ตอนที่4

ภาพความทรงจำยังติดตรึงไม่เคยลืมแม้ว่าเวลาจะผ่านมาเนิ่นนานจนถึงสิบเจ็ดปี หลังจากที่เขาหนีกลับไปยังสำนักของอาจารย์ฉงผ่านไปได้เพียงหนึ่งปี เขาก็ออกสืบหาเจ้าของหยกพู่จนรู้ว่าเป็นบุตรของท่านเสนาลู่ ผู้ที่จัดการทุกอย่างภายในราชสำนักเขาพยายามจะเข้าพบแต่ไม่สามารถ เนื่องด้วยในจวนหลังใหญ่คุ้มกันแน่นหนา หลังจากนั้นเรื่อยมาเขาจึงได้ลอบตามดูลู่ฟ่านเสวียนเป็นประจำ ด้วยหวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะทำความรู้จักในนามของ เหวินจื่อหลง ดูทีแล้วเขาทั้งคู่คงยากจะสานสัมพันธ์ต่อกันอย่าว่าแต่เป็นสหายเลย แม้กระทั่งพูดคุยยังยากยิ่งนัก เหมือนชะตาฟ้าลิขิตให้เขาได้เจอคนผู้นี้โดยบังเอิญ มิมีผู้ล่วงรู้ว่าเขามีจิตปฏิพัทธ์ต่อใต้เท้าลู่ มีเพียงปู้เฉินที่คอยส่งข่าวเกี่ยวกับลู่ฟ่านเสวียนมิเคยขาดยามที่เขาเก็บตัวฝึกฝนเพื่อให้ตนเองแข็งแกร่งทั้งบู้และบุ๋น เขาเพ่งมองร่างบางที่นอนหงายด้วยท่าทางสบายแล้วอดใจไม่ไหว ประทับรอยสีกุหลาบเล็กๆ ตรงแอ่งลำคอเพื่อเป็นที่ระลึก

"คิดถึงมากเจ้ารู้หรือไม่ ดวงใจของข้า"ต่อให้เวลาล่วงเลยไปนานแค่ไหน ความรักใคร่ผูกพันฝ่ายเดียวของเขาต่อฟ่านเสวียนมิได้ลดน้อยลงเลยสักนิด กลับยิ่งทวีมากขึ้นจนล้นอก ครั้งแรกที่คิดการไว้คือเขาจะปลอมเป็นพ่อค้าวาณิชค้าขายเกี่ยวกับเครื่องเขียนในเมืองหลวง ด้วยรู้ดีว่าคนที่นอนอยู่เป็นคนชื่นชอบการเขียนเป็นที่ยิ่ง ดังนั้นตามที่คาดการณ์เอาไว้เขาต้องได้ใกล้ชิดแลกเปลี่ยนความรู้ต่อกันเป็นแน่และจะค่อยๆทำทีมอบของถูกใจให้เป็นกลายเป็นสหายสนิทในที่สุด ดูทีแล้วเขาคงจะได้เข้าใกล้ก่อนเวลา เขาค่อยล้มตัวลงนอนข้างๆ สูดกลิ่นหอมอ่อนจากคนใกล้ตัว ท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามทอดลงกอดเอวบางเอาไว้รั้งให้ชิดกับอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขา ใบหน้าคมเข้มก้มลงสูดดมกลิ่นหอมจากกลุ่มผมสีดำที่มวยมัดเอาไว้หลวมๆ

"ไม่รู้ว่าเจ้าจำวันที่เจ้าให้หมั่นโถวข้าได้หรือไม่ วันนั้นข้าล้วนแต่สิ้นหวัง ไม่คิดจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้วเมื่อกลับไปเห็นสภาพจวนของตนเอง แต่กลับเป็นเจ้าและรอยยิ้มกว้างขวางของเจ้าที่ทำให้ข้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อ และจุดมุ่งหมายเดียวของข้าคือเจ้า"เขาพึมพำกับกลุ่มผม มือที่สอดเข้าไปใต้คอของฟ่ายเสวียนเกลี่ยเบาๆ ตรงปรางแก้มนวล

"ตกใจหรือไม่ เหน็ดเหนื่อยหรือไม่ อดทนอีกนิด แต่ครั้งนี้ข้าว่าเจ้าคงต้องทนถูกตำหนิจากทรราชผู้นั้นเป็นแน่ หากจอมโจรจวิ้นจื่อหลงจับได้ง่ายดายแล้วเขาจะมีฉายาจอมโจรไร้ใจได้อย่างไรกัน"เขายิ้มน้อยๆ ให้กับใบหน้าเรียว จรดจมูกโด่งของตนเองเข้ากับแก้มนุ่ม แล้วหลับตาลงช้าๆ ด้วยรอยยิ้มที่มีไว้สำหรับคนนี้ผู้เดียวเท่านั้น

