บททั้งหมดของ เสน่หาค่ำคืนนั้น: บทที่ 1 - บทที่ 10

อากาศหนาวจัดในช่วงปลายเดือนธันวาคม ทำให้คนขี้หนาวเช่นภัททิรามักจะเลือกเก็บตัวอยู่แต่ในห้องเสียส่วนใหญ่ ถึงแม้ว่าเธอจะอาศัยอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมปิดสนิทบนอาคารสูงเสียดฟ้า อีกทั้งยังไม่ได้เปิดเครื่องปรับอากาศ แต่ทว่ามวลไอเย็นก็ยังแทรกผ่านเข้ามาทางซอกเหลือบเล็กของบานประตูหน้าต่าง ทำให้เธอรู้สึกสะท้านอยู่เป็นระยะสำหรับคนโสดเช่นเธอนั้น วันหยุดยาวใน ฤดูหนาวแบบนี้ยิ่งทำให้รู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยว ความเหงาเข้ากัดกินหัวใจ จนอยากมีใครสักคนเคียงข้างเพื่อแบ่งปันไออุ่นร่างเล็กอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงผ้าลายช้างสีน้ำเงินขายาว ซึ่งสวมใส่มาตั้งแต่เมื่อวาน ข้ามวันข้ามคืนจนมาถึงรุ่งสางของอีกวัน เธอนั่ง จดจ่ออยู่หน้าแล็ปท็อปคู่ใจ ทำงานชิ้นสุดท้ายของปีก่อนกดส่งอีเมลให้กับลูกค้า พอเงยหน้าขึ้นมามองไปยังหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ ก็เห็นดวงอาทิตย์กำลังโผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมาทักทาย“โห เช้าแล้วเหรอเนี่ย ยังไม่ได้จัดกระเป๋าเลย”หญิงสาวบ่นงึมงำ เนื่องจากวันนี้เธอต้องเดินทางไปภูเก็ต เพื่อร่วมฉลองปีใหม่กับเพื่อน ๆ และนอกจากนี้กันติชา ซึ่งเป็นเพื่อนรักของเธอกำลังจะถูกแฟนหนุ่มเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานเช้าวันนี้เธอนัดกับคเช

หญิงสาวเดินตรงเข้าไปในห้องครัว เห็นเตาอบกำลังทำงานอยู่ก็นึกแปลกใจที่ไม่มีใครอยู่ภายในครัว จู่ ๆ กฤษณ์ดนัยก็โผล่พรวดขึ้นมาจากหลังเคาน์เตอร์ไอส์แลนด์ ทำเอาเธอตกใจสุดขีด“ว๊าย!!!/เฮ้ย!!!”ต่างคนก็ต่างตกใจอุทานออกมาพร้อมกัน“เอ่อ แพทขอโทษค่ะ ไม่คิดว่ามีใครอยู่ในนี้”“ไม่เป็นไรครับ ตกใจกันทั้งคู่ หายกันนะ” ภัททิรายิ้มเจื่อนพร้อมพยักหน้า ทว่าชายหนุ่มกลับส่งยิ้มพราวเสน่ห์กลับมาทำให้เธอใจเต้นอีกครั้ง “ผมอบหมูใกล้สุกแล้ว กินด้วยกันนะ”ภัททิราได้ยินแบบนั้นก็น้ำลายสอขึ้นมา กินสักหน่อยคงไม่เป็นไร จะได้ไม่ต้องลงมือทำเองด้วย“ค่ะ คุณ เอ่อ คุณพ่อ” หญิงสาวพยายามหาสรรพนามในการเรียกบิดาของเพื่อนรัก ทว่าเมื่อพูดออกมากลับรู้สึกติดขัด ไม่สะดวกปากอย่างบอกไม่ถูก“เรียกแบบที่คุณสะดวกเลยครับ ผมไม่ถือ”“ค่ะ คุณกฤษณ์”ภัททิราไม่รู้จะทำอะไรระหว่างรอ ก็เลยหันไปคว้าขวดบรั่นดีที่ตั้งอยู่มาเปิดเทใส่แก้วก่อนสาดลงคอเพื่อดับความประหม่า พลางมองกฤษณ์ดนัยที่หยิบจับข้าวของเครื่องใช้ในครัวได้อย่างคล่องแคล่ว ดูแล้วเป็นอาหารตาแกล้มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ราคาแพงได้เป็นอย่างดีเวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ เพราะเธอมัวแต่ดื่มด่ำกับภาพต

