LOGINห้องคอนโดหรูของแอสตัน
บรรยากาศภายในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน แอสตันไม่ได้หันมามองหรือเอ่ยปากต้อนรับ เขาวางกล่องข้าวลงบนเคาน์เตอร์อย่างไร้ความใส่ใจ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก ชมพู่ยืนนิ่งอยู่ที่มุมห้อง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นผสมผสานกับความตื่นตระหนก แม้เธอจะตกลงยอมรับข้อเสนอที่ไร้สถานะ แต่วินาทีที่ประตูห้องปิดลง ความกลัวก็ตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอ ร่างสูงหันกลับมามองเธอนิ่งๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างเพรียวบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและไร้ซึ่งความเสน่หา มันเป็นสายตาของคนที่กำลังมองหาที่ระบายอารมณ์ชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น “ถ้าจะเริ่ม...ก็ถอดเสื้อผ้าซะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเรียบๆ ไม่มีความนุ่มนวลหรือถนอมน้ำใจ ชมพู่สะดุ้งสุดตัว มือเล็กสั่นเทาขณะยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อของตัวเองด้วยความประหม่า แต่เธอก็กลั้นใจทำตามคำสั่งอย่างไร้ข้อโต้แย้ง เมื่อเสื้อผ้าหลุดร่วงลงพื้น ร่างกายเปลือยเปล่าที่สั่นสะท้านด้วยความเขินอายและตื่นกลัวก็ปรากฏต่อสายตาของเขา แอสตันสาวเท้าเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนชมพู่ต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ มือหนาตรึงร่างเธอไว้ก่อนจะประกบจูบลงมาอย่างไร้ความอ่อนโยน เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและระบายความอัดอั้นในใจของเขาโดยไม่สนใจว่าเธอจะหายใจทันหรือไม่ ริมฝีปากของชมพู่เจ็บแปลบ รสชาติเค็มปร่าของหยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มไม่ได้ทำให้แอสตันหยุดชะงัก เขาดึงรั้งเธอมาร่วมเตียงในห้องนอนที่ไร้แสงไฟประดับ มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาสลัวๆ ในวินาทีที่ความใกล้ชิดเดินทางมาถึงจุดเปราะบางที่สุด ร่างกายของชมพู่เกร็งเครียดจนสั่นเทิ้ม แอสตันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความไร้เดียงสาและความเกร็งขืนของเธอ ดวงตาคมหรี่ลงมองหน้าหญิงสาวที่กำลังกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ด้วยความที่เป็นคนมีระเบียบวินัยในตัวเองและป้องกันปัญหาที่จะตามมา แอสตันจึงผละตัวออกไปหยิบถุงยางอนามัยจากลิ้นชักหัวเตียงขึ้นมาสวมใส่ให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว เขากลับมาทาบทับร่างกายลงบนตัวเธออีกครั้ง “จำเอาไว้...