3 ไม่ใช่ความรัก

ห้องคอนโดหรูของแอสตัน

บรรยากาศภายในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน แอสตันไม่ได้หันมามองหรือเอ่ยปากต้อนรับ เขาวางกล่องข้าวลงบนเคาน์เตอร์อย่างไร้ความใส่ใจ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก

ชมพู่ยืนนิ่งอยู่ที่มุมห้อง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นผสมผสานกับความตื่นตระหนก แม้เธอจะตกลงยอมรับข้อเสนอที่ไร้สถานะ แต่วินาทีที่ประตูห้องปิดลง ความกลัวก็ตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอ

ร่างสูงหันกลับมามองเธอนิ่งๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างเพรียวบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและไร้ซึ่งความเสน่หา มันเป็นสายตาของคนที่กำลังมองหาที่ระบายอารมณ์ชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น

“ถ้าจะเริ่ม...ก็ถอดเสื้อผ้าซะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเรียบๆ ไม่มีความนุ่มนวลหรือถนอมน้ำใจ

ชมพู่สะดุ้งสุดตัว มือเล็กสั่นเทาขณะยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อของตัวเองด้วยความประหม่า แต่เธอก็กลั้นใจทำตามคำสั่งอย่างไร้ข้อโต้แย้ง

เมื่อเสื้อผ้าหลุดร่วงลงพื้น ร่างกายเปลือยเปล่าที่สั่นสะท้านด้วยความเขินอายและตื่นกลัวก็ปรากฏต่อสายตาของเขา

แอสตันสาวเท้าเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนชมพู่ต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ มือหนาตรึงร่างเธอไว้ก่อนจะประกบจูบลงมาอย่างไร้ความอ่อนโยน เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและระบายความอัดอั้นในใจของเขาโดยไม่สนใจว่าเธอจะหายใจทันหรือไม่

ริมฝีปากของชมพู่เจ็บแปลบ รสชาติเค็มปร่าของหยาดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มไม่ได้ทำให้แอสตันหยุดชะงัก เขาดึงรั้งเธอมาร่วมเตียงในห้องนอนที่ไร้แสงไฟประดับ มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาสลัวๆ

ในวินาทีที่ความใกล้ชิดเดินทางมาถึงจุดเปราะบางที่สุด ร่างกายของชมพู่เกร็งเครียดจนสั่นเทิ้ม แอสตันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความไร้เดียงสาและความเกร็งขืนของเธอ ดวงตาคมหรี่ลงมองหน้าหญิงสาวที่กำลังกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด

ด้วยความที่เป็นคนมีระเบียบวินัยในตัวเองและป้องกันปัญหาที่จะตามมา แอสตันจึงผละตัวออกไปหยิบถุงยางอนามัยจากลิ้นชักหัวเตียงขึ้นมาสวมใส่ให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว

เขากลับมาทาบทับร่างกายลงบนตัวเธออีกครั้ง

“จำเอาไว้...นี่ไม่ใช่ความรัก และฉันไม่ได้รักเธอ” แอสตันกระซิบด้วยเสียงทุ้มพร่าชิดริมฝีปากของเธอ ย้ำเตือนสถานะอันเจ็บปวดในความมืดสลัว

ก่อนที่ความเจ็บปวดร้าวรานจะแผ่ซ่านไปทั่วร่างของชมพู่ ความเจ็บปวดที่ยืนยันว่านี่คือครั้งแรกในชีวิตของเธอ ครั้งแรกที่เธอยอมมอบให้ผู้ชายคนนี้ ทั้งร่างกาย หัวใจ และความลับที่ไม่มีวันได้ล่วงรู้ถึงหูใคร

วันต่อมา

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องนอนกว้าง แอสตันลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเฉยชา ร่างสูงขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอย่างไร้ความรู้สึก โดยไม่ได้สนใจร่างระบมของหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างกาย

ชมพู่สะดุ้งตื่นตามมาติดๆ ความปวดร้าวแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เธอกวาดสายตามองแผ่นหลังกว้างของแอสตันที่หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่เงียบๆโดยไม่มีคำพูดหวานหูหรือแม้แต่คำถามไถ่

“ตื่นแล้วก็กลับไปซะ จำกฎของเราให้ดี อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด” เสียงทุ้มเอ่ยสั่งเรียบๆ โดยไม่หันกลับมามอง