กฤษณ์ดนัยตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวัน แต่ทว่าข้างกายนั้นว่างเปล่า ร่างบางเนื้อตัวหอมกรุ่นที่นอนกอดกันตลอดคืนนั้นอันตรธานหายไป ทิ้งไว้เพียงร่องรอยยับย่นบนที่นอนและคราบเลือดสีแดง อันเป็นหลักฐานของความสัมพันธ์ลึกซึ้งของเขาและเธอเมื่อคืนกว่ากิจกรรมบนเตียงจะเสร็จสิ้นก็เกือบรุ่งสาง ชายหนุ่มจึงปล่อยให้เธอได้นอนพักเอาแรง กะว่าเมื่อตื่นขึ้นมาจะต้องคุยกันอย่างจริงจัง แต่ทว่าสาวน้อยของเขากลับหนีหายไป ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา ก่อนลุกขึ้นจากเตียงด้วยกายเปลือยเปล่า หันไปคว้าผ้าขนหนูสีขาวผืนใหญ่ขึ้นมาพันกายท่อนล่าง และเดินออกมาจากห้อง“เชี่ย!!!” เสียงคเชนทร์อุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นกฤษณ์ดนัยเดินออกมาจากห้องภัททิราทว่าเขาก็หาได้สนใจ เพราะคเชนทร์ไม่ใช่คนที่จะปากโป้ง แต่เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินตรงเข้ามากฤษณ์ดนัยจึงต้องรีบหลบเข้าไปในห้องอีกครั้ง“ที่รักจะไปไหนครับ หืม” กฤษณ์ดนัยเงี่ยหูฟังผ่านบานประตู ได้ยินเสียงคเชนทร์กำลังคุยกับกันติชา“จะไปตามพ่อมาทานข้าวค่ะอาเชนทร์ แปลกมากเลยที่ป่านนี้แล้วพ่อยังไม่ตื่น ไม่รู้ว่าไม่สบายหรือเปล่า”“เดี๋ยวอาไปตามให้ดีกว่า ที่รักไปชงกาแฟให้อาหน่อยนะ”“

ภัททิราเก็บเนื้อเก็บตัวอยู่ที่คอนโดฯตลอดช่วงวันหยุดปีใหม่ ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการดูซีรี่ในเน็ตฟลิก อาจจะมีออกไปข้างนอกบ้างเพื่อหาอะไรกิน แต่ไกลสุดก็แค่หน้าปากซอยในแต่ละวัน กันติชาก็จะส่งข้อความมาทักทายในไลน์กลุ่ม ซึ่งพวกเธอก็มักจะส่งข้อความหากันแบบนี้เป็นประจำ และเพื่อนรักก็ดูปกติดีไม่น่าจะมีเรื่องอะไร นั่นก็ทำให้หญิงสาวคลายความกังวลไปได้บ้าง วันนี้เป็นวันสุดท้ายของวันหยุดยาว ภัททิราจึงตัดสินใจลุกขึ้นมาทำงานส่งลูกค้าแรกเริ่มเดิมทีหลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย เธอเคยทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนที่บริษัทสถาปนิกชื่อดังแห่งหนึ่ง แต่ทว่าดันไปมีปัญหากับเลขาฯของเจ้านาย ซึ่งหล่อนควบตำแหน่งเลขาฯบนเตียงด้วยและนั่นก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับเธอเลย แต่ด้วยความสวยเป็นเหตุ ทำให้เจ้านายมาคอยเกี้ยวพาราสีเธออยู่บ่อยครั้ง หนักเข้ามีชวนไปดูงานต่างจังหวัด ซึ่งเธอเองก็ลำบากใจ หนำซ้ำแม่เลขาฯยังคอยมาระราน ภัททิราจึงตัดปัญหาโดยการลาออกทั้งที่ยังไม่ผ่านช่วงทดลองงานออกมาโลดแล่นรับงานฟรีแลนด์จนถึงทุกวันนี้ช่วงแรกก็ลุ่ม ๆ ดอน ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ยังโชคดีที่มีรุ่นพี่คอยส่งงานให้ทำ จนเริ่มมีชื่อเสียงในวงการ งานที่ติดต่อเข้ามาก็เ

“กอดเอวผมไว้ดี ๆ นะ ทางมันขรุขระ” กฤษณ์ดนัยออกคำสั่งขณะที่กำลังควบรถเอทีวีพาภัททิรากลับบ้าน แต่ด้วยความที่ยังไม่ชินกับความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ เธอจึงลังเล“ไม่เป็นไรค่ะ แพทโอเค”“งั้นก็นั่งดี ๆ ละกัน เคยมีคนงานตกลงไปคอหักตาย”“หา อะไรนะคะ”ภัททิราอุทานออกมาด้วยความตกใจ ก่อนยกแขนขึ้นโอบกอดรอบเอวสอบไว้แน่น ทำเอาชายหนุ่มถึงกับต้องกลั้นขำไว้สุดกำลังระยะทางกลับบ้านค่อนข้างไกลพอสมควร ภัททิรางงตัวเองมากที่เดินมาไกลขนาดนี้ได้อย่างไร เมื่อรถเอทีวีขับเข้ามาจอดหน้าเรือนไม้สักสองชั้นป้าอิ่มก็รีบเดินออกมาด้วยสีหน้าร้อนรน“คุณแพท เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมอยู่ดี ๆ ก็วิ่งออกไป” หญิงชราถามด้วยความเป็นห่วง แต่ทว่าภัททิราก็เกิดอาการอ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร“ไม่มีอะไรหรอกครับแม่อิ่ม คุณแพทเขาพักผ่อนไม่เพียงพอก็เลยเบลอ ๆ ทำอะไรไม่รู้ตัว”ภัททิรามองพ่อเลี้ยงหนุ่มตาโต คิดไม่ถึงว่าจะช่วยเธอแก้ตัวด้วยคำตอบพิลึกพิลั่นเช่นนี้ “แม่อิ่มให้คนเตรียมห้องเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ”“เรียบร้อยแล้วค่ะพ่อเลี้ยง คุณแพทขึ้นไปดูห้องก่อนไหมคะ แล้วเดี๋ยวค่อยลงมาทานข้าว ป้าให้เด็กเตรียมตั้งโต๊ะไว้แล้ว”“ค่ะ