นี่ไม่ใช่ความรัก และฉันไม่ได้รักเธอ” แอสตันกระซิบด้วยเสียงทุ้มพร่าชิดริมฝีปากของเธอ ย้ำเตือนสถานะอันเจ็บปวดในความมืดสลัว ก่อนที่ความเจ็บปวดร้าวรานจะแผ่ซ่านไปทั่วร่างของชมพู่ ความเจ็บปวดที่ยืนยันว่านี่คือครั้งแรกในชีวิตของเธอ ครั้งแรกที่เธอยอมมอบให้ผู้ชายคนนี้ ทั้งร่างกาย หัวใจ และความลับที่ไม่มีวันได้ล่วงรู้ถึงหูใคร วันต่อมา แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องนอนกว้าง แอสตันลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเฉยชา ร่างสูงขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอย่างไร้ความรู้สึก โดยไม่ได้สนใจร่างระบมของหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างกาย ชมพู่สะดุ้งตื่นตามมาติดๆ ความปวดร้าวแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เธอกวาดสายตามองแผ่นหลังกว้างของแอสตันที่หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่เงียบๆโดยไม่มีคำพูดหวานหูหรือแม้แต่คำถามไถ่ “ตื่นแล้วก็กลับไปซะ จำกฎของเราให้ดี อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด” เสียงทุ้มเอ่ยสั่งเรียบๆ โดยไม่หันกลับมามอง “ค่ะ” ชมพู่เม้มริมฝีปากแน่น กลืนก้อนสะอื้นลงคอ เธอก้มเก็บเสื้อผ้าของตัวเองสวมใส่แล้วเดินออกจากห้องพักหรูของแอสตันราวกับเป็นเพียงอากาศธาตุ ไร้สถานะ ไร้ความสำคัญ และมีค่าแค่ในยามที่เขาต้องการเท่านั้น หลังจากวันนั้น ชมพู่ต้องกลับมาเผชิญหน้ากับโลกภายนอกที่หนักหน่วง เธอกลับมาใช้ชีวิตวนเวียนอยู่กับการเรียนบัญชีปี4ที่ทั้งยากและเครียด ไหนจะต้องรีบวิ่งรอกทำงานพาร์ทไทม์หัวหมุนเพื่อหาเงินมาใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน และที่หนักหนาที่สุดคือภาระหนี้สินหนึ่งแสนบาท ที่พ่อของเธอไปกู้ยืมมาก่อนตาย ทุกๆสิ้นเดือนชมพู่ต้องแบกรับภาระการผ่อนชำระทั้งต้นทั้งดอกด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของตัวเอง เงินในบัญชีแทบไม่เคยเหลือเก็บ ในขณะที่เธอต้องดิ้นรนปากกัดตีนถีบเพื่อเอาชีวิตรอด ชีวิตของแอสตันกลับหมุนวนอยู่กับการเริ่มต้นทำงาน และการติดต่อมาหาเธอก็เกิดขึ้นเฉพาะตอนที่เขามีความต้องการเท่านั้น หลายสัปดาห์ต่อมา Aston : คืนนี้สี่ทุ่ม มาที่เดิม ชมพู่มองหน้าจอโทรศัพท์นิ่งๆ หัวใจกระตุกวูบด้วยความเจ็บปวดที่รู้ว่าตัวเองเป็นได้แค่ที่ระบายอารมณ์ แต่สองขากลับตอบรับและเตรียมตัวเดินทางไปหาเขาอย่างไม่ลังเล เพราะลึกๆแล้วเธอก็โหยหาอ้อมกอดของเขา แม้ว่ามันจะเป็นอ้อมกอดที่ไร้หัวใจก็ตาม คอนโดแอสตัน ชมพู่ใช้คีย์การ์ดสำรองที่แอสตันเคยโยนให้ไว้เปิดประตูเข้ามาอย่างคุ้นเคย กลิ่นบุหรี่จางๆผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายประจำตัวเขาลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ร่างสูงของแอสตันยืนพิงระเบียงห้องโดยสวมเพียงกางเกงขายาวตัวเดียว แผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้อสมส่วนไหววูบตามจังหวะที่เขากำลังอัดควันเข้าปอด ดวงตาคมกริบเหลือบมองร่างเพรียวบางที่เพิ่งก้าวเข้ามาเงียบๆผ่านเงาสะท้อนบนกระจก ชมพู่ยืนนิ่งอยู่ที่มุมห้อง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความประหม่าและเจ็บแปลบในอกลึกๆ แอสตันดับมวนบุหรี่ในที่เขี่ยก่อนจะหันกลับมา ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้อารมณ์ มือหนายื่นออกไปกระชากข้อมือเล็กของเธอให้เข้ามาประชิดตัวโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง หมับ! “มาสาย” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆแฝงความหงุดหงิดนิดๆ “ชมพู่...