ตอนที่5

"ลำบากพวกท่านจริงๆ ขอให้งานที่ไปทำสำเร็จโดยไวนะขอรับ ปู้เฉินๆ เจ้าไปบอกพ่อครัวให้เร่งหน่อยเถอะไปๆๆๆ "เขาโบกมือไล่คนสนิทให้ออกไปสั่งพ่อครัว จากนั้นก็ผายมือเชื้อเชิญให้ขุนพลฉั่วออกไป

"เชิญใต้เท้า"ระหว่างทางเดินขุนพลฉั่วหาได้นิ่งเฉยไม่ สายตาล้วนแต่สำรวจทุกอย่างตามทางเดิน เมื่อคืนเขามาด้วยเร่งรีบและเกิดเรื่องจนมิทันสังเกต แต่พอเช้าแล้วก็มองเห็นภายในโรงเตี้ยมแห่งนี้ ล้วนตกแต่งด้วยรสนิยมดีเยี่ยมและของตกแต่งล้วนแต่มีราคาทั้งสิ้น

"เถ้าแก่คงจะมีกิจการหลากหลายเป็นแน่ ดูทีของเหล่านี้ล้วนมีราคาทั้งสิ้น"

"กล่าวชมข้าเกินไปแล้วขอรับ บ้านข้านั้นมีกิจการหลายอย่างจริงๆ ทั้งโรงเตี้ยม ภัตคาร ผ้าไหม ข้าวสารร้านตั๋วแลกเงินและเครื่องเขียนน่ะขอรับ"

"อ้อ นับว่าเป็นคหบดีที่มั่งคั่งทีเดียว"

"ไม่มาก ไม่มาก พวกบ้านข้าล้วนแต่ทำงานหนักตั้งแต่บรรพบุรุษจนถึงรุ่นข้าจึงต้องรักษาทรัพย์สินเอาไว้เพื่อตกสู่ลูกหลานของตระกูล"

"ดูท่านยังหนุ่มยังแน่น เหตุใดจึงมิเห็นฮูหยินของท่านเลย"

"อ่าเรื่องนี้ นับว่าข้าด้อยวาสนาแล้วขอรับ ข้ายังมิเจอหญิงใดที่ถูกชะตา จึงทอดเวลาออกไปมิเร่งรีบ"

"น่าแปลกคิดแปลกดีจริงๆ ความคิดของเจ้านั้นช่างเหมือนกับท่านเสนาลู่เสียจริงๆ แต่ท่านผู้นั้นคงมิอาจจะรอดพ้นพระราชทานงานแต่งหลังจากปราบจอมโจรนี้เป็นแน่"

"อ้อ! ใต้เท้าลู่ก็ยังมิได้มีฟูเหรินหรือขอรับ"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า คนหนุ่มมักเห็นหน้าที่การงานดีกว่าสตรี ดังนั้นจึงมีคนโสดมากมายในเมืองหลวง เจ้าอย่าได้ตื่นตระหนกไป"

"เป็นเช่นนั้น เป็นเช่นนั้น"สิ่งที่ปากพูดหาได้ตรงกับในใจไม่ หากฟ่านเสวียนทำการสำเร็จคงได้รับพระราชทานเจ้าสาวให้เป็นแน่ เขาจะต้องหาทางขัดขวาง ทุกวันนี้ที่ไม่มีแม่สื่อเข้าไปเสนอสาวงามให้กับลู่ฟ่านเสวียนนั้นล้วนเป็นเพราะอิทธิพลมืดและข่มขู่ของเขาทั้งสิ้น แล้วผู้ที่มีอำนาจล้นฟ้าต้องประสงค์เขาจะขัดขวางได้อย่างไร มิรู้ตัวสักนิดว่าตนเองจิตใจเลื่อนลอยไปถึงไหน รู้ตัวอีกครั้งเมื่อมีคนเอ่ยทักก่อนจะลงไปยังห้องโถงด้านล่าง

"เถ้าแก่ เจอเจ้าแล้ว"ใบหน้าเรียวงามแย้มยิ้มจนทำให้ดูระเบียงกว้างนี้สว่างไสวไปด้วยแสงเจิดจ้าของดวงอาทิตย์

"ใต้เท้าลู่"เขาก้มลงเล็กน้อยเพื่อทักทาย ต่างกับขุนพลฉั่วที่ปราดเข้าไปจนใกล้แล้วใช้นิ้วเขี่ยสาบคอเสื้อของคนตัวบางออกเล็กน้อย

