอม แววตาคมกริบที่มองมาเต็มไปด้วยความรักและความจริงใจจนประกายระยิบระยับ หัวใจของชมพู่กระตุกวูบ ร่างกายชา
ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ปั้นที่ทำทีเป็นเล่นกับน้องสโนว์อยู่นั้น จู่ๆก็เอียงหน้าเข้าไปใกล้ร่างบางที่นั่งตัวเกร็งอยู่ข้างๆแล้วกระซิบเสียงแผ่วทว่าหนักแน่นให้ได้ยินกันแค่สองคน “เดี๋ยวกลับพร้อมฉันก็ได้” มีนสะดุ้งเล็กน้อย รีบหันขวับมาปฏิเสธทันควัน “มะ...” “ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ” ปั้นแทรกขึ้นมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ สายตาคมกริบที่เคยเล่นสนุกกับหลานเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าใจหาย มีนชะงักไป ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาอย่างระแวดระวัง “แกจะคุยเรื่องอะไร” “ฉันยังไม่อยากคุยตอนนี้...” ปั้นตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสื่อความหมายลึกซึ้ง “อยากคุยส่วนตัว” “…” คำว่า ‘ส่วนตัว’ ทำเอามีนใจเต้นไม่เป็นส่ำ เธอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างลังเล ทว่าปั้นกลับตอกย้ำด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดกว่าเดิม “มันเป็นเรื่องสำคัญ...ที่ฉันต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง” แววตาจริงจังของเขาทำเอามีนหมดทางหนี เธอจำใจต้องพยักหน้ารับช้าๆอย่างจำนน เป็นจังหวะเดียวกับที่ชมพู่ถือถาดใส่แก้วน้ำและขนมของว่างเดินออกมาจากห้องครัวพอดี “มาแล้วๆ รอนานไหม คุยอะไรกันอยู่เหรอสองคนนี้” ชมพู่เอ่ยถามยิ้มๆพลางวางถาดลงบนโต๊ะ
วันต่อมา ภายในห้องครัวสไตล์โมเดิร์น แอสตันในชุดลำลองสบายๆกำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวกำลังง่วนอยู่กับการทำแพนเค้กและเตรียมมื้อเช้าง่ายๆให้กับครอบครัว ไม่นานนัก ชมพู่ที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวในชุดเสื้อยืดสบายๆกับกางเกงขาสั้นก็อุ้มน้องสโนว์ที่เพิ่งตื่นนอนเดินออกมาจากห้องนอน เสียงใสแจ๋วของลูกสาวส่งเสียงอ้อแอ้ออกมาทันทีที่เห็นหน้าผู้เป็นพ่อ “ปะป๊า! หอมๆ…” น้องสโนว์ชี้มือไปทางกระทะแพนเค้กพลางส่งเสียงร้องเรียก แอสตันหันมาส่งยิ้มกว้างให้สองแม่ลูก เขาวางตะหลิวลงแล้วเดินเข้าไปรับตัวลูกสาวมาอุ้มไว้แนบอก หอมแก้มฟอดใหญ่ด้วยความมันเขี้ยว “ตื่นมาก็หิวเลยเหรอครับ เดี๋ยวพ่อทำให้กินอร่อยๆเลยนะ” หลังจากมื้อเช้าอันแสนอบอุ่นผ่านพ้นไป ช่วงบ่ายวันนั้นแอสตันก็พาชมพู่และลูกสาวตัวน้อยออกไปเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำใจกลางเมืองที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดเพื่อหาซื้อของใช้เข้าบ้านเพิ่มเติม น้องสโนว์นั่งอยู่ในรถเข็นเด็กคันสวย ดวงตากลมโตมองโน่นมองนี่ด้วยความตื่นตาตื่นใจ ขณะที่แอสตันและชมพู่เดินเคียงคู่กันไปโดยมือหนากุมมือเรียวบางไว้ตลอดทาง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเรียบง่ายแต่เปี่ยมล้นด้วย