ชมพู่เคลียร์งานพาร์ทไทม์อยู่ค่ะ ขอโทษนะคะพี่แอสตัน” ชมพู่รีบเอ่ยเสียงสั่น พยายามก้มหน้าหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างกดดัน แอสตันไม่ได้สนใจคำแก้ตัวนั้น นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอสบตาก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาประกบจูบปิดริมฝีปากที่สั่นเทาของเธอทันที เป็นจูบที่ไร้ความอ่อนโยน เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและแรงอารมณ์ที่ถูกกักเก็บไว้ สัมผัสหนักหน่วงถูกถ่ายทอดลงมาท่ามกลางความเงียบงันของห้องชุดหรู ชมพู่หลับตาลงรับความเจ็บปวดและความอัดอั้นเหล่านั้นไว้ ปล่อยให้ร่างกายและจิตใจจมดิ่งลงไปในความสัมพันธ์อันมืดมนที่ซึ่งเธอไม่มีวันได้ครอบครองหัวใจของเขา แต่กลับโหยหาอ้อมกอดนี้จนหมดหัวใจหลายเดือนต่อมา ท้องกลมโตมีอายุครรภ์เข้าเดือนที่หกของชมพู่เด่นชัดขึ้นภายใต้ชุดคลุมท้องเนื้อนุ่มสบาย เบบี๋ตัวน้อยในครรภ์ซึ่งอัลตร้าซาวด์คอนเฟิร์มเรียบร้อยแล้วว่าเป็นเด็กชายตัวน้อย ดิ้นดุ๊กดิ๊กทักทายคุณพ่อคุณแม่ทุกครั้งที่แอสตันแนบใบหน้าลงฟังเสียงที่หน้าท้อง ในเวลานี้น้องสโนว์ในวัยสี่ขวบเต็ม เติบโตเป็นพี่สาวคนเก่งที่เพิ่งเข้าเรียนชั้นอนุบาลนานาชาติไปได้ไม่นาน ทุกๆเช้าห้องชุดเพ้นท์เฮ้าส์ใจกลางเมืองจะเต็มไปด้วยความสดใส เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงในชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนนานาชาติที่วิ่งมาหอมแก้มลาคุณแม่ท้องโตและคุณพ่อก่อนไปโรงเรียน แอสตันในฐานะสามีและคุณพ่อป้ายแดงรอบที่สอง ดูแลชมพู่ในช่วงตั้งครรภ์นี้อย่างประคบประหงมยิ่งกว่าไข่ในหิน ไม่ว่าจะเป็นอาหารการกิน วิตามิน หรือแม้แต่การนวดขาบรรเทาอาการบวมให้ภรรยาในยามค่ำคืน แอสตันไม่เคยปล่อยให้ชมพู่ต้องขยับตัวทำอะไรหนักๆเลยสักนิด จนชมพู่อดเอ่ยปากแซวไม่ได้ว่าสามีดูตื่นเต้นและเห่อลูกชายคนนี้เป็นอย่างมาก เวลาล่วงเลยจนกระทั่งถึงกำหนดคลอด เสียงฝีเท้าเร่งรีบและไฟฉุกเฉินหน้าห้องผ่าตัดโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังบ่งบอกถึงความตื่นเต้นระคนกังวล แอสตันสวมชุดปลอดเชื
สี่เดือนต่อมา ชีวิตในคอนโดใจกลางเมืองของครอบครัวเล็กๆดำเนินไปอย่างราบรื่นและเปี่ยมด้วยความสุข ตลอดสี่เดือนที่ผ่านมา ชมพู่ในบทบาทคุณแม่ฟูลไทม์ได้ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับน้องสโนว์วัยสองขวบที่กำลังเติบโตและเริ่มพูดเก่งขึ้นทุกวัน ขณะที่แอสตันเองก็ทำหน้าที่สามีและคุณพ่อได้อย่างสมบูรณ์แบบ ความรักของพวกเขามีแต่จะทวีความหวานและมั่นคงยิ่งขึ้นทุกวัน ค่ำคืนนี้ แอสตันบอกกับชมพู่ว่าจะพาออกไปทานดินเนอร์ฉลองวันครบรอบที่พวกเขาตกลงย้ายมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน โดยมีคุณปู่คุณย่ารับอาสาช่วยดูแลน้องสโนว์ให้หนึ่งคืน หลังจากทานมื้อค่ำและดื่มด่ำกับบรรยากาศอันแสนหวานกันจนอิ่มหนำแล้ว จู่ๆไฟรอบบริเวณโต๊ะของพวกเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย พร้อมกับเสียงดนตรีบรรเลงเพลงรักเบาๆลอยคลอมาในอากาศ ชมพู่กระพริบตาปริบๆด้วยความแปลกใจ หันไปมองหน้าคนรักที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “เอ๊ะ...