บทที่ 1 เสน่หาค่ำคืนนั้น

อากาศหนาวจัดในช่วงปลายเดือนธันวาคม ทำให้คนขี้หนาวเช่นภัททิรามักจะเลือกเก็บตัวอยู่แต่ในห้องเสียส่วนใหญ่ ถึงแม้ว่าเธอจะอาศัยอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมปิดสนิทบนอาคารสูงเสียดฟ้า อีกทั้งยังไม่ได้เปิดเครื่องปรับอากาศ แต่ทว่ามวลไอเย็นก็ยังแทรกผ่านเข้ามาทางซอกเหลือบเล็กของบานประตูหน้าต่าง ทำให้เธอรู้สึกสะท้านอยู่เป็นระยะ

สำหรับคนโสดเช่นเธอนั้น วันหยุดยาวใน

ฤดูหนาวแบบนี้ยิ่งทำให้รู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยว ความเหงาเข้ากัดกินหัวใจ จนอยากมีใครสักคนเคียงข้างเพื่อแบ่งปันไออุ่น

ร่างเล็กอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงผ้าลายช้างสีน้ำเงินขายาว ซึ่งสวมใส่มาตั้งแต่เมื่อวาน

ข้ามวันข้ามคืนจนมาถึงรุ่งสางของอีกวัน เธอนั่ง

จดจ่ออยู่หน้าแล็ปท็อปคู่ใจ ทำงานชิ้นสุดท้ายของปีก่อนกดส่งอีเมลให้กับลูกค้า พอเงยหน้าขึ้นมามองไปยังหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ ก็เห็นดวงอาทิตย์กำลังโผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมาทักทาย

“โห เช้าแล้วเหรอเนี่ย ยังไม่ได้จัดกระเป๋าเลย”

หญิงสาวบ่นงึมงำ เนื่องจากวันนี้เธอต้องเดินทางไปภูเก็ต เพื่อร่วมฉลองปีใหม่กับเพื่อน ๆ และนอกจากนี้กันติชา ซึ่งเป็นเพื่อนรักของเธอกำลังจะถูกแฟนหนุ่มเซอร์ไพรส์ขอแต่งงาน

เช้าวันนี้เธอนัดกับคเชนทร์ แฟนหนุ่มของเพื่อนรัก เพื่อเดินทางไปจังหวัดภูเก็ตพร้อมกันโดยเครื่องบินส่วนตัวของเขา

หญิงสาวหันไปมองเตียงนอนหนานุ่มที่อยู่ด้านหลัง อยากกระโดดลงไปซุกตัวอยู่ใต้ผ้านวม

ผืนหนา แต่ทว่าก็จำต้องตัดใจ

ร่างบางลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจขับไล่ความเมื่อยล้า ก่อนเดินผ่านประตูห้องน้ำ เข้าไปอาบน้ำแต่งตัว และออกมาจัดเตรียมเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางใบเล็ก

เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมง ภัททิราก็พร้อมออกเดินทาง หญิงสาวเรียกรถแท็กซี่เข้ามารับหน้าคอนโดฯ ก่อนออกเดินทางไปสนามบิน

และด้วยสภาพการจราจรในช่วงเช้าของวันหยุดยาว ทำให้บนท้องถนนนั้นดูโล่งไปถนัดตา แตกต่างจากวันปกติลิบลับ

ใช้เวลาเพียงไม่นาน รถแท็กซี่ก็พาเธอมาถึงจุดหมายโดยสวัสดิภาพ

หญิงสาวก้าวลงจากห้องโดยสารด้านหลัง เดินลากกระเป๋าเข้าไปยังอาคาร ระหว่างนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเพื่อจะส่งข้อความบอกคเชนทร์ว่าเธอมาถึงแล้ว นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความรวดเร็วก่อนกดส่ง

โครม~

ภัททิราชนกับใครบางคนเข้าอย่างจัง ด้วยแรงปะทะมหาศาลทำให้เธอเสียหลักบนรองเท้าส้นสูง ซวนเซจนเกือบล้มลงไปกองกับพื้น ทว่าคู่กรณีนั้นเข้าคว้าเอวบางเอาไว้ได้เสียก่อน

“ว๊าย!!!”

“เป็นอะไรไหมครับคุณ”

“เอ่อ...”

เสียงหวานขาดหายไปเมื่อได้หันมา

สบประสานดวงตาคู่คม ประกอบกับใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แม้ว่าชายตรงหน้าจะดูมีอายุสักหน่อย แต่ทว่านั่นตรงสเปกชายในฝันของภัททิราทุกกระเบียดนิ้ว จนเธอเผลอมองเขาอย่างลืมตัว

“คุณครับ”

“ค...คะ”

“คุณโอเคนะ”

“โอเคค่ะ”

ดวงหน้าสวยคลี่ยิ้มบางออกมา ก่อนค่อย ๆ ตั้งหลักยืนด้วยตัวเองภายใต้อ้อมแขนแข็งแรง ทว่าเมื่อเธอทิ้งน้ำหนักลงบนเท้าสองข้างอย่างเต็มที่ ความเจ็บปวดก็แล่นขึ้นมาตรงข้อเท้าข้างที่พลิกเมื่อสักครู่

“โอ๊ย!!!”

