Nobela ni ญ.หญิง

“พี่อ่ะพูดมาก อัยไม่อยากคุยแล้วนะ จะไปอาบน้ำแล้วค่ะ” ก่อนจะขยับกายเพื่อที่จะลุกหนีจากที่นอนอย่างที่ปากว่า ธีร์ธัชไม่ปล่อยเวลาผ่านให้ไปนาน เขารีบโน้มตัวเข้าหาเธออีกครั้ง ริมฝีปากสัมผัสประกบแนบชิดกันเต็มไปด้วยความรัก ก่อนที่ทั้งคู่จะเริ่มถลำลึกในความรู้สึกอย่างห้ามใจไม่ไหว เสียงครวญครางเริ่มดังประสานขึ้นอีกครั้ง แต่ในขณะที่ธีร์ธัชกำลังพาอัยวาเข้าใกล้ความสุขขึ้นเรื่อย ๆ อยู่ดี ๆ ก็มีเสียงก๊อกแก๊กที่ประตูดังขึ้นขัดจังหวะ “พี่ธีร์ลูกมา!” “แม่คะ พ่อคะ หนูหิวข้าวแล้ว” เสียงเล็ก ๆ ของลูกสาวที่วิ่งเข้ามาในห้องโดยไม่ทันตั้งตัว ทำเอาทั้งคู่หยุดชะงักด้วยความตกใจ อัยวารีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดตัวเองและเขาเอาไว้ทันที ธีร์ธัชรีบหันหน้าไปยิ้มแบบเขิน ๆ ให้ลูกสาว หนูน้อยอิงฟ้าวิ่งมาใกล้เตียงอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว พอมองเห็นพ่อกับแม่อยู่ในท่าทางที่ไม่ธรรมดา ก็ทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย “พ่อคะ พ่อนอนทับแม่ทำไมคะ?” อัยวาถึงกับอยากมุดเตียงหนี อายลูกน้อยที่ต้องมาเจอภาพแบบนี้เข้า “เอ่อ...พ่อกำลังหยอกเล่นกับแม่อยู่ลูก เดี๋ยวพ่อไปทำเบรคฟาสให้นะครับ” “แม่กับพ่อ ทำไมหน้าแดงจังคะ?” ธีร์ธัชและอัยวาก้มหน้

“อัย…คืนนี้ ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปไหนอีกแล้ว” ฝ่ามือหนาใหญ่ลูบไล้เส้นผมอ่อนนุ่มของเธอเบา ๆ ก่อนจะขยับลงมาที่ใบหน้า ดวงตาของทั้งสองมองจ้องกันอย่างลึกซึ้ง เหมือนไม่มีอะไรบนโลกนี้สำคัญไปกว่าช่วงเวลานี้อีกต่อไปแล้ว อัยวารู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงและอุ่นขึ้นทุกที เธอไม่เคยคิดว่าความรักจะกลับมาหาเธอได้ลึกซึ้งและแนบแน่นขนาดนี้อีกครั้ง ริมฝีปากของธีร์ธัชค่อย ๆ เลื่อนมาจูบที่ริมฝีปากของเธอเบา ๆ ช้า ๆ แต่อบอุ่นสุด ๆ เหมือนทุกจูบบอกเล่าความรู้สึกที่เขาเก็บไว้ในใจมาตลอด อัยวาไม่ถดถอยหนี แต่กลับตอบรับด้วยความนุ่มนวลและปลุกความปรารถนาในกายเขาในเวลาเดียวกัน ใบหน้าทั้งคู่แนบชิดกันมากขึ้นจนสัมผัสกันแทบทุกอณู ฝ่ามือของธีร์ธัชเริ่มสำรวจไปทั่วร่างกายของเธออย่างทะนุถนอม ใบหน้าเรียวเอนลงซบกับซอกคอของเขา กลิ่นตัวของเขายิ่งเร้าอารมณ์ “ฉันรักเธอนะอัย รักมากกว่าที่เคยพูดเมื่อก่อนนี้อีก” เสียงกระซิบเบา ๆ เสียงลมหายใจผสมผสานกันจนกลายเป็นบทเพลงแห่งความรัก อ้อมกอดของผู้ชายที่เธอเคยหวาดกลัว แต่วันนี้กลายเป็นคนที่ทำให้ใจเธอสงบและรู้สึกอบอุ่นมากเหลือเกิน เสื้อผ้าที่สวมใส่ติดกายถูกถอดออกช้า ๆ โดยมีมือของเขาคอย

