ตอนที่7 ตัดปัญหา

หน้าคอนโดP

จิณห์วราเดินทางกลับถึงคอนโดที่พักตอนบ่ายสามโมงครึ่ง หญิงสาวก้าวลงจากรถแท็กซี่และกำลังจะเดินเข้าไปภายในตึกที่พัก เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ลภัสวัฒน์เดินออกจากลิฟต์มาด้วยใบหน้าบึ้งตึงเหมือนมีเรื่องหงุดหงิดมาก ก่อนที่คนทั้งคู่จะเผชิญหน้ากันและกันอีกครั้ง ดวงตาคมดุจ้องมองเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อเธอเลยในเวลานี้

“ไปไหนมา เวลาฉันโทรหาทำไมไม่รู้จักรับสายฮะ! ไม่รู้หรือยังไงว่าฉันยืนกดออดอยู่หน้าห้องนานนับครึ่งชั่วโมงแล้ว ไหนบอกว่าไม่สบาย!” น้ำเสียงเขาดูไม่ค่อยเป็นมิตร เหมือนจะตะคอกใส่หน้าเธอด้วยซ้ำ คนที่ถูกต่อว่ายืนนิ่งและมองจ้องหน้าเขา

“ค่ะ จีน่าไม่สบาย เพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาล ขอโทษที่ไม่ได้รับสายนะคะพอดีปิดเสียงไว้ โทรศัพท์ก็ไม่ได้สั่นเตือน เลยไม่รู้ว่าคุณโทรหา”

ใบหน้าสวยที่ดูซีด เธอไม่ได้ยิ้มแย้มให้กับคนตรงหน้าเหมือนทุกครั้งที่ได้พบเจอกัน ลภัสวัฒน์เข้าใจว่าหญิงสาวยังคงโกรธเขาในเรื่องวันนั้นอยู่ แต่เขาไม่ได้อยากใส่ใจสักเท่าไหร่นักกับเรื่องนั้น ซึ่งมันรบกวนใจเขาอยู่มากเช่นกัน

“ป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาลเลยงั้นสิ เป็นอะไร?”

จิณห์วราไม่ตอบก่อนที่เธอจะเดินผ่านหน้าของเขาไป และตรงไปยังลิฟต์ของคอนโดที่จะนำพาตัวเองขึ้นไปยังห้องพักบนชั้น 10 ขาสูงยาวรีบก้าวเดินตามหลังของหญิงสาวไปติด ๆ เพราะที่มาหาเธอในวันนี้ก็ยังคงอยากพูดคุยเรื่องที่ชวนให้ทะเลาะกันในวันนั้นให้รู้เรื่องอีกครั้ง

“เดินหนีหน้าทำไม ฉันถามทำไมไม่ตอบฮะ?”

เสียงทุ้มถามขึ้น ขณะที่ภายในลิฟต์มีเพียงเขาและเธออยู่ด้วยกันสองต่อสอง หญิงสาวปรายหางตามองหน้าเขาเพียงครู่

“ถึงห้องพักก่อนนะคะแล้วจีน่าจะพูดคุยกับคุณลีโอ ขออยู่นิ่ง ๆ เงียบ ๆ สัก 2-3 นาทีได้ไหม จีน่าเหนื่อย รู้สึกเพลียและยังรู้สึกไม่หายดี”

หญิงสาวขยับตัวให้หลังได้พิงกับผนังลิฟต์ พร้อมหลับตาลงช้า ๆ พยายามขับไล่ทุกความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นในใจทิ้ง เพียงแค่เห็นหน้าเขา เธอก็อยากร้องไห้ แต่เธอจะไม่อ่อนแอให้เขาต้องได้เห็นในเวลานี้

ยังมีเรื่องสำคัญมากกว่าที่เธออยากจะพูดอยากจะคุยกับเขา แม้จะเร็วขึ้นกว่าแพลนที่ตั้งใจเอาไว้ แต่ไม่ว่าจะพูดคุยวันนี้หรือวันพรุ่งนี้ สุดท้ายก็คงต้องได้พูดคุยกันอยู่ดี

ลภัสวัฒน์นิ่งเงียบไม่พูดอะไรอีกเช่นกัน เขาหันหน้าไปมองหญิงสาวที่หลับตานิ่งเงียบอยู่ข้าง ๆ เธอไม่เหมือนเดิม ไม่เหมือนจนชวนให้รู้สึกใจหาย เป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายบึ้งตึงไม่ยิ้มทัก เพราะทุกครั้งที่ได้เห็นหน้าเขา เธอจะยิ้มดีใจและมีความสุขที่สุดเสมอ แต่วันนี้มันกลับไม่ใช่ มีเพียงความตึงเครียด มีเพียงความอึดอัดซึ่งยากที่จะอธิบายได้เหมือนกัน...

