5 ไม่ต้องใช้หัวใจ

The Greystone Design & Construction

ภายในห้องทำงานส่วนตัวโทนสีเข้มและเรียบหรูบนชั้นบนสุดของบริษัทสถาปนิกชื่อดัง แอสตันในชุดสูททำงานสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ดกำลังนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจแบบแปลนโครงสร้างตึกระฟ้าตรงหน้า นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเบาๆอย่างใช้ความคิด

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะเปิดออก ร่างท้วมสง่าของเกริกพล หรือผู้เป็นพ่อและเจ้าของบริษัทก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับถือแฟ้มเอกสารบางอย่างมาด้วย

แอสตันเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนต้อนรับผู้เป็นพ่อด้วยความเคารพตามสัญชาตญาณ

“พ่อ...มีอะไรหรือเปล่าครับ ถึงขึ้นมาตรวจงานถึงนี่เอง” แอสตันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

เกริกพลวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ดวงตาคมกริบที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาโชกโชนกวาดตามองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยความห่วงใยเจือความระแคะระคายบางอย่าง

“เปล่าหรอก ฉันแค่แวะมาดูความคืบหน้าโปรเจกต์ใหม่ของแก...” เกริกพลเว้นจังหวะไปนิด ก่อนจะชำเลืองมองลูกชายแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“แล้วก็...ว่าจะถามเรื่องส่วนตัวของแกสักหน่อย ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างเห็นเงียบๆไป”

แอสตันชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉยอยู่แล้วยิ่งนิ่งสนิทลงไปอีกเมื่อได้ยินคำถามนั้น

“เรื่องอะไรล่ะครับ”

“ก็เรื่องหนูเมลบีแฟนแกนั่นแหละ...” เกริกพลเอ่ยชื่อหญิงสาวที่ครอบครัวค่อนข้างคุ้นเคยและวางตัวไว้ให้อย่างเหมาะสม

“ตั้งแต่เรียนจบ แล้วก็วันรับปริญญาเมื่อหลายเดือนก่อน พ่อยังไม่ค่อยเห็นตัวติดกันเหมือนเก่าเลย หรือว่ายุ่งๆกับงานทั้งคู่?”

ตลอดเวลาที่คบหากับเมลบี แอสตันไม่เคยบอกเรื่องปัญหาความสัมพันธ์หรือเรื่องราวที่แตกหักให้พ่อแม่รับรู้เลยแม้แต่น้อย

เขากลืนก้อนความขมขื่นที่ตีรวนขึ้นมาในลำคอลงไปอย่างแนบเนียน ก่อนจะสบตาผู้เป็นพ่อด้วยแววตาที่ว่างเปล่า

“เราเลิกกันแล้วครับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกออกไปตรงๆ

เกริกพลชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นความตกใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินคำตอบนั้น ตาฝ้าฟางเล็กน้อยตามวัยเบิกกว้างขึ้น

“เลิกกัน? เลิกกันได้ยังไง ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันกับแม่แกถึงไม่รู้เรื่องเลย?”

“ตั้งแต่วันรับปริญญานั่นแหละครับ” แอสตันตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ความรู้สึก ทั้งที่ในอกลึกๆบาดแผลจากวันนั้นยังคงกรีดลึกอยู่

“มันไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่ไปกันไม่รอด และผมก็ไม่อยากพูดถึงมันอีก พ่อมีแค่นี้ใช่ไหมครับที่อยากรู้ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตรวจแบบต่อ”

คำพูดตัดบทที่เย็นชาและเยือกเย็นเกินกว่าเด็กหนุ่มทั่วไปทำให้เกริกพลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างจนปัญญา ผู้เป็นพ่อรู้ดีว่าลูกชายคนนี้ดื้อรั้นและเก็บความรู้สึกเก่งแค่ไหนเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่

เมื่อแอสตันแสดงท่าทีปิดตายและไม่อยากพูดถึง คนเป็นพ่อก็ทำได้เพียงตบโต๊ะเบาๆแล้วลุกขึ้นยืน

“เฮ้อ...เอาเถอะ ถ้าแกตัดสินใจดีแล้วก็เรื่องของแก โตจนทำงานทำการแล้ว เรื่องหัวใจแกจัดการเองก็แล้วกัน” เกริกพลเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานไป ปล่อยให้แอสตันกลับมาจมอยู่กับความเงียบงันตามลำพังอีกครั้ง

เมื่อประตูปิดลงแอสตันหลับตาลงช้าๆ ภาพของเมลบีในวันนั้นผุดขึ้นมาในหัวพร้อมกับความเจ็บปวดที่คุ้นชิน แต่เพียงชั่วพริบตาเดียวเขาก็ลืมตาขึ้นมาสลัดภาพเหล่านั้นทิ้งไป

ในเมื่อโลกของเขาเหลือเพียงความว่างเปล่า ความสัมพันธ์แบบลับๆที่เขามีกับชมพู่ในมุมหนึ่ง จึงเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยยึดโยงความกระหายดิบเถื่อนในตัวเขาไว้โดยไม่ต้องใช้หัวใจเข้าแลกเลยสักนิดเดียว

ช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อน

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา แม้แอสตันจะเรียกใช้บริการชมพู่เป็นประจำเพื่อระบายความใคร่และแก้เบื่อ แต่วิถีชีวิตที่เธอต้องวิ่งไป-กลับระหว่างบ้าน มหาวิทยาลัย และร้านพาร์ทไทม์ ก็มักจะมีปัญหาเรื่องเวลาและความสะดวกอยู่บ่อยครั้ง

บางคืนที่เขาเกิดความต้องการขึ้นมากลางดึก แต่ชมพู่ดันติดงานพาร์ทไทม์กะดึกหรือเดินทางมาไม่ทันใจ ความหงุดหงิดขัดใจก็พุ่งสูงขึ้นจนเขาต้องส่งข้อความไปเร่งเร้าด้วยถ้อยคำเฉยชา

เมื่อคิดทบทวนดูแล้ว ในช่วงหนึ่งเดือนเต็มที่มหาวิทยาลัยปิดเทอมนี้ ชมพู่ควรจะมีเวลาว่างมากกว่าปกติ และเพื่อความสะดวกสบายสูงสุดของตัวเขาเอง ในเมื่อเธอมีหน้าที่เป็นตัวแก้ขัดระบายอารมณ์ การให้เธอย้ายมาอยู่ที่คอนโดของเขาก็น่าจะเป็นทางเลือกที่เข้าทีที่สุด

ช่วงเย็น

เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของชมพู่ดังขึ้นขณะเธอยืนเช็ดเคาน์เตอร์ภายในร้านคาเฟ่

มือเล็กรีบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูด้วยหัวใจที่เต้นระรัวอย่างเคยชิน ทุกครั้งที่เห็นชื่อเขา หัวใจเธอมักจะกระตุกวูบด้วยความกลัวผสมกับความโหยหา

Aston : ปิดเทอมนี้ ย้ายมาอยู่ที่คอนโดฉันซะ

Aston : ฉันไม่อยากเสียเวลาโทรตาม เหนื่อยเดินทางนักก็มานอนที่นี่ซะให้จบเรื่อง

ชมพู่ยืนนิ่งค้างกลางร้าน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ข้อความสั้นๆสั่งการเด็ดขาดทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก

มือเล็กกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนสั่นเทา ก่อนที่ปลายนิ้วจะกดพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆด้วยความจำยอม

ชมพู่ : ค่ะ ชมพู่จะจัดการให้