“หวังว่าเธอจะไม่ปฏิเสธนะอัย ขอให้วันนี้เป็นวันที่เราได้เริ่มต้นใหม่ด้วยกันอย่างจริงจังอีกครั้งเถอะนะ ฉันจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีก จะไม่ทำให้เธอร้องไห้ จะรักเธอให้มากและอยู่ดูแลกันไปจนแก่เฒ่าเหมือนอย่างที่เราเคยฝันเอาไว้” อัยวาพยักหน้ายิ้มทั้งน้ำตา เธอพูดอะไรไม่ออกเลยในเวลานี้ ทำได้เพียงแค่ยื่นมือซ้ายไปให้เขาแทนคำตอบ ธีร์ธัชยิ้มกว้างออกมาด้วยความความดีใจ ก่อนจะรีบหยิบแหวนที่อยู่ในกล่องออกมาอย่างรีบร้อน สวมใส่นิ้วของหญิงสาวด้วยมือที่สั่นเทา ดีใจและตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่แล้วเหมือนกัน แหวนขอแต่งงานที่พอดีกับนิ้วมือเรียวสวย ตอนนี้เขาจับจองเป็นเจ้าของเธอแล้วเรียบร้อย ริมฝีปากหนาจูบซับหลังมือของเธอเบา ๆ ก่อนจะมองจ้องหน้าสบตากันอีกครั้ง “ขอบคุณนะอัย ขอบคุณจริง ๆ” ฝ่ามือของอัยวายกขึ้นลูบสัมผัสแก้มสากเบา ๆ “ขอบคุณนะคะ ที่วันนี้คุณยังเลือกอัยเหมือนกัน” ก่อนที่คนทั้งคู่จะโผเข้ากอดกันและกัน เสียงคลื่นลูกเล็ก ๆ ซัดเข้าฝั่งรัว ๆ ราวกับกำลังปรบมือให้กับช่วงเวลาดี ๆ ของพวกเธอเลย ค่ำคืนของวันเดียวกันตอนนี้หนูน้อยอิงฟ้าหลับฝันดีไปแล้วเรียบร้อย ธีร์ธัชนั่งโอบกอดอัยวาไว้ในอ้อมแขน ความอบ

“อย่าดิ้นสิ นั่งอยู่ตรงนี้เลย ช่วยนั่งอยู่นาน ๆ ด้วย” “ทำไมคะ ทำไมต้องนั่งด้วย อัยไม่ใช่อิงฟ้านะ อายคนอื่นจะแย่ ปล่อยค่ะ ปล่อยเลย” สายตาคมมองไปด้านล่างของหญิงสาวกำลังนั่งทับอยู่ตอนนี้ อัยวารับรู้ได้ทันทีว่ามีบางสิ่งบางอย่างมันไม่ปกติเกิดขึ้น ก่อนที่คนทั้งคู่จะมองสบตากันและกัน “นี่คุณ...” “อืม...นั่นแหละ อย่าเพิ่งไปไหนเลย ช่วยนั่งอยู่ตรงนี้ก่อนเถอะนะอัย”ดวงตาคมมองจ้องหน้า อ้อนวอนขอร้องทำตาปริบ ๆ ให้ช่วยสงสาร “บ้า! คุณบ้าไปแล้วคุณธีร์” “บ้าอะไรล่ะ ใครบอกให้เธอเซ็กซี่ ใครบอกให้สวยน่าเอาขนาดนี้ ฉันอดอยากมานานแล้วไม่รู้หรือไง ฉันเหมือนเสือหิวที่พร้อมจะขย่ำเหยื่อตอนนี้ได้เลยนะอัย” อัยวาแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้ได้เลยในตอนนี้ อับอายและเขินกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเป็นอย่างมาก พยายามที่จะขยับตัวแต่อ้อมแขนเขาก็ยิ่งกอดรัดเธอเอาไว้แน่น “อย่าดิ้น บอกแล้วอย่าเพิ่งดิ้นอยู่เฉย ๆ นิ่ง ๆ ก่อนได้ไหมอัย” “แล้วมันต้องนานแค่ไหนคะ มันถึงจะเลิกเป็นแบบนี้” “เถอะหน่า นั่งอยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวจะพยายามให้มันสงบลง” แล้วเธอจะทำอะไรได้ นอกจากนั่งนิ่ง ๆ ไม่กล้าขยับ ยอมให้เขากอดและใกล้ชิดอย่างไม