ช่วงเย็น รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทในโรงรถ เสียงฝีเท้าเล็กๆวิ่งตึงตังออกมาจากตัวบ้านอย่างตื่นเต้น ร่างป้อมๆของน้องสโนว์ลูกสาวตัวน้อยวิ่งพุ่งตรงเข้ามาหาผู้เป็นพ่อและแม่ด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ “มาแย้ว! แม่จ๋า! พ่อจ๋า!” เสียงใสแจ๋วตะโกนเรียกเสียงดังลั่นบ้าน ชมพู่ที่เพิ่งก้าวลงจากรถรีบย่อตัวลงอ้าแขนรอรับทันที ร่างป้อมๆของลูกสาวพุ่งเข้าสู่อ้อมอกจนเซถอยหลังไปเล็กน้อย ชมพู่กอดฟัดหอมแก้มซ้ายขวาลูกสาวด้วยความโหยหา “โอ๋...คนเก่งของแม่ คิดถึงแม่ไหมคะเนี่ย...ตัวอ้วนขึ้นหรือเปล่าเนี่ยเรา” น้องสโนว์กอดคอแม่แน่น ซบหน้าลงกับซอกคอพลางส่งเสียงออเซาะ “คิดถึง...แม่จ๋า...” แอสตันที่เดินตามลงมาจากฝั่งคนขับ ยืนมองภาพสองแม่ลูกด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าข้างๆ ก่อนจะอ้าแขนโอบกอดทั้งเมียและลูกสาวเข้ามาไว้ในอ้อมอกเดียวกัน “แล้วไม่คิดถึงพ่อเหรอครับ” แอสตันแกล้งทำเสียงน้อยใจใส่ลูกสาว น้องสโนว์ผละออกจากอ้อมอกแม่ หันมามองหน้าพ่อแล้วชูสองแขนขึ้นร้องเรียก “ปะป๊า! อุ้มๆ!” ก่อนจะโน้มตัวไปหอมแก้มแอสตันฟอดใหญ่ “คิดถึง...ปะป๊า…!” ขณะนั้นเอง คุณพ่อและคุณแม่ของแ
วันต่อมา บนเตียงนอนกว้างทั้งคู่ยังคงนอนกกกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาโดยปราศจากเสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆ ชมพู่นอนคว่ำหน้าหันไปด้านข้าง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอด้วยความอ่อนเพลียจากค่ำคืนที่ผ่านมา แอสตันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อน ชายหนุ่มกระพริบตาปรับโฟกัสเล็กน้อยก่อนจะก้มมองร่างเล็กในอ้อมกอด ความรู้สึกรักและโหยหาพรั่งพรูขึ้นมาในอกจนเขาอดใจไม่ไหว แอสตันขยับตัวลุกขึ้นเล็กน้อยแล้วทาบทับร่างเปลือยเปล่าของตนลงไปบนแผ่นหลังขาวเนียน วงแขนแข็งแรงโอบกอดรั้งเอวบางเข้าหาตัว พร้อมกับพรมจูบซอกคอหอมกรุ่นอย่างหลงใหล มือหนาเลื่อนขึ้นไปกอบกุมเต้านมเต่งตึงแล้วขยำเคล้นคลึงเบาๆ สลับกับหอมแก้มและคลอเคลียอยู่ข้างใบหูและพวงแก้มของเธอไม่ห่าง “อื้อ...” ชมพู่ครางประท้วงในลำคอด้วยความง่วงงุน แต่แอสตันยังไม่หยุด เขายังคงคลอเคลียอยู่ไม่ห่างพร้อมกับเลื่อนมืออีกข้างลงต่ำผ่านหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะแตะสัมผัสลงที่เนินสาวแล้วขยำเบาๆ ปลายนิ้วเรียวแหวกกลีบรักที่ยังคงชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่นแล้วใช้ปลายนิ้วถูไถขึ้นลงช้าๆอย่างหยอกเย้า สัมผัสวาบหวามนั้นทำให้ชมพู่สะดุ้งตื่นเต็มตา เธอกระพริบตาไล่ความง่วงงุนแล้วรีบเลื่อนมือลงไปจับข้อมือของเ