“มาครับผมช่วย”

ภัททิรายิ้มแหย รู้สึกเกรงใจชายหนุ่มที่ถูกชนเพราะความซุ่มซ่ามไม่ระมัดระวังของตัวเธอเอง นอกจากเขาจะไม่แสดงท่าทางโกรธเคืองแต่อย่างใดแล้ว ยังสู้อุตส่าห์อาสายื่นมือช่วยเหลืออีกต่างหาก

ชายหนุ่มผู้หวังดี คว้ากระเป๋าเดินทางของเธอมาช่วยถือ ก่อนยื่นแขนข้างหนึ่งออกมาให้เธอได้เกาะพยุงร่างกาย

“ขอบคุณนะคะ แล้วก็ต้องขอโทษคุณด้วยที่ฉันไม่ทันระวังเดินชนคุณ”

“ไม่เป็นไรครับ แต่คราวหน้าคราวหลังคุณต้องระวังให้มากกว่านี้นะ เดี๋ยวจะเจ็บตัวเอา”

“ค่ะ” ภัททิรากล่าวพร้อมพยักหน้ารับด้วยความรู้สึกผิด

ชายหนุ่มพาเธอมานั่งในร้านกาแฟเล็ก ๆ ภายในอาคารของสนามบิน

“ผมจะไปสั่งกาแฟ คุณอยากดื่มอะไรไหมครับ” เมื่อได้ยินคำว่ากาแฟ นัยน์ตาคู่สวยก็เกิดประกายขึ้นมา หญิงสาวรีบพยักหน้าอย่างดีใจ เพราะตอนนี้สมองเธอเบลอไปหมด คงเป็นผลพวงมาจากการทำงานโต้รุ่งทั้งคืน

“ขออเมริกาโน่เย็นเพิ่มช็อตค่ะ”

“ครับ”

ระหว่างรอชายหนุ่ม ภัททิราก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความบอกคเชนทร์ว่าเธอรออยู่ที่ร้านกาแฟใกล้กับประตูทางออก เพียงไม่นานคเชนทร์ก็ส่งข้อความตอบกลับมา บอกว่าให้เธอรออยู่ที่นั่นไปก่อน เพราะเขากำลังเดินทางใกล้ถึงสนามบินในอีกไม่กี่นาที

เมื่อส่งข้อความเสร็จสรรพ ภัททิราก็เก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าสะพายใบเล็ก ก่อนนั่งมองออกไปนอกร้าน โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์สั่งเครื่องดื่มกำลังจ้องมองเธออย่างไม่วางตา

ตั้งแต่เขาชนกับเธอที่ประตูทางเข้า พอได้เห็นดวงหน้าสวยหวาน แม้จะไร้ซึ่งการตกแต่ง แต่ทว่างดงามน่ารัก จนชายหนุ่มไม่อาจละสายตาได้เลย

ทางด้านภัททิราที่นั่งรอเพียงไม่กี่นาที

ชายหนุ่มคนเดิมก็เดินกลับมาพร้อมเครื่องดื่มสองแก้ว เขายื่นอเมริกาโน่เย็นให้เธอ ก่อนเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์อีกครั้งและกลับมาพร้อมแก้วเครื่องดื่มที่มีเพียงน้ำแข็งเปล่าอยู่ภายใน หญิงสาวมองด้วยความสงสัย ชายหนุ่มลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมาวางตรงหน้าเธอ

“ยกขาขึ้นมาครับ”

“เอ่อ ยกทำไมคะ”

“ผมจะประคบเย็นให้ ถ้าปล่อยไว้มันอาจจะอักเสบ และคุณอาจเดินไม่ได้พักใหญ่เลยนะ”

พอได้ฟังดังนั้น ภัททิราก็ยอมยกขาขึ้นมาวางบนเก้าอี้ ทว่าเมื่อชายหนุ่มพยายามจะถอดรองเท้าส้นสูงของเธอหญิงสาวจึงร้องห้ามเสียงหลง

“อย่าค่ะ เดี๋ยวฉันทำเอง”

“คุณจะทำยังไงครับ” ชายหนุ่มถามพร้อมนั่งมองว่าหญิงสาวจะทำเองได้อย่างไร ภัททิรา

พยายามเอื้อมมือมาอย่างสุดกำลังแต่ก็ไม่ถึง เต็มที่ก็เอื้อมมาได้ถึงครึ่งน่อง เพียงเท่านั้นกล้ามเนื้อหลังก็ตึงไปหมด ชายหนุ่มเห็นแบบนั้นก็แอบยิ้ม

สุดท้ายภัททิราก็ต้องยอมให้เขาถอดรองเท้าและช่วยประคบเย็นลงบนข้อเท้า

ฝ่ามือสากที่สัมผัสลงมาอย่างแผ่วเบา ทำเอากายสาวสะดุ้งเล็กน้อย ถึงแม้ฝ่ามือนั้นจะหยาบกร้านราวกับคนที่ทำงานหนัก แต่ทว่าผิวหน้าของชายหนุ่มนั้นยังดูเนียนเรียบอ่อนเยาว์ ทำให้ยากจะคาดเดาว่าเขาอายุอานามเท่าไร แต่ถึงอย่างไรความหล่อเหลานั้นทำให้ชวนมองอย่างเพลิดเพลิน