อะแฮ่ม! เสียงกระแอมดังขึ้นเบา ๆ ทำให้อัยวาสะดุ้งจนหันไปมองหน้าธีร์ธัชพี่เดินมานั่งลงเคียงข้างกับเธอในเวลานี้ ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มให้ รูปร่างที่ล่ำบึกอวดโฉมให้ทุกคนได้มองเพราะเขาใส่กางเกงว่ายน้ำเพียงแค่ตัวเดียว “นั่งคิดอะไรอยู่ ไปเล่นน้ำด้วยกันไหม ลูกอยากไปเล่นน้ำอีกแล้ว” อัยวารีบส่ายหน้าปฏิเสธ “มันร้อน อัยขอนั่งดูอยู่ตรงนี้ดีกว่าค่ะ แค่นี้ก็เหนียวตัวจะแย่อยู่แล้ว” “ว้า...อุตส่าห์ใส่ชุดบิกินี่สวย ๆ เซ็กซี่ขยี้ใจขนาดนี้ ไม่ได้ใส่มาเล่นน้ำแสดงว่าตั้งใจใส่มายั่วฉันหรือไง?” เพียะ! เสียงฝ่ามือฟาดลงบนแขนเขาอย่างแรง พร้อมกับใบหน้าที่ต้องมองเขาด้วยความเขินอายนั้นอีกครั้ง “โอ้ย! โดนฟาดอีกแล้ว เขินหรือไงแซวแค่นี้เอง” “บ้า มาทะเลก็ต้องใส่บิกินี่ไหมคะ ถึงจะไม่เล่นน้ำแต่มันก็ร้อนไง อัยไม่ได้ใส่มายั่วใครทั้งนั้น” “หึหึ แต่ฉันชอบนะ แม่ของลูกสวย น่ารัก นมเป็นนม หุ่นเหมือนคนไม่เคยมีลูกเลยสักนิด น่าฟัดชะมัดเลย” “คุณธีร์! พูดอะไรคะ ไปเล่นกับลูกเลยนะ อัยอยากอยู่คนเดียว” อัยวารีบหันหน้าหนีไม่กล้ามองสบตากับเขาอีกเลย เพราะคำพูดของเขาทำให้แก้มนวลแดงปลั่งได้ไม่ยากเลยสักนิด ใบหน้าหล่อยื่นเข้าไป

วันนี้ธีร์ธัชชวนอัยวาและลูกสาวไปเที่ยวทะเลด้วยกันเป็นครอบครัวในครั้งแรก ทริปภายในประเทศทะเลแถบอันดามันทางภาคใต้สวยสะกดตาสะกดใจทุกคนอยู่ไม่น้อย สองพ่อลูกกำลังนั่งก่อปราสาททรายช่วยกันอยู่ใต้ต้นหูกวางริมหาด “อิงฟ้า ชอบทะเลที่นี่ไหมครับลูก?” ธีร์ธัชถามขึ้น ขณะช่วยลูกสาวตักทรายใส่แม่พิมพ์รูปสัตว์ต่าง ๆ เด็กหญิงพยักหน้ารับยิ้มแฉ่งให้กับผู้เป็นพ่อในทันที “ชอบมากค่ะพ่อ หนูอยากเล่นน้ำอีกด้วยนะคะ” “เพิ่งขึ้นมาเองนะลูกจะไปเล่นอีกแล้วเหรอ พ่อว่านั่งเล่นทรายตรงนี้ก็ดีแล้วนะครับ” ใบหน้าจิ้มลิ้มพยักหน้าให้กับผู้เป็นพ่ออีกครั้ง “พ่อคะ เมื่อไหร่พ่อกับแม่จะแต่งงานกันคะ?” เป็นคำถามที่ทำให้คนเป็นพ่อยากที่จะตอบคำถามนั้นของลูกสาวนัก เกือบปีที่ผ่านมาแม้จะสนิทสนมกับแม่ของลูกมากก็เถอะ แม้ว่าความสัมพันธ์จะดีวันดีคืน แต่สถานะที่อีกคนมอบให้มันก็ไม่ใกล้กับคำว่าอยากให้เป็นครอบครัวด้วยกันเลย ทุกวันนี้ยังคงทำหน้าที่เพียงพ่อและแม่ของลูกช่วยกันเหมือนเดิมทุกอย่าง อาจจะมีรู้สึกบ้างว่าอัยวาเปิดใจให้เขากว่าเมื่อก่อน เดินจับมือกันได้บ้าง เขานอนค้างที่บ้านเธอบ้าง บางครั้งเธอก็ไปค้างบ้านเขาบ้างก็แค่นั้น ไม่เคยมีสัม

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงสองสาวแย่งกันป้อนน้ำซุปให้คุณแม่ ทำให้คนเป็นพ่อถึงกับต้องกุมขมับอย่างปวดหัวแทน บางทีแค่เรื่องเล็กน้อยแต่ก็ไม่มีใครยอมกันเลยสักนิด "จะแย่งกันทำไมล่ะลูกเอ้ย ให้แม่เขาตักกินเองก็ได้ไหมนั่น" สองสาวหันมามองหน้าพ่อพร้อมเพรียงกันอีกครั้ง "ไม่ค่ะ ลิลลี่อยากป้อน" "ลินลินก็อยากป้อน" "แต่แย่งกันทำแบบนั้น แทนที่คุณแม่เขาจะทานอร่อย กลับต้องปวดหัวแทนล่ะสิไม่ว่า" "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ช่อชอบให้ลูกเอาใจแบบนี้มากกว่า น่ารักดีออกจริงไหมคะ" เธอลูบผมลูกสาวทั้งสองอย่างเอ็นดูนัก ความสุขของเธอในทุก ๆ วันก็มีแค่นี้ ป่วนหน่อยแต่ไม่เคยรู้สึกเบื่อเลยสักครั้งเดียว น้องสาวผู้ก้อปปี้พี่สาวทุกอย่าง เหมือนมีไอดอลที่ต้องเลียนแบบให้ได้ทุกสิ่ง ทำให้บางทีก็เกิดศึกขึ้นจนต้องห้ามทัพอยู่นาน เพราะบางครั้งพี่สาวก็ไม่ชอบให้ทำตาม พูดมาแล้วก็ตลกดีไม่น้อย ไม่เคยคิดว่าชีวิตจะต้องมีความสุขแทบสำลักเช่นนี้ได้ "แม่อิ่มแล้วค่ะ พอแค่นี้ก่อนนะคะลูก" "ก็ได้ค่ะ ลิลลี่ทำอร่อยไหมคะแม่ช่อ ช่วยยายจ๋าปรุงตั้งแต่เช้าโน่นแนะ" "อร่อยค่ะ พี่ลิลลี่เก่งที่สุดเลย ขอบคุณนะคะ" "เมื่อไหร่หลานชายฉันจะมาสักทีนะ อยากเห็นคนหล่อ