ทำไมไฟถึง...” ยังไม่ทันที่ชมพู่จะได้พูดจบ แอสตันก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินอ้อมมาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือหนากุมมือเรียวบางทั้งสองข้างไว้ด้วยความทะนุถนอม แววตาคมกริบที่มองมาเต็มไปด้วยความรักและความจริงใจจนประกายระยิบระยับ หัวใจของชมพู่กระตุกวูบ ร่างกายชา
ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ปั้นที่ทำทีเป็นเล่นกับน้องสโนว์อยู่นั้น จู่ๆก็เอียงหน้าเข้าไปใกล้ร่างบางที่นั่งตัวเกร็งอยู่ข้างๆแล้วกระซิบเสียงแผ่วทว่าหนักแน่นให้ได้ยินกันแค่สองคน “เดี๋ยวกลับพร้อมฉันก็ได้” มีนสะดุ้งเล็กน้อย รีบหันขวับมาปฏิเสธทันควัน “มะ...” “ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ” ปั้นแทรกขึ้นมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ สายตาคมกริบที่เคยเล่นสนุกกับหลานเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าใจหาย มีนชะงักไป ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาอย่างระแวดระวัง “แกจะคุยเรื่องอะไร” “ฉันยังไม่อยากคุยตอนนี้...” ปั้นตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสื่อความหมายลึกซึ้ง “อยากคุยส่วนตัว” “…” คำว่า ‘ส่วนตัว’ ทำเอามีนใจเต้นไม่เป็นส่ำ เธอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างลังเล ทว่าปั้นกลับตอกย้ำด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดกว่าเดิม “มันเป็นเรื่องสำคัญ...ที่ฉันต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง” แววตาจริงจังของเขาทำเอามีนหมดทางหนี เธอจำใจต้องพยักหน้ารับช้าๆอย่างจำนน เป็นจังหวะเดียวกับที่ชมพู่ถือถาดใส่แก้วน้ำและขนมของว่างเดินออกมาจากห้องครัวพอดี “มาแล้วๆ รอนานไหม คุยอะไรกันอยู่เหรอสองคนนี้” ชมพู่เอ่ยถามยิ้มๆพลางวางถาดลงบนโต๊ะ
วันต่อมา ภายในห้องครัวสไตล์โมเดิร์น แอสตันในชุดลำลองสบายๆกำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวกำลังง่วนอยู่กับการทำแพนเค้กและเตรียมมื้อเช้าง่ายๆให้กับครอบครัว ไม่นานนัก ชมพู่ที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวในชุดเสื้อยืดสบายๆกับกางเกงขาสั้นก็อุ้มน้องสโนว์ที่เพิ่งตื่นนอนเดินออกมาจากห้องนอน เสียงใสแจ๋วของลูกสาวส่งเสียงอ้อแอ้ออกมาทันทีที่เห็นหน้าผู้เป็นพ่อ “ปะป๊า! หอมๆ…” น้องสโนว์ชี้มือไปทางกระทะแพนเค้กพลางส่งเสียงร้องเรียก แอสตันหันมาส่งยิ้มกว้างให้สองแม่ลูก เขาวางตะหลิวลงแล้วเดินเข้าไปรับตัวลูกสาวมาอุ้มไว้แนบอก หอมแก้มฟอดใหญ่ด้วยความมันเขี้ยว “ตื่นมาก็หิวเลยเหรอครับ เดี๋ยวพ่อทำให้กินอร่อยๆเลยนะ” หลังจากมื้อเช้าอันแสนอบอุ่นผ่านพ้นไป ช่วงบ่ายวันนั้นแอสตันก็พาชมพู่และลูกสาวตัวน้อยออกไปเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำใจกลางเมืองที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดเพื่อหาซื้อของใช้เข้าบ้านเพิ่มเติม น้องสโนว์นั่งอยู่ในรถเข็นเด็กคันสวย ดวงตากลมโตมองโน่นมองนี่ด้วยความตื่นตาตื่นใจ ขณะที่แอสตันและชมพู่เดินเคียงคู่กันไปโดยมือหนากุมมือเรียวบางไว้ตลอดทาง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเรียบง่ายแต่เปี่ยมล้นด้วย