ภายในห้องพักของจิณห์วรา หลังจากที่คนทั้งคู่เดินเข้ามาอยู่ภายในห้องรับแขกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อหาน้ำเย็นมาดื่มให้ชื่นใจ แต่เธอไม่ได้สนใจที่จะถามเขาว่าอยากดื่มน้ำเหมือนกันหรือเปล่า ทุกอย่างเปลี่ยนไปไม่เหมือนเคย ทำเอาคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ของห้องครัวถึงกับหงุดหงิดหัวเสียขึ้นอีกครั้ง

"จะเป็นแบบนี้อีกนานไหมฮะ เรียกร้องความสนใจหรือยังไงกัน?"

"ทำไมต้องเรียกร้องความสนใจคะ จีน่าไม่เคยทำตัวแบบนั้น คุณก็รู้"

"แล้วเป็นอะไร โกรธเรื่องวันนั้นอยู่งั้นสิ?"

หญิงสาวมองจ้องหน้า ก่อนจะเดินอ้อมออกจากครัวไปยืนเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง

"เจอหน้าวันนี้ก็ดีค่ะ คุยมันตรงนี้ให้จบ ๆ ไปเลยก็ได้"

ก่อนที่เธอจะเดินไปหยิบของออกจากกระเป๋าสะพายข้างใบใหญ่ ซองสีขาวซองแรกยื่นส่งให้ตรงหน้าเขา

ฝ่ามือหนายื่นไปรับพร้อมกับรีบเปิดออกดู ดวงตาคมอ่านทุกตัวอักษรที่ปรากฏอยู่บนกระดาษใบนั้น ก่อนจะมองจ้องหน้าเธออีกครั้ง

"ใบลาออก? หมายความว่ายังไง?"

"ค่ะ จีน่าจะกลับไปดูแลยายที่บ้าน ไม่ทำงานอยู่กรุงเทพฯ อีกแล้ว และนี่คือสิ่งที่คุณต้องการจะเห็นมากที่สุด"

ใบรับรองแพทย์ถูกยื่นส่งให้ตรงหน้าเขาอีกครั้ง ลภัสวัฒน์ยื่นมือไปรับแล้วรีบเปิดออกดูเป็นครั้งที่สอง

"เธอจะลาออกไปเลี้ยงยาย หรือเธอโกรธที่ฉันบอกให้ไปเอาเด็กออก?"

ดวงตาคมดุจับจ้องอ่านใบรับรองแพทย์จากโรงพยาบาล กวาดสายตาอ่านทุกตัวอักษรเหมือนคนที่มีความสุขมากในเวลานี้ ริมฝีปากหนายกยิ้มอย่างพอใจที่อีกฝ่ายทำตามในสิ่งที่เขาต้องการอย่างไม่ขัดขืน เขาวางกระดาษทั้งสองแผ่นลงบนโต๊ะทานข้าว พร้อมกับกระชากรวบเอวบางเข้ามาแนบชิด จมูกโด่งเป็นสันซุกไซ้ที่ลำคอขาวระหง สูดดมกลิ่นกายที่หอมหวานชวนให้รู้สึกดีมากทุกครั้งเวลาที่ได้อยู่ใกล้ ฝ่ามือหนาลูบไล้หน้าขาเนียนเรียวที่น่าสัมผัส ลูบไล้ไปมาเบา ๆ จนจิณห์วราต้องคว้าจับข้อมือของเขาเอาไว้อย่างเร็ว

"จีน่าเพิ่งไปทำแท้งมานะคะ ร่างกายยังไม่พร้อมกับเรื่องแบบนี้ จีน่าอยากกลับบ้านไปดูแลยาย เพราะยายของจีน่าแก่มากแล้วค่ะ ไม่มีใครคอยดูแล หวังว่าคุณลีโอจะเข้าใจ จีน่าไม่ได้โกรธแต่เข้าใจคุณ จีน่าไม่เหมาะที่จะเป็นทั้งแม่ของลูกหรือว่าเมียของใครหรอกค่ะ"

ใบหน้าหล่อผละออกจากซอกคอของหญิงสาว เขามองจ้องหน้าเธอด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยอีกครั้ง เขารู้สึกไม่พอใจที่อีกฝ่ายต่อต้านและปฏิเสธเขาแบบนี้ แถมยังพูดจาประชดประชัน ทั้งที่เขาคิดมาตลอดว่าเธอเข้าใจกับทุกสถานะที่เป็นอยู่ แต่ดูเหมือนว่าเขาคิดผิดมาตลอดเลยเหมือนกันสินะ ในใจลึก ๆ แล้วจิณห์วราคงหวังสูง ถึงได้ปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อจับเขา แต่อย่างน้อยก็พูดรู้เรื่องและยอมเอาเด็กออก ไม่ต้องให้เกิดมาสร้างปัญหาอะไรให้ในอนาคตต่อจากนี้