วันที่คุณพ่อลูกสามรอคอยก็มาถึง เป็นครั้งแรกที่เขาเคยเข้ามาในห้องคลอด ทำเอาหัวใจเต้นแรงตึกตัก! ตึกตัก! แทบไม่เป็นจังหวะ จะได้เห็นโมเมนต์ที่ลูกคลอดออกมาพร้อมกับหมอและพยาบาลที่ช่วยกันทำคลอดเลย โชคดีที่ไม่ใช่คนกลัวเลือดเลยเข้ามาอยู่เคียงข้างกับภรรยา คอยให้กำลังใจเธอไม่เคยห่างกายได้ ครั้งนี้ช่อฟ้าเลือกจะผ่าคลอด เพราะครั้งแรกตอนที่คลอดลลินเธอรู้สึกเหมือนตัวเองจะไม่มีชีวิตรอดได้อยู่เลี้ยงดูลูก เลยไม่อยากต้องคอยลุ้นว่าลูกจะคลอดได้วันไหนหรือตอนไหน และที่สำคัญไม่ต้องนอนปวดท้องรอคลอดนานหลายชั่วโมง เธอเลือกจะผ่าคลอดตามฤกษ์ที่ตัวเองคิดว่าดี เพราะเชื่อเสมอว่าสิ่งที่คนเป็นแม่และพ่อเลือกให้ลูกย่อมเป็นเวลาที่ดีที่สุด คุณแม่นอนอยู่บนเตียงรอผ่าคลอด ซึ่งคุณพ่อก็นั่งอยู่ข้างบนศีรษะ คอยจูบซับหน้าผากและพูดคุยเป็นเพื่อนอยู่ไม่ได้หยุดพักเลย "ตื่นเต้นไหมคะ?" "มากที่สุด อยากเห็นเจ้าชายของพ่อเต็มทนแล้ว" "อย่าเห่อลูกชายจนลืมสองปริ้นเซสที่บ้านนะคะ คงมีงอนแน่ ๆ" "เคยลืมที่ไหนล่ะที่รัก พี่สาวก็ยังเป็นคนโปรดกันทั้งนั้น แต่คนนี้เป็นลูกชายไง อยากได้มาตั้งนานแล้ว อุตส่าห์ตั้งใจทำ ปั้นมากับมือหวังว่าจะหล่อได้พ่อ" "ห

"เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว ช่อก็รู้ว่าพี่ไม่เคยมีประวัติแบบนั้นเลย พี่รักช่อจะตายอยู่แล้ว ผู้หญิงที่ไหนก็สวยและดีไม่เท่าเมียพี่หรอก" "แล้วทำไมถึงไม่อยากให้ช่อไปทำงานด้วยคะ?" "ก็เพราะว่าพี่กลัวเมียเหนื่อย อยากให้อยู่บ้านเลี้ยงลูกสบาย ๆ เพราะพี่มีแพลนเอาไว้ว่าอยากจะมีลูกเพิ่ม ถ้าลีโอคลอดออกมา พี่ก็จะทำเลโก้ ลาเต้ อีกสักคนสองคน" ทำเอาช่อฟ้าถึงกับต้องใช้มือหยิกเข้าไปที่เอวหนาของสามีอย่างนึกหมั่นไส้ไม่ได้ "โอ้ย ๆ ๆ เจ็บนะช่อ!" "คนนี้ก็ยังไม่คลอดเลยนะคะ นี่ตั้งชื่อไว้รออีกสองคนแล้วเหรอ" "ก็พี่อยากมีครอบครัวใหญ่ ๆ อยากให้ลูกมีเพื่อนเล่นหลาย ๆ คน งานที่บริษัทให้เป็นหน้าที่ของพี่เถอะ ถ้าช่อไปทำงานพี่คงต้องไล่บรรดาผู้ชายออกให้หมด ให้เหลือไว้เฉพาะผู้หญิง" "เอ้า! ทำไมเป็นแบบนั้น?" "ก็พี่ไม่อยากให้พวกผู้ชายมันมองเมียพี่ไง หวงจะตายอยู่แล้ว แค่ไปมหาวิทยาลัยพี่ก็ต้องนั่งทำใจอยู่ตั้งนาน" "ช่อก็ไม่ได้มองใครนะคะ ไม่มีสายตาไว้ไปมองคนอื่นหรอก สามีของช่อแสนดีซะขนาดนี้ น่ารักและแฮนด์ซัมขนาดนี้ ยอมตายอยู่กับคนนี้แค่คนเดียวนี่ล่ะค่ะ" นิ้วมือเรียวบีบแก้มสามีเล่นเบา ๆ นึกมันเขี้ยวเขานักล่ะ "ให้จริงอย่า