"ห้องของท่านเสนามีแมลงหรือ เจ็บหรือไม่ เถ้าแก่ หรือห้องท่านสกปรกเกินไป"ขุนพลฉั่วมองแผลแล้วหันกลับมาถามเขา

"ไม่ ไม่ เป็นไปไม่ได้ ห้องของใต้เท้าลู่นั้นเป็นห้องที่ดีที่สุดเหมือนห้องของท่านขุนพล ดังนั้นย่อมไม่มีสิ่งสกปรกใดๆ ทั้งสิ้น

"แต่รอยนี้"

"อ่า ขอข้าดูหน่อยได้หรือไม่ขอรับ"เขาขยับเข้าไปใกล้เพื่อดูรอยสีกุหลาบที่เขาแอบประทับไว้เมื่อคืนแล้วแสร้งทำสีหน้าตื่นตระหนก

"หรือจะเป็นแมลง ข้าขอโทษพวกท่านจริงๆ ข้าจะสั่งกำชับคนให้ตรวจตราทำความสะอาดให้เรียบร้อยขอรับ ถ้าอย่างไรเมื่อทานอาหารเสร็จแล้ว หากมิรังเกียจขอเชิญใต้เท้าลู่เข้าไปในห้องทำงานของข้าก่อนดีหรือไม่ อย่างน้อยก็มีหนังสือให้ท่านอ่านแก้เหงาได้บ้าง"เขาเสนอความคิดเห็น

"ดีๆ ส่วนเรื่องรอยที่คอนี่ ข้าไม่เจ็บปวดหรือคันแม้แต่น้อย เมื่อวานข้าเองก็จำไม่ได้ว่าอาบน้ำเสร็จแล้วเข้านอนตอนไหน อาจเป็นเพราะเหนื่อยเกินไปน่ะ พวกเจ้าอย่าได้วิตกไปเลย"ปู้เฉินเดินเข้ามารายงานว่า อาหารที่เตรียมไว้พร้อมแล้ว เขาจึงเชิญทุกคนลงไปที่โต๊ะด้านล่าง เขากลับไปที่โต๊ะทำงานอีกครั้งปล่อยให้ขุนพลฉั่วปรึกษาเรื่องการเดินทางกันเอง โดยหารู้ไม่ว่าคนของเขาที่เป็นเสี่ยวเอ้อร์กำลังทำความสะอาดโต๊ะทั้งหลายลอบแอบฟังการวางแผนเอาไว้อยู่แล้ว

"เป็นหน้าที่ขอข้าจะต้องไปกับพวกท่านแล้วข้าจะทิ้งหน้าที่ได้อย่างไรกัน"ฟ่านเสวียนเอ่ยขัดขึ้นทันทีที่ได้ยินแผนการ

"แต่การเดินทางหาได้ราบรื่นไม่ ข้ามีความคิดว่าท่านรอฟังข่าวที่นี่จะดีกว่า"

"เป็นไปได้อย่างไรกัน แล้วข้าจะกราบเรียนฝ่าบาทว่าอย่างไร ในเมื่อให้ข้ามาพักอยู่แต่ในโรงเตี้ยมนี่เท่านั้น"

"ใต้เท้าลู่ หนทางข้างหน้านั้นลำบากยิ่ง หากท่านเกิดเรื่องราวขึ้น ข้าและเหล่าทหารคงรักษาหัวเอาไว้บนบ่าไม่ได้แล้ว ขอให้เห็นแก่พวกเราด้วยเถอะ"ขุนพลฉั่วกล่าวด้วยน้ำเสียงลำบากใจ ฟ่านเสวียนหาใช่คนดื้อดึงเมื่อคิดถ้วนถี่แล้วก็จำพยักหน้ายอมรับ

"ก็ได้ เช่นนั้นเจ้ากลับมาต้องรายงานทุกอย่างจนละเอียด"

"แน่นอน เรื่องนั้นข้าย่อมไม่ปิดบัง ท่านพักอยู่ที่นี่ด้วยความสบายใจเถอะขอรับ"ขุนพลฉั่วพอยิ้มได้เมื่อเห็นว่าฟ่านเสวียนไม่เอาแต่ใจ ปล่อยให้พวกเขาออกไปตามหาจอมโจรชั่วช้านั้นโดยไม่ต้องคำนึงถึงความปลอดภัย