“เป็นยังไงบ้างครับ”

“หล่อค่ะ”

“อะไรนะครับ”

“เอ๊ย!!! ดีค่ะ ดี ดีขึ้นเยอะเลย พอแล้วค่ะ” ภัททิรารีบเอาขาลงจากเก้าอี้ ก่อนคว้าแก้วกาแฟมาดูดแก้เขินที่เผลอเคลิ้มพูดออกไปแบบนั้น เธอก็ได้แต่หวังว่าเขาจะได้ยินไม่ถนัด แต่เมื่อหันไปมองอีกครั้ง ชายหนุ่มก็ยังคงจ้องมองเธออยู่แบบนั้น เธอจึงต้องรีบชวนคุยเรื่องอื่น “กาแฟเท่าไหร่คะ”

“ผมเลี้ยงครับ”

“แหม ฉันก็เกรงใจแย่สิคะ ทำให้คุณเดือดร้อน แล้วคุณยังมาเลี้ยงกาแฟอีก”

“เจอกันคราวหน้าคุณค่อยเลี้ยงผมละกัน”

“เราจะได้เจอกันอีกเหรอคะ”

“ถ้าเรามีวาสนาต่อกันเราคงได้เจอกันอีก”

“แหมคุณนี่ อายุเท่าไหร่แล้วคะ ใช้คำว่ามีวาสนาต่อกัน ทำให้ฉันนึกถึงคนแก่” สิ้นเสียงหวาน ชายหนุ่มถึงกับสำลักกาแฟ

“แค่ก แค่ก”

“เอ่อ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ว่าคุณแก่ แต่ถึงคุณจะแก่ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่คะ ผู้ชายอายุมากมีเสน่ห์จะตายไป ฉันยังชอบเลย” อารามตกใจทำให้ภัททิราหลุดปากเผยความในใจออกมาโดยไม่รู้ตัว ซึ่งนั่นทำให้ชายหนุ่มชะงัก หายไอเป็นปลิดทิ้ง

“คุณว่าอะไรนะ”

ภัททิราแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีด้วยความอับอาย เมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอหลุดปากออกไปอีกครั้ง หญิงสาวเบือนหน้าหนีไปอีกทาง พลางแสร้งมองไปยังผู้คนพลุกพล่านที่เดินผ่านไปมา

“อ้าว อาเชนทร์ทางนี้ค่ะ” ภัททิราโบกไม้

โบกมือเรียกคเชนทร์

หญิงสาวเรียกคเชนทร์ว่าอา เช่นเดียวกับที่แฟนสาวของเขาเรียก เพราะนอกจากคเชนทร์จะเป็นแฟนของกันติชาแล้ว ยังเป็นเพื่อนรุ่นน้องของบิดาของกันติชาด้วย

คเชนทร์เดินเข้ามาภายในร้านกาแฟ เมื่อเห็นว่าภัททิราไม่ได้อยู่คนเดียว ชายหนุ่มก็ทำหน้าฉงนมองสมาชิกที่ร่วมโต๊ะกับภัททิราด้วยความสงสัย เมื่อคเชนทร์เดินเข้ามาถึงโต๊ะ ชายหนุ่มก็ทำหน้าตกใจก่อนกล่าวขึ้น

“อ้าว พี่กฤษณ์ทำไมมาอยู่ด้วยกันได้ล่ะ” คเชนทร์ถามชายหนุ่มผู้ใจดีตรงหน้าภัททิราก่อนหันมาหาหญิงสาว “หืม ว่าไงแพท”

“เอ่อ บังเอิญเจอกันค่ะ ว่าแต่ใครเหรอคะอาเชนทร์”

“อ้าว อาก็นึกว่ารู้จักกันอยู่แล้ว แพทเป็นเพื่อนกับกี้มาตั้งนานไม่เคยเจอพี่กฤษณ์เหรอ”

ภัททิราส่ายหน้าแทนคำตอบ ไม่เข้าใจว่าทำไมการเป็นเพื่อนกับกันติชาแล้วต้องรู้จักชายคนนี้ด้วย

เธอหันกลับมามองชายหนุ่มอีกครั้ง และในครั้งนี้เธอเริ่มสังเกตเห็นว่าเขามีความละม้ายคล้ายคลึงกับเพื่อนรัก

เท่านั้นแหละ...ใจดวงน้อยเต้นระส่ำ ได้แต่หวังว่ามันจะไม่ใช่แบบที่เธอคิด แต่ทว่า...

“นี่พี่กฤษณ์ กฤษณ์ดนัยเป็นพ่อของกี้”

สิ้นคำกล่าวของคเชนทร์ ภัททิราก็หูอื้อตาลาย จำอะไรไม่ได้อีกเลยหลังจากนั้น