วันนี้เป็นวันรับปริญญาของช่อฟ้า แม้ว่าเธอจะแต่งงานมีสามี และตอนนี้กำลังท้องแก่ใกล้คลอด แต่เธอก็โชคดีกับชีวิตมาก ที่สามีอย่างรามิลคิดถึงอนาคต คิดถึงการศึกษา อยากให้เธอมีความรู้ และเป็นหน้าเป็นตาให้กับตัวเธอเอง ช่อฟ้าใช้เวลาเรียนปริญญาตรีสามปีกว่า จนวันนี้เธอสำเร็จการศึกษา ทำให้สามีถึงกับหอบช่อดอกไม้ที่ทำด้วยเงินแบงค์พันมากกว่าหนึ่งแสนบาทมาร่วมแสดงความยินดี พร้อมกับลูกสาวทั้งสองและแม่ยายด้วยอีกหนึ่งคน "ขอแสดงความยินดีกับคุณภรรยาคนเก่งของผมครับ" ของขวัญที่เขาถือมาด้วยไม่ใช่มีแค่ช่อดอกไม้เงินช่อโต แต่ยังมีเป็นชุดเครื่องเพชรที่เขาอยากมอบเป็นของรางวัลให้กับเธออีกด้วย ให้สมกับความขยันและความอดทน แม้ว่าเธอจะวุ่นวายอยู่กับลูก ต้องอุ้มท้องลูกชายเขาอีกคน หญิงสาวก็ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองจนประสบความสำเร็จได้อย่างตอนนี้ เขาไม่ได้ต้องการอะไรมาก แค่ได้ซัพพอร์ต ได้ทำให้ช่อฟ้ามีชีวิตที่ดี มีความสุขร่วมกันในทุก ๆ วันก็มีความสุขมากที่สุดแล้ว "ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่มีคุณ ช่อก็จะไม่มีวันนี้เลย" สองสามีภรรยาโอบกอดกันอีกครั้ง ชายหนุ่มหอมแก้มภรรยาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เกือบสองนาทีกว่าที่คนทั้งคู่จะผละออกห่างจากกัน

รามิลบอกกับรัชชานนท์ เขาทั้งคู่ไม่ได้มีปัญหากับการไปมาหาสู่กันแบบนี้ เพราะตอนนี้รัชชานนท์ก็ต่างมีครอบครัวใหม่ไปแล้วเช่นกัน การไปมาหาสู่เช่นนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่เล็กน้อย ไม่เคยได้เก็บเอามาคิดใส่ใจเลยสักครั้ง อยากให้ลลินรักทุกคนที่มีส่วนร่วมในการทำให้เขาได้เกิดมาเป็นที่รักของคนในบ้านแบบนี้ เขาจะบอกสอนลูกเสมอว่ารัชชานนท์ก็เป็นพ่ออีกคนหนึ่ง ส่วนเขาเป็นพ่อที่มาทีหลังแต่ก็รักลลินมากที่สุดเหมือนกัน ในขวบสองปีแรกของลลิน ช่อฟ้าไม่ได้อนุญาตให้รัชชานนท์ไปหาสู่ได้แบบนี้ เพราะเกรงใจสามีเป็นอย่างมากกลัวว่าเขาจะคิดมากคิดเยอะ แต่กลับกลายเป็นว่าสามีสอนให้เธอเปิดใจให้กว้าง อย่าอคติกับอดีตที่ผ่านมา ถ้าเขาจะคิดเล็กคิดน้อยกับการที่คนเคยแต่งงานกันยังวนเวียนพัวพันกันอยู่ เขาก็คงไม่เลือกลงเอยกับเธออย่างเช่นทุกวันนี้เป็นแน่ "อยู่ทานข้าวด้วยกันไหมครับคุณนนท์" "เกรงใจจังเลยครับ ผมว่าคุณแม่คงไม่อยากให้ผมอยู่ร่วมโต๊ะด้วยนักหรอก" เมื่อนึกถึงนางสมรศรีขึ้นมา รัชชานนท์ก็รู้สึกเกรงใจนางอยู่มาก เพราะไม่ว่ากี่ครั้งที่เขามาที่นี่นางจะไม่ชอบหน้าเขาเลย ถึงจะไม่ขับไล่ไสส่งให้ได้ยิน แต่นางก็ไม่ได้อยากมองหน้าหรือพูดคุยก