ช่วงเย็น รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทในโรงรถ เสียงฝีเท้าเล็กๆวิ่งตึงตังออกมาจากตัวบ้านอย่างตื่นเต้น ร่างป้อมๆของน้องสโนว์ลูกสาวตัวน้อยวิ่งพุ่งตรงเข้ามาหาผู้เป็นพ่อและแม่ด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ “มาแย้ว! แม่จ๋า! พ่อจ๋า!” เสียงใสแจ๋วตะโกนเรียกเสียงดังลั่นบ้าน ชมพู่ที่เพิ่งก้าวลงจากรถรีบย่อตัวลงอ้าแขนรอรับทันที ร่างป้อมๆของลูกสาวพุ่งเข้าสู่อ้อมอกจนเซถอยหลังไปเล็กน้อย ชมพู่กอดฟัดหอมแก้มซ้ายขวาลูกสาวด้วยความโหยหา “โอ๋...คนเก่งของแม่ คิดถึงแม่ไหมคะเนี่ย...ตัวอ้วนขึ้นหรือเปล่าเนี่ยเรา” น้องสโนว์กอดคอแม่แน่น ซบหน้าลงกับซอกคอพลางส่งเสียงออเซาะ “คิดถึง...แม่จ๋า...” แอสตันที่เดินตามลงมาจากฝั่งคนขับ ยืนมองภาพสองแม่ลูกด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าข้างๆ ก่อนจะอ้าแขนโอบกอดทั้งเมียและลูกสาวเข้ามาไว้ในอ้อมอกเดียวกัน “แล้วไม่คิดถึงพ่อเหรอครับ” แอสตันแกล้งทำเสียงน้อยใจใส่ลูกสาว น้องสโนว์ผละออกจากอ้อมอกแม่ หันมามองหน้าพ่อแล้วชูสองแขนขึ้นร้องเรียก “ปะป๊า! อุ้มๆ!” ก่อนจะโน้มตัวไปหอมแก้มแอสตันฟอดใหญ่ “คิดถึง...ปะป๊า…!” ขณะนั้นเอง คุณพ่อและคุณแม่ของแ
วันต่อมา บนเตียงนอนกว้างทั้งคู่ยังคงนอนกกกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาโดยปราศจากเสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆ ชมพู่นอนคว่ำหน้าหันไปด้านข้าง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอด้วยความอ่อนเพลียจากค่ำคืนที่ผ่านมา แอสตันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อน ชายหนุ่มกระพริบตาปรับโฟกัสเล็กน้อยก่อนจะก้มมองร่างเล็กในอ้อมกอด ความรู้สึกรักและโหยหาพรั่งพรูขึ้นมาในอกจนเขาอดใจไม่ไหว แอสตันขยับตัวลุกขึ้นเล็กน้อยแล้วทาบทับร่างเปลือยเปล่าของตนลงไปบนแผ่นหลังขาวเนียน วงแขนแข็งแรงโอบกอดรั้งเอวบางเข้าหาตัว พร้อมกับพรมจูบซอกคอหอมกรุ่นอย่างหลงใหล มือหนาเลื่อนขึ้นไปกอบกุมเต้านมเต่งตึงแล้วขยำเคล้นคลึงเบาๆ สลับกับหอมแก้มและคลอเคลียอยู่ข้างใบหูและพวงแก้มของเธอไม่ห่าง “อื้อ...” ชมพู่ครางประท้วงในลำคอด้วยความง่วงงุน แต่แอสตันยังไม่หยุด เขายังคงคลอเคลียอยู่ไม่ห่างพร้อมกับเลื่อนมืออีกข้างลงต่ำผ่านหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะแตะสัมผัสลงที่เนินสาวแล้วขยำเบาๆ ปลายนิ้วเรียวแหวกกลีบรักที่ยังคงชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่นแล้วใช้ปลายนิ้วถูไถขึ้นลงช้าๆอย่างหยอกเย้า สัมผัสวาบหวามนั้นทำให้ชมพู่สะดุ้งตื่นเต็มตา เธอกระพริบตาไล่ความง่วงงุนแล้วรีบเลื่อนมือลงไปจับข้อมือของเ