"นายท่านขอรับ"น้ำเสียงกระซิบแผ่วดังอยู่ด้านนอกผ้าม่านทำให้เขาลืมตาตื่นทันที

"บัดนี้ยามอิ๋นแล้วขอรับ และควันสลบที่ให้คุณชายลู่กำลังจะสิ้นฤทธิ์"

"อืมข้ารู้แล้วขอบใจเจ้ามาก สายของเรารายงานสิ่งใดเพิ่มขึ้นหรือไม่"เขาขยับตัวลุกขึ้นรับเสื้อตัวนอกที่ปู้เฉินยื่นส่งให้เข้าสวมจนเรียบร้อย ก่อนจะลุกขึ้นมาจัดผ้าห่มคลุมให้คนที่ยังนอนหลับอยู่ด้วยความนุ่มนวล ก้มลงจรดริมฝีปากบนหน้าผากนูนสวยนั่นแผ่วเบา

"เจอกันยามเฉิน"เมื่อดูแลอีกฝ่ายให้เรียบร้อยจึงพยักหน้าให้ปู้เฉินออกตามไปในประตูลับ

"จัดเตรียมข้าวปลาอาหารอย่าได้ขาด หาทางก่อเรื่องจนขุนพลฉั่วต้องรั้งฟ่านเสวียนเอาไว้ที่โรงเตี้ยม อย่าให้ออกไปเผชิญอันตรายด้านนอก"เขาสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะโผล่ตนเองไปยังห้องนอนของตน มีคนสองคนยืนรอเพื่อรายงานข่าวให้เขารู้ เมื่อเห็นเขาจึงรีบประสานมือขึ้นคารวะ

"นายท่าน"

"มีเรื่องด่วนหรือ"

"ตอนนี้ขุนพลฉั่วกำลังวางแผนกับกองทหารเรื่องข่าวของจวิ้นจื่อหลงที่ปล้นสะดมกลุ่มพ่อค้าที่ท้ายเมืองขอรับ"

"อืม ล่อพวกเขาออกไปที่ซินเจียงระวังอย่าให้เดือดร้อนถึงชาวบ้านเด็ดขาด จงทำด้วยความระมัดระวัง"ระหว่างที่สั่งการ เสียงเคาะประตูร้อนรนดังขึ้น

"เข้ามา"

"เถ้าแก่ขอรับ ท่านขุนพลต้องการพบตัวท่าน"คนของเขารายงานเช่นนี้แสดงว่ามีคนแปลกหน้าอยู่ใกล้ๆ หรือมิเช่นก็ตามมาอยู่ด้านหลังเป็นแน่ เขาพยักหน้าเพียงครั้งเป็นสัญญาณให้คนหลบไปพวกเขายกเว้นปู้เฉินเร้นกายหายไปในห้องลับอีกครั้ง ขุนพลฉั่วที่เข้ามาด้านในห้องของเขาค่อยกวาดสายตาสำรวจภายในด้วยสายตาคมกริบ

"นับว่าเถ้าแก่มีรสนิยมจริงๆ ขอพวกนี้ล้วนแต่เป็นบทกวีของผู้มีชื่อเสียงทั้งนั้น"

"กล่าวชมเกินไปแล้วขอรับใต้เท้า ข้าเป็นผู้ชื่นชอบการอ่านเขียนและพอจะมีเบี้ยเพียงพอที่จะซื้อหาพวกมันมาไว้ในครอบครองเท่านั้น"

"อืม นี่ถ้าหากใต้เท้าลู่มาเห็นต้องถูกใจเป็นแน่ อ้อจริงสิ ข้าเข้ามาหาท่านเพราะมีเรื่องขอร้อง"

"เกรงใจเกินไปแล้วขอรับ ข้าเป็นเจ้าของกิจการย่อมต้องทำตามความต้องการของลูกค้า ขอเพียงท่านกล่าวมาหากมิเกินกำลัง ข้าล้วนทำให้ตามประสงค์"เขาค้อมกายลงเล็กน้อย

"ข้าจะต้องออกไปจัดการเรื่องบางอย่าง เกรงว่าจะนำใต้เท้าลู่เป็นด้วยแล้วจะเป็นการลำบากต่อตัวเขาเอง ดังนั้นข้าจึงขอให้ท่านหาทางรั้งเขาเอาไว้ แต่เมื่อมาเห็นในห้องของท่านข้าคิดว่าพวกเรามิต้องลำบากแต่งเรื่องราวแล้ว"

"เป็นเช่นนั้น เป็นเช่นนั้น เรื่องมิได้เหลือบ่ากว่าแรง ท่านขุนพลอย่าได้เกรงใจไป ข้าน้อยยินดีขอรับ"

"อ่าเช่นนั้นข้าก็เบาใจ เอาล่ะเรื่องที่ข้าพูดคุยก็จบแล้ว รบกวนเถ้าแก่ช่วยให้คนตระเตรียมอาหารได้หรือไม่ พวกเรายังต้องเดินทางไปไกลพอสมควร ให้ท่านเตรียมอาหารเพื่อห่อไปกินระหว่างทางด้วย"