การแต่งงานครั้งใหม่ของช่อฟ้า เธอเหมือนซิลเดอเรลล่าที่ถูกเจ้าชายรามิลดูแลประคบประหงมดุจดั่งเจ้าหญิงก็ไม่ปาน จากวันนั้นถึงวันนี้สามปีกว่าแล้ว ที่เธอและเขาอยู่กินฉันสามีภรรยา แม้จะมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันอยู่บ้าง แต่ไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงมาให้กวนใจเลยสักครั้งเดียว รามิลพูดจริงและทำจริงอย่างที่เคยประกาศก้อง ถ้ามีช่อฟ้าเป็นเมียเขาก็จะหยุดเพียงที่เธอ ส่วนมากทะเลาะกันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยที่เกี่ยวกับลูก ๆ และอาหารการกินที่อยากให้เขาต้องใส่ใจกับสุขภาพตัวเองมากกว่าที่เป็นอยู่ ครอบครัวของเธอจากที่มีลูกสาวเพียงแค่สองคน แต่ทว่าตอนนี้กำลังจะถูกเพิ่มเติมมาอีกหนึ่งชีวิต เพราะช่อฟ้าตั้งครรภ์ลูกคนที่สองอายุครรภ์ได้สามสิบสามสัปดาห์เข้าไปแล้ว สมใจว่าที่คุณพ่อลูกสามนัก เพราะคนนี้ที่กำลังนอนดิ้นอยู่ในท้องคือลูกชาย พี่ ๆ ต่างตั้งหน้าตั้งตารอเวลาคลอดออกมาลืมตาดูโลกของเด็กชายกันทั้งนั้น ซึ่งพี่สาวคนโตที่อายุแปดขวบอย่างลิลลี่ก็เป็นคนจัดเตรียมชื่อนี้ไว้ให้กับน้องชายคนเล็กด้วยตัวเองเช่นเคย "ทำไมน้องต้องชื่อลีโอเหรอคะพี่ลิลลี่?" "เพราะคุณพ่อชอบดื่มเบียร์ลีโอ ฮ่า ๆ ๆ ๆ" เสียงหัวเราะของลูกสาวที่พูดคุยอย่างอารม

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป ภายในสวนหลังคฤหาสน์ของครอบครัวจิตติพัฒน์ เสียงหัวเราะของคนที่มาร่วมงานดังสลับกับเสียงเพลงแจ๊สหวาน ๆ ที่เล่นคลออยู่ในงานเลี้ยงเล็ก ๆ ซึ่งจัดขึ้นอย่างอบอุ่นในวันนี้ โต๊ะยาวถูกประดับด้วยดอกไม้โทนสีขาวและสีฟ้าอ่อน สื่อถึงความสุขและการเริ่มต้นใหม่ของชีวิตเล็ก ๆ ที่กำลังจะลืมตามาดูโลก บนโต๊ะตรงกลางมีเค้กสามชั้นซึ่งตกแต่งด้วยตุ๊กตาคู่เจ้าบ่าวเจ้าสาว และเด็กทารกตัวจิ๋วที่วางอยู่ระหว่างกลาง สัญลักษณ์ของครอบครัวที่กลับมาเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง วันนี้ยาหยีสวมเดรสสีครีมที่ออกแบบให้รองรับหน้าท้องของคุณแม่ตั้งครรภ์ได้อย่างสวยงาม เธอยืนยิ้มกว้าง และมองไปรอบ ๆ สวนที่วันนี้ถูกจัดให้เป็นทั้งงานแต่งเล็ก ๆ ซ้ำอีกครั้ง รวมทั้งงานเบบี้ชาวเวอร์ เป็นการเฉลิมฉลองเพื่อต้อนรับเจ้าตัวน้อยของพวกเขา ทิวายืนอยู่ข้าง ๆ เขามองภรรยาด้วยสายตาที่ทั้งรักทั้งหวง “พร้อมไหมครับเจ้าสาวของพี่” เขาก้มลงกระซิบเบา ๆ ข้างหู "งานวันนี้มันเกิดขึ้นเพราะความรักและความเต็มใจของเราสองคนใช่ไหมคะ?" “ใช่ครับ และพี่ก็อยากจัดงานแต่งกับหยีทุกปีเลย" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มขี้เล่นเหมือนเดิม ก่อนจะจับมือเรียวเอาไว้