“ค่ะ” ชมพู่เม้มริมฝีปากแน่น กลืนก้อนสะอื้นลงคอ เธอก้มเก็บเสื้อผ้าของตัวเองสวมใส่แล้วเดินออกจากห้องพักหรูของแอสตันราวกับเป็นเพียงอากาศธาตุ ไร้สถานะ ไร้ความสำคัญ และมีค่าแค่ในยามที่เขาต้องการเท่านั้น

หลังจากวันนั้น ชมพู่ต้องกลับมาเผชิญหน้ากับโลกภายนอกที่หนักหน่วง เธอกลับมาใช้ชีวิตวนเวียนอยู่กับการเรียนบัญชีปี4ที่ทั้งยากและเครียด ไหนจะต้องรีบวิ่งรอกทำงานพาร์ทไทม์หัวหมุนเพื่อหาเงินมาใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน

และที่หนักหนาที่สุดคือภาระหนี้สินหนึ่งแสนบาท ที่พ่อของเธอไปกู้ยืมมาก่อนตาย ทุกๆสิ้นเดือนชมพู่ต้องแบกรับภาระการผ่อนชำระทั้งต้นทั้งดอกด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของตัวเอง เงินในบัญชีแทบไม่เคยเหลือเก็บ

ในขณะที่เธอต้องดิ้นรนปากกัดตีนถีบเพื่อเอาชีวิตรอด ชีวิตของแอสตันกลับหมุนวนอยู่กับการเริ่มต้นทำงาน และการติดต่อมาหาเธอก็เกิดขึ้นเฉพาะตอนที่เขามีความต้องการเท่านั้น

หลายสัปดาห์ต่อมา

Aston : คืนนี้สี่ทุ่ม มาที่เดิม

ชมพู่มองหน้าจอโทรศัพท์นิ่งๆ หัวใจกระตุกวูบด้วยความเจ็บปวดที่รู้ว่าตัวเองเป็นได้แค่ที่ระบายอารมณ์ แต่สองขากลับตอบรับและเตรียมตัวเดินทางไปหาเขาอย่างไม่ลังเล เพราะลึกๆแล้วเธอก็โหยหาอ้อมกอดของเขา แม้ว่ามันจะเป็นอ้อมกอดที่ไร้หัวใจก็ตาม

คอนโดแอสตัน

ชมพู่ใช้คีย์การ์ดสำรองที่แอสตันเคยโยนให้ไว้เปิดประตูเข้ามาอย่างคุ้นเคย กลิ่นบุหรี่จางๆผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายประจำตัวเขาลอยอบอวลอยู่ในอากาศ

ร่างสูงของแอสตันยืนพิงระเบียงห้องโดยสวมเพียงกางเกงขายาวตัวเดียว แผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้อสมส่วนไหววูบตามจังหวะที่เขากำลังอัดควันเข้าปอด ดวงตาคมกริบเหลือบมองร่างเพรียวบางที่เพิ่งก้าวเข้ามาเงียบๆผ่านเงาสะท้อนบนกระจก

ชมพู่ยืนนิ่งอยู่ที่มุมห้อง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความประหม่าและเจ็บแปลบในอกลึกๆ

แอสตันดับมวนบุหรี่ในที่เขี่ยก่อนจะหันกลับมา ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้อารมณ์ มือหนายื่นออกไปกระชากข้อมือเล็กของเธอให้เข้ามาประชิดตัวโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

หมับ!

“มาสาย” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆแฝงความหงุดหงิดนิดๆ

“ชมพู่...ชมพู่เคลียร์งานพาร์ทไทม์อยู่ค่ะ ขอโทษนะคะพี่แอสตัน” ชมพู่รีบเอ่ยเสียงสั่น พยายามก้มหน้าหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างกดดัน

แอสตันไม่ได้สนใจคำแก้ตัวนั้น นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอสบตาก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาประกบจูบปิดริมฝีปากที่สั่นเทาของเธอทันที เป็นจูบที่ไร้ความอ่อนโยน เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและแรงอารมณ์ที่ถูกกักเก็บไว้

สัมผัสหนักหน่วงถูกถ่ายทอดลงมาท่ามกลางความเงียบงันของห้องชุดหรู ชมพู่หลับตาลงรับความเจ็บปวดและความอัดอั้นเหล่านั้นไว้ ปล่อยให้ร่างกายและจิตใจจมดิ่งลงไปในความสัมพันธ์อันมืดมนที่ซึ่งเธอไม่มีวันได้ครอบครองหัวใจของเขา แต่กลับโหยหาอ้อมกอดนี้จนหมดหัวใจ