รถคันหรูแล่นผ่านรั้วบ้านหลังใหญ่เข้ามา จนมาจอดสนิทที่โรงจอดรถ บ้านที่เขาคุ้นเคย บ้านที่เขาเคยเดินเข้ามาสารภาพบาปเรื่องรังแกยาหยีในวันที่เมามายและขอเธอแต่งงาน จนกระทั่งวันที่เขาทำให้เธอร้องไห้หนัก ๆ บ้านนี้ก็ไม่เคยเปิดประตูต้อนรับเขาอีกเลย แต่วันนี้เขากลับมาอย่างภาคภูมิใจอีกครั้ง รุ่งทิวาเดินออกมาจากบ้านเพื่อมารอรับลูกสาว นางยิ้มหวานทักทายลูกสาวและลูกเขยด้วยความเป็นมิตรเหมือนเคย “กลับมากันแล้วเหรอลูก” “ค่ะ แม่” ยาหยีตอบ ก่อนจะก้าวเข้าไปกอดแม่แน่น ๆ อย่างคิดถึง ทั้งที่เธอไม่ได้กลับมาบ้านแค่คืนเดียวเท่านั้น "สวัสดีครับคุณแม่" ทิวายกมือขึ้นไหว้ทำความเคารพอย่างนอบน้อม "ไหว้พระเถอะตาทิ ไปนอนคอนโดมาคงหลับฝันดีสินะ หน้าตาดูสดชื่นกันทั้งคู่เลย" "ก็ดีค่ะแม่ ได้พูดคุย ได้ปลดล็อกอะไรในใจหลาย ๆ อย่าง หยีกับพี่ทิเข้าใจกันดีแล้วนะคะ เราจะกลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม" "ถ้าลูกคิดว่าดีแม่ก็ว่าดีจ้ะ ปะ เราเข้าบ้านกันได้แล้ว ทานข้าวเช้ากันมาหรือยัง" "เรียบร้อยแล้วค่ะ แล้วพ่อล่ะคะแม่?" "รออยู่ข้างในน่ะ ปะ ตาทิ เข้าบ้านกันลูก" นางหันไปยิ้มให้กับลูกเขยอีกครั้ง "เดี๋ยวผมต้องเอาของหลังรถเข้าไ

"พี่ทิ หยีเจ็บ อื้อ..." "เดี๋ยวก็หายนะที่รัก เราจะไปช้า ๆ มันรู้สึกดีมากเลยหยี คิดถึงหยีที่สุดเลย" จุดเชื่อมต่อค่อย ๆ ขยับเข้าออกช้า ๆ ยิ่งสร้างความเสียวซ่านให้กับคนทั้งคู่ เสียงครวญครางเริ่มดังขึ้น เสียงเนี้อกระทบเนื้อเริ่มไต่ระดับขึ้นตามความปรารถนาของร่างกายที่กำลังนำพา ร่างหนาโยกกายเข้าออกซ้ำ ๆ ยิ่งคนในอ้อมกอดครวญครางมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเร่งเร้าตามให้ทันเธอ ก่อนที่จะจบลงด้วยเสียงหอบกระเส่าของคุณแม่ตั้งครรภ์ และเสียงคำรามอย่างสุขสมของเขาที่ตามมาติด ๆ ทิวากอดร่างของเธอเอาไว้แน่น ใบหน้าหล่อซบลงบนแผ่นหลังของหญิงสาวอย่างหมดแรงไม่ต่างกัน ริมฝีปากหนาพรมจูบแผ่นหลังขาวเนียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงหัวใจยังคงเต้นตึกตักแทบจับจังหวะไม่ได้ นานนับสองนาทีกว่าที่ทุกอย่างจะกลับคืนสู่สภาพเดิม "มันดีใช่ไหมหยี?" เสียงทุ้มถามขึ้นเบา ๆ มือหนายังลูบไล้หน้าท้องที่นูนเด่นไปมาอยู่เช่นเดิม "ดีค่ะ แต่เหนื่อยจังเลย ลูกจะเป็นไงบ้างนะ เมื้อกี้พี่ทิทำรุนแรงเกินไปไหมคะ?" ฝ่ามือเรียวลูบหลังมือของเขาไปมาเบา ๆ "ท่าเบสิกแล้วนะหยี ไม่แรงเกินไปหรอก ลูกคงรับรู้ว่าพ่อคิดถึงแม่มากแค่ไหน ก็หยีนั่นแหละทำให้พี่แทบคลั่งจ

ทิวาใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานมาก และนานพอที่จะเดินออกมาแล้วเห็นยาหยีนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงแล้วในเวลานี้ ร่างสูงเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงฝั่งที่เธอกำลังนอนหลับ เขามองจ้องหน้าผู้หญิงที่ได้ขึ้นชื่อว่าภรรยาและแม่ของลูกด้วยความเอ็นดู เขาไม่เคยได้มองเธอใกล้ ๆ แบบนี้เลยสักครั้ง ทั้งที่มีโอกาสได้ทำมาตลอด เขาไม่เคยรู้สึกว่าหัวใจจะมีเพียงแค่เธออย่างที่เป็นอยู่ในเวลานี้เลยด้วยซ้ำ แต่พอมาวันนี้เขาอยากมีเธอในชีวิต อยากอยู่ใกล้เธอ อยากสร้างครอบครัวที่มีความสุขไปด้วยกันตลอดจนแก่เฒ่า เตียงนอนอีกฝั่งยุบยวบลง ทำให้คนที่เผลอหลับถึงกับงัวเงียลืมตาขึ้นอีกครั้ง ร่างสูงที่เปลือยเปล่าขยับเข้ามานอนลงใกล้ ๆ แทบจะเรียกได้ว่าเหมือนเขาจะสิงร่างเธอแล้วในตอนนี้ "พี่ทิ จะขยับมานอนใกล้อะไรขนาดนั้นคะ? แล้วทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าเนี่ย หยีจะบ้าตาย" เสียงบ่นต่อว่าเขาก็ดังขึ้น แต่คนที่นอนตะแคงอยู่ข้างกายกลับไม่สนใจอะไรแล้วในเวลานี้ อ้อมแขนแข็งแรงพาดทับไปบนเอวหนาของคุณแม่ตั้งครรภ์ ก่อนจะดึงเข้ามากอดแน่น ๆ "ปกติก็นอนแบบนี้ ไม่ชอบใส่เสื้อผ้านอน เธอไม่รู้หรือยังไงหยี" "จะรู้ได้ยังไงคะ ก็ไม่เคยได้นอนด้วยสักครั้ง เตียง

หลังจากอาบน้ำไปนานกว่าครึ่งชั่วโมง ยาหยีเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูพันกายไว้ และมีผ้าผืนเล็กคลุมไหล่อีกหนึ่งผืน กลิ่นแชมพูหอมอ่อน ๆ ลอยปะปนมาในอากาศ เธอเห็นทิวายืนเลือกเสื้อยืดตัวใหญ่อยู่ เหมือนกำลังตั้งใจเลือกตัวที่ดีที่สุดให้เธอได้ใส่ก็ไม่ปาน “ได้เสื้อยังคะ?” “ได้แล้วครับ ตัวนี้นุ่มสุดเลยนะ รับรองใส่แล้วนอนหลับสบาย” ยาหยีหัวเราะขึ้นเบา ๆ กับคำพูดนั้น ก่อนจะรับเสื้อมาเปลี่ยน ทิวามองภาพนั้นเงียบ ๆ ความคุ้นเคยที่หายไปหลายเดือนมันกลับมาชัดเจนจนใจเขาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เขาไม่เคยได้สนใจ ไม่เคยเห็นเธอในสภาพที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จแบบนี้ เขาและเธอพลาดอะไรหลาย ๆ อย่างที่ควรจะได้ทำร่วมกันมานานมากเหลือเกิน “พี่ทิ มองอะไรคะ?” “มองเมียครับ เมียสวย กลัวจะหายไปอีกน่ะ” เขาตอบยิ้ม ๆ ไม่เคยมีความสุขแบบนี้มานานมากแล้ว ยาหยีชะงัก มือที่กำลังชโลมครีมทาผิวหยุดนิ่งลง เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาเล็กน้อย “พี่พูดเหมือนหยีจะไปไหนได้อย่างนั้นแหละ” “หยีไปตั้งหลายเดือนแหละ เพิ่งจะได้กลับมาวันนี้เองนะ” ทิวาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ก่อนจะยื่นมือมาสัมผัสแก้มเธออย่างแผ่วเบา “ไม่ได้อยากให้หยีอยู่เพราะลูกนะ แ

"ไม่ได้อยู่นาน ห้องทำความสะอาดไว้หรือเปล่าก็ไม่รู้ หยีแพ้ฝุ่นนะคะ ถ้าฝุ่นเยอะคงนอนไม่ได้" "มีแม่บ้านมาทำความสะอาดวันเว้นวันนั่นแหละหยี ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนั้นหรอก ไปอาบน้ำให้สบายตัวไหม เดี๋ยวจะไปหาเสื้อมาให้เปลี่ยน" "เดี๋ยวขอโทรไปบอกพ่อกับแม่ก่อนนะคะ กลัวที่บ้านจะเป็นห่วง ไม่รู้ว่าพ่อแม่จะโอเคไหมที่หยีตัดสินใจแบบนี้" ฝ่ามือหนาของทิวายกขึ้นลูบแก้มนวลนั้นอีกครั้ง ก่อนจะก้มลงจุมพิตริมฝีปากอวบอิ่มเบา ๆ "พ่อตาแม่ยายใจดี พวกท่านจะดีใจมากถ้าเราได้กลับมาเป็นครอบครัวกันอีกครั้ง พ่อหยีอาจจะยังโกรธอยู่ แต่ฉันตั้งใจไว้แล้ว วันพรุ่งนี้จะไปหาพวกท่านที่บ้าน หยีโทรหาพ่อกับแม่เถอะ" ยาหยีหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา เธอไม่ได้โทรไปอย่างที่ควรจะเป็น แต่เลือกที่จะกดส่งข้อความไปหาแม่เพื่อบอกเล่าว่าคืนนี้จะไม่กลับ จะค้างอยู่กับทิวาที่คอนโด ไม่ต้องเป็นห่วง เธอปลอดภัยดี "เรียบร้อยแล้วค่ะ เดี๋ยวหยีไปอาบน้ำก่อนนะคะ ไปหาเสื้อมาให้เปลี่ยนด้วยล่ะ" ยาหยีลุกขึ้นยืนช้า ๆ ก่อนจะเดินอุ้ยอ้ายเข้าไปภายในห้องนอนของตัวเองที่เคยอยู่อาศัยเมื่อหลายเดือนก่อน ทิวาก็เดินตามหลังหญิงสาวไปติด ๆ เข้าไปภายในห